Ik heb genoeg van de griep, echt waar. A. is weer op de been, ikzelf voel me nog steeds licht in het hoofd, en heet/koud. En J. heeft het nu ook goed te pakken.

Het ergste is, dat ik na al die dagen op alleen maar pijnstillers geleefd te hebben, een rammelende honger heb de hele dag. Helaas ben ik nog steeds verkouden, dus niks smaakt. Waar-de-loos.

Maar goed, ik kan af en toe weer een beetje doen. En lezen gaat ook wel weer. Er is dus vooruitgang. Nu maar hopen dat we nog wat aan onze vakantie gaan hebben.

Over GENOEG gesproken, ik googlede gisteren even op 'eenvoudig leven' - ik dacht, zo'n beetje de nederlandse variant van 'voluntary simplicity'.

Ik vond een weblog van een eenvoudig levend gezin, maar ik moet zeggen dat ik die toch wel een beetje té eenvoudig vond leven naar mijn smaak. Ik bedoel, als cadeautje voor kerst krijgen die kinderen een zelfgenaaide knikkerzak, of een paar sokken van restjes wol.
Ze zagen er ook niet echt heel happy uit, die kindjes. Toch meer alsof ze ook wel eens iets anders hadden willen hebben dan iets wat van restjes stof was gemaakt.

Het maakte me bijna anti-simpel-leven. Maar toen bedacht ik dat wij natuurlijk niet zover hoeven te gaan. Wat dat betreft kunnen de kinderen gerust zijn: Ik kan goddank niet naaien of breien. Het enige wat ik zelf kan maken is eetbaar, en dus niet blijvend, dat scheelt ook. Hoeven ze het ook niet met een smoesje te 'verliezen'.

Het is niet eerlijk.

Je zou toch denken dat... ik bedoel... ik leef nu sinds maandagavond op een handvol paracetamol per dag slechts afgewisseld met hier en daar wat sprietsjes keelspray. Nouja, en een zoute haring, maar dat telt niet, dat was voor mijn zere keel.

Ik vind dat als beloning voor al die ellende ik toch best wel minstens een kilo afgevallen zou mogen zijn. Met al dat niet eten en zo. Maar wat denk je? Geen gram... volgens mij ben ik zelfs nog aangekomen. Het is oneerlijk. Eén van de voordelen van griep is toch (behalve dat je de hele dag zonder schuldgevoel op de bank tv kan kijken) dat je moeiteloos je gewicht kwijtraakt. Met al die koorts verbrand je toch heel wat?

Nou ja. Dat wordt weer een goed voornemen maken.
Na jaren nergens last van te hebben gehad, nu toch eens griep. Zo hee. Ik kan eigenlijk niet eens rechtop zitten. Met een vest en een kruik en twee sjaals onder een dekbed op de bank liggen rillen. Tenminste, dat was net. Nu is het weer bloedheet.

Ik ga er weer bij liggen.

Als je mijn blog vaker hebt gelezen is het je misschien al duidelijk: wat betreft eten slinger ik zo'n beetje heen en weer tussen hypergezond zonder e-nummers volkoren biologisch voer enerzijds en I LOVE FOOD, no matter what anderzijds;

Dit verschijnsel doet zich ook voor op het gebied van geld & financiën - ook daarover schreef ik waarschijnlijk al meer dan jullie lief is.

Maar het steekt ook de kop op op het gebied van apparaatjes. Mijn ene hersenhelft vindt dat de moderne mens veel te veel apparaten heeft. Die hersenhelft weigert om een draadloze telefoon in huis te nemen (zie www.stopumts.nl), was opgelucht toen de vaatwasser het begaf (goddank - weer een apparaat minder) en probeert hevig om de Playstation2 (waar toch niemand meer mee speelt sinds de wii zijn intrede deed) te verkopen. Die hersenhelft probeert sowieso zoveel mogelijk apparaten de deur uit te werken. Laat ik die helft Groen-links noemen. Hoe creatief.

Mijn andere ik, of het andere gedeelte van mijn brein is dol op nieuwe snufjes en gadgets. Ik zou het Creatief-Rechts kunnen noemen, nu ik toch bezig ben mijn hersenhelften een naam te geven. Ik hoop maar dat het niet dodelijk is, je hersenhelften een naam geven. Of een aanwijzing voor éen of andere enge ziekte die de kop opsteekt bij vrouwen van rond de 35.

Anyway, dol op apparaatjes dus.
Zo hebben we weliswaar een Wii, maar hangt de Playstation3 dreigend boven ons hoofd - nouja, dreigend boven het hoofd van Groen-Links dan.
Creatief-Rechts wil namelijk wel, en wordt uiteraard gesteund door G. en de kinderen.
Groen-Links is daarom stiekem blij dat er nu gewoon geen geld is voor een Playstation3, want anders was het vast weer misgegaan, vandaag, in de Mediamarkt.
Creatief-rechts is echter helemaal gevallen voor Little Big Planet, een spel waarbij je zelf levels en werelden kunt gaan bouwen. Ik (De optelsom van Groen-Links en Creatief-Rechts) hou niet echt van computergames, maar in dit geval...

En Creatief-Rechts was niet Creatief-Rechts als het niet heeel creatief kon verzinnen waarom we eigenlijk best een Playstation3 kunnen gebruiken.
En dat het best uitkan, als we de Playstation2 verkopen (plus al die spellen...) en als we allemaal een paar maanden ons zakgeld inleveren. En dat het best heel erg sociaal is, want je doet zulke spellen niet in je eentje. En vooral ook heel erg creatief, dingen zelf ontwerpen. Enzo.

Gadgets en snufjes dus als (weer een) zwakke plek. En nu zagen we vandaag in de MM (De verdubbeling van het kwaad van de grote M?) na het rondneuzen in de Playstation3-hoek, enige Apple computers & laptops - ook wel macbooks genaamd - staan.
Daar hebben we even mee gespeeld, en dat was wel zo'n verlichtende ervaring - ahh, dat goddelijke toetsenbord, geluidloos en plat, en...mooi!!! - Creatief-Rechts was helemaal overdonderd en wil nu ogenblikkelijk voor een Apple computer gaan sparen.

Weliswaar werpt Groen-Links nu tegen dat we in dit huis al twee computers hebben, maar Creatief-Rechts gooit dan zeer terecht de kinderen in de strijd. De jeugd van tegenwoordig moet vrijwel alle huiswerk op de computer doen, en ook heel erg veel via internet. En die tweede computer staat dan wel boven ter beschikking van de kinderen, maar heeft - en krijgt - geen internet.

Dus als straks kind nummer twee óók naar de middelbare school gaat, moeten we met vier mensen vechten om de beneden-computer. En daarom hadden we al bedacht dat er dan volgend jaar maar een laptop bij moet