Tijgertje

Gisteren hebben we een nieuw katje uitgezocht voor A. Hij lijkt zo erg op haar Tijgertje van twee jaar geleden, dat ze deze meteen weer Tijgertje heeft genoemd. Tijgertje is momenteel drie-en-halve week oud dus hij mag nog niet weg.
Maar zijn huidige eigenares heeft meteen een paar foto's gestuurd zodat A. hem af en toe kan bewonderen.
En hij is echt wel schattig!

Onderweg in Duitsland heb ik deze foto gemaakt. Veel koolzaadvelden zijn er in Duitsland.

Vandaag is het erg warm, nou ja dat merken jullie zelf waarschijnlijk ook wel. Behalve dat is er nog meer ellende : Vandaag ben ik 31 geworden.
Vorig jaar had ik een nogal duidelijk doel om te bereiken: Mijn rijbewijs halen. En dat is gelukt. Sindsdien ben ik bezig geweest van al die activiteit te bekomen, en een nieuw doel heb ik nog niet zo goed in beeld.

Ja, uiteraard heb ik wel doelen, maar de meeste zijn nogal van het soort 'goede voornemens': Afvallen, sparen, meer tijd aan nuttige dingen besteden.
Ze houden ook allemaal beperking in: Niet meer zoveel eten, niet meer zoveel uitgeven, niet meer zoveel nutteloze dingen doen zoals bijvoorbeeld lezen of stukjes schrijven voor een weblog.
Maar uiteindelijk komt het er dan op neer dat ik dan niet echt veel lol in het leven overhoud.

Nee, met doel bedoel ik meer: Op 31 december wil ik zus-of-zo bereikt hebben. Dus afgezien van 10 kilo afvallen, 1000 euro sparen en de beste moeder/huisvrouw/vrouw/dochter/zus van het noordelijk halfrond zijn zou ik toch iets moeten hebben om naar te streven. Zoiets als een rijbewijs maar dan anders. Elk jaar één ding bereiken levert toch een leuke oogst op over tien jaar ofzo.

Ik zal er vandaag maar eens over nadenken. 't Is tenslotte de eerste dag van de rest van mijn leven. En om nog maar eens een cliché te gebruiken:

Life is what happens while you're busy making other plans.

Park bij Bodzechow

Ik ben weer terug uit Groningen& Winschoten alwaar ik weer een paar boekhandels onveilig heb gemaakt. In Scholten Wristers vond ik weer de mooiste boeken, vooral kookboeken. Daar heb ik nogal een zwak voor. Ik was op internet al dringend op zoek naar het recept voor Zurek, zure Poolse soep, maar dat heb ik niet kunnen vinden, zelfs niet op allerlei Polen-forums. Nu, dan wilde ik een Pools kookboek zoeken. Dat vond ik ook niet, zelfs niet bij de Grote Boekhandel. Ik gaf de hoop dus maar op.

Pakte ik matig belangstellend het boek op met de vage titel "Het bearnaisesyndroom" (van Sylvia Witteman), ik sloeg het open.... op de pagina waar het recept voor Zurek staat!!
Verrassing!
Toen bleek ook nog dat Sylvia Witteman enorm leuk schrijft, het is meer een leesboek dan een kookboek. Ik stond te schuddebuiken in de winkel.

En waarom heb je dat boek dan niet gekocht, Ulrike?

Geen idee. Te duur. Ik heb al twee meter kookboeken. Ik heb dit jaar al voor minstens 70 euro aan boeken gekocht. Ik moet bezuinigen. Er lagen na de vakantie drie brieven van de belastingdienst. Geen geld-terugbrieven. Ik wil nog een cadeautje kopen voor J. en N. want die zijn 20 jaar getrouwd. Ik zal alle lucifers hergebruiken, en water van de douche opvangen om het toilet mee door te spoelen. Als ik mezelf nou beloof dat ik bespaar op eten dan kan dat kookboek er vast nog wel af...

Heb later wel drie dvd's van Mr. Bean gekocht voor G., want die waren erg goedkoop. En een mooie box van Blof voor G., want die was ook heel goedkoop. Nou ja, feitelijk maar 1 euro goedkoper dan het Bearnaisesyndroom van Sylvia. Grrrrrrr!

En 's avonds nog een paar leuke dingen bij de Hunkemoller in Winschoten, waar het vriendinnenkoopavond was. We kunnen wel stellen dat de Hunkemoller en ik nu heel dikke vriendinnen zijn!

Enfin...misschien is het maar beter zo want als ik nog lekkerder ga koken pas ik binnenkort niet meer in die dingen die ik bij de Hunk heb gekocht.

P.S. Ideetje:Ik kan het boek natuurlijk cadeau geven aan Jacob en Nicky en het dan zelf lenen... :-)

De drie muisketiers: A., J. en K. met hun nieuwe Diddl T-shirts. Die in Polen ongeveer 4 euro kostten...we hebben er nu nog spijt van dat we ze niet allemaal opgekocht hebben om in Nederland weer te verkopen. Zulke dingen bedenk je altijd te laat.

Het prachtige uitzicht vanuit de voorkant van het huis. Hoewel dat moeilijk te zeggen is want de voordeur bevindt zich aan de achterkant, en een achterdeur heb ik niet kunnen ontdekken. Dit zag je dus vanuit de woonkeuken, een van de vele vervallen huizen in Polen. Maar het woont wel lekker rustig, met zulke buren.

Het grote huis op de prairie

Dit was dus het huis waarin we twee weken gelogeerd hebben. Het staat in een dorpje van ca. 2000 inwoners, Bodzechow.

De foto's beginnen nu binnen te komen. Wegens gebrek aan ruimte op mijn fototoestel heb ik in Polen elke avond de foto's op de computer gezet, waaraan Jacek zijn harde schijf gehangen had. Die computer heeft echter geen cd brander. Jacek heeft dus zijn harde schijf weer meegenomen naar Lublin, en brandt de foto's aldaar op cd-rom. Maar ondertussen stuurt hij er ook al elke dag een paar per e-mail. Vandaar dat ik jullie dus al hier en daar een leuke foto van Polen kan laten zien. De techniek staat toch voor niets!
Jawel, we zijn weer thuis!

Na twee weken reizen hebben we ons eigen tuinpad weer gevonden.
En wat hebben we zoal nog gedaan?

we zijn naar Ujazd geweest, naar een vervallen paleis/kasteel. Totdat Versailles werd gebouwd was dit het grootste paleis van Europa. Het is gebouwd met de kalender als basis: 365 ramen, 52 vertrekken, 12 zalen, 4 bastions.

http://www.i-kielce.pl/nasze_kielce/galeria_miejsca_region_ujazd.htm

http://www.republika.pl/podroze2000/krzyz.htm

Ook hebben we nog een heuvel beklommen in nationaal park Swietokrzyski , dat was ook erg mooi.

Op deze kaart zie je in welke streek van Polen we ongeveer zaten:
http://www.sandomierz.net/trasy/lublin.html
Wanneer je op de kaart op Sandomierz klikt, zie je het gebied uitvergroot.
Ostrowiec Swietokrzyski ligt dan rechts bovenin. Daar 5 km vandaan, in de richting van Lublin, ligt Bodzechow, het plaatsje waar we gedurende twee weken hebben gelogeerd.
Vandaag een vrije dag. alleen natuurlijk een internetcafee zoeken om het weblog bij te werken. Jacek is naar de kapper geweest (kost ca. 2,50 euro) en ik heb mijn wenkbrauwen laten bijwerken, want dat kostte maar ongeveer 1 euro. Verder lekker uitgerust, en naar de zaal geweest. en natuurlijk lekker gegeten de hele dag.
Vandaag hebben we Majdanek bezocht, het op Auschwitz na grootste concentratiekamp in Europa . Dat was heel erg indrukwekkend. Het was er erg rustig. We konden de barakken bezichtigen, en er waren uitstallingen van boeken en andere voorwerpen die de Duitsers van gevangenen afgenomen hadden. We hebben ook het crematorium gezien en het mausoleum dat alle as bevat van de omgekomen mensen.
Heel erg interessant. Ook waren er de herkenningstekens voor allerlei mensen: de ster voor de joden, de driehoeken in verschillende kleuren, ook de paarse voor Jehovah's Getuigen. Er waren veel foto's, een maquette, en tienduizenden paren schoenen.
Het regende en dat was wel zo passend.
wat me opviel was de afwezigheid van enige organisatie...je hoefde geen entree betalen, er waren alleen enkele borden waar simpel op geschreven stond wat je bekeek. Geen gidsen, geen boekjes, geen mensen die de orde bewaren. Totaal onhollands!
En dat op 5 mei.

Onderstaande tekst komt van de wikipedia website.
Majdanek was een concentratiekamp en vernietigingskamp in Nazi Duitsland. Het kamp werd in 1941 gebouwd nabij Lublin.
Het kamp werd in opdracht van Heinrich Himmler gebouwd, en zou worden aangelegd bij het kerkhof Lipowa. SS- und Polizeileiter Odilo Globocnic echter besloot het kamp te bouwen buiten Lublin, op een terrein dat Dziesiata heette. De naam van het kamp werd echter vastgesteld op het eenvoudiger Majdanek, afgeleid van de naam van het dorp Majdan Tatarski.
In eerste instantie werd het kamp aangelegd voor krijgsgevangenen, maar al in 1941 werden de eerste groepen joden uit het getto van Lublin en uit de omgeving gedetineerd.
Het kamp werd ingedeeld in tien zones, met elk twintig barakken, en er waren drie gaskamers. Daarmee was Majdanek zelfs groter dan Auschwitz-Birkenau, en het was het grootste vernietigingskamp buiten het Duitse Reich.
In de gaskamers werden de gevangenen met koolmonoxide gedood. Hun bezittingen, en zelfs hun haar, werden verkocht. De lichamen werden gecremeerd. Andere gevangenen kwamen om van honger of door ziekte, werden opgehangen of doodgeschoten. Op 3 november 1943 werden op één dag tussen 16.000 en 18.000 joden doodgeschoten. In totaal zijn ca. 300.000 mensen in Majdanek vastgezet geweest, waarvan ongeveer de helft joden. Tussen 150.000 en 200.000 zijn er omgekomen.
In juli 1944 werd het kamp ontruimd als gevolg van het oprukken van het Rode Leger.

Hier nog enkele links:

http://www.cympm.com/majdanekcitysuburbsdutch.html
http://www.cympm.com/majdanekdutch.html
Vandaag vroeg opgestaan, want we gingen met drie auto's naar Kazimierz Dolny, de valei van Kasimier. Dat was een koning, heel lang geleden. Het is een stadje met een ruine, een oude toren, en je kunt er een rondvaart maken over de rivier.Welke, dat zoek ik nog wel even op... Dat hebben we dus ook allemaal gezien en gedaan. Het was erg warm en vermoeiend maar wel heel erg mooi. Het centrum van het stadje lijkt erg op het Place du Tertre in Parijs.

Hier zie je foto's van dat stadje: http://www.republika.pl/podroze2000/kazi.htm

Nederlandse beschrijving van de stad: http://www.polska.nl/plaats_spec.asp?PlaatsID=95

We hebben er speciale haanvormige broodjes gekocht. De haan staat in het wapen van dat stadje. We waren met Jacek, Jola, Basha, Mariusz, Norbert en zijn zusje en verloofde en zijn ouders. De rit was ca 100 km, maar duurde zowat 2 uur. Tja, dat heb dus in Polen. Naderhand gingen we barbecue-en in de tuin bij Jola's ouders, en dat was feest. Gek toch, hoe iedereen elkaar begrijpt na twee biertjes! Dan merk je niet eens meer wie er nou Pools, Engels, Duits of Nederlands spreekt. We hebben dus veel gelachen. Toen het begon te waaien zijn we weer naar binnen gegaan.

Polen vinden voedsel belangrijker dan mensen, althans zo lijkt het. Degenen die de hele dag staan te koken (hier meestal Basha en "oma" houden zich gedurende de maaltijd op afstand. Iedereen eet wanneer hij/zij er zin in heeft er wordt niet op elkaar gewacht. Als je niet eet ben je een vijand van degene die gekookt heeft...J. heeft er geen moeite mee, maar A. wel...die zit nogal gauw vol, en dan probeert babcia "oma" haar liefdevol nog wat extra voedsel op te dringen....

De kinderen spelen hier trouwens geweldig...er zijn konijnen, jonge poesjes en een hond, en alles laat met zich sollen. Feest dus! en dan is er nog Kornelia , de dochter van Basha, ze is drie jaar. Kinderen hebben al helemaal geen vertaling nodig, ze spelen de hele dag. Kornelia kan al enkele woordjes Nederlands ook!
Vanochtend eerst weer uitgebreid ontbeten...ik vermoed dat ik minstens tien kilo aankom hier.
Om elf uur kwam Norbert Schindler, de leraar Duits, op visite. dat was gezellig, maar soms erg verwarrend om vier talen tegelijk te spreken...Duits, Engels, Pools en Nederlands. Na de lunch vertrok Norbert weer en gingen wij nog een stuk wandelen, ongeveer 2 uren. De rest van de dag bestond uit eten, drinken en vrolijk zijn. Niet slecht voor een vakantie, toch?
Vandaag eerst uitgeslapen...dat hield voor mij in dat ik al om 6 uur wakker was, want Gordijnen zijn hier een onbekend begrip...vitrages hangen wel overal, maar die laten behoorlijk veel licht door....
Volgens mij stond "oma" al om 6 uur 's ochtends te koken...toen ik beneden kwam stond er al vanalles op tafel. Het leven van de Polen blijkt voornamelijk om eten te draaien. Het ontbijt staat ongeveer tot het diner (middageten) op tafel. Het ontbijt bestond vandaag uit gekookte eieren met mayonaise, tomaten, paprika, komkommer, broodjes vlees, kaas. Het diner was ook weer heel uitgebreid. Zoet beleg of toetjes heb ik nog niet gezien. De hagelslag die we hebben meegenomen valt wel erg in de smaak.
Om 15.00 was de lezing en wachttoren studie. De gemeente telt ca. 98 verkondigers. Jacek had een broeder opgeduikeld die leraar Duits op een gymnasium is, en die vertaalde voor ons de lezing in het Duits. Bovendien was er een zuster die Engels spreekt, en die hielp ook. Zo kregen we dus toch nog heel wat van het onderwijs mee.
Na de vergadering gingen we weer naar huis, waar opnieuw uitgebreid gegeten moest worden. Daarna gingen we een possje wandelen in een nabijgelegen "park" . Dat was eigenlijk meer een soort bos, zeg maar een wild bos...geen paden of iets dergelijks. Maar heel erg mooi. Een beetje jungle achtig, alles heel erg begroeid.

Na het wandelen weer aan tafel met sandwiches en bier en dergelijke. Leuke avond gehad!
Vandaag verder van Roscice naar Bodzechow. Hoewel we 300 kilometer minder hoeven te reizen dan gisteren, zullen we er langer over doen. De Poolse wegen verkeren in een abominabele toestand. De hele weg van 500 kilometer die we door Polen reizen, is een grote bouwput. We mogen op de meeste plaatsen niet sneller dan 60 km/u rijden, en zelfs dat is nog link. Overal staan bordjes met: gevaar voor omslaan, slippen, over de kop vliegen, botsen, besprongen worden door herten, voetgangers aanrijden etc. (Ja... we hebben het over de snelweg.) Het is een hel. Bovendien rijden de meeste mensen als krankzinnigen. Inhalen voor bochten en heuvels, voetgangers langs de weg en nog veel meer ellende. Maar we halen het! Om ca. 19.00 staan Jacek en Jola ons bij een benzinestation op te wachten, met Mariusz (zwager) en de vader van Jola. Samen reizen we verder naar Bodzechow. De ouders van Jola blijken een groot huis te hebben, met vier zeer grote kamers boven. een voor de kinderen, een voor G. en mij, een voor Jacek en Jola en een voor Mariusz en Basha. Basha is de zus van Jola, en die woont met man en kind bij haar ouders in.
Het eerste wat we moeten doen is eten. Pannenkoekjes gevuld met een soort ragout, soep, broodjes, cake enzovoorts, het kan niet op. dat gaat er wel in na zo'n lange rit! Uiteindelijk gaan we maar op bed, want we zijn allemaal bekaf!
Vandaag afgereisd naar Polen. De reis tot aan het motel in Roscice viel alleszins mee. Met behulp van autoroute 2003 konden we de weg behoorlijk gemakkelijk vinden. Er waren wel aardig wat wegwerkzaamheden onderweg, maar we arriveerden toch om 19.15 al in het motel. De kinderen viel het ook reuze mee, maar daar zullen de cadeautjes onderweg wel aan hebben bijgedragen!
Het hotel is erg eenvoudig maar voldoende. De kamer heeft drie bedden, drie stoelen en een tv, en een douche plus toilet. Het eten is erg lekker, en bovendien goedkoop. Uitgebreid eten inclusief drinken, met zijn 4en komt op ongeveer 22 euro.
's Avonds ontdekken we op de parkeerplaats vleermuizen! A. is er erg bang voor maar volgens G. zijn de vleermuizen banger voor ons dan wij voor hen. Dit was bedoeld als geruststelling, maar J. buigt het om, en zegt tegen A.: Als ze bang zijn, dan bijten ze nog sneller!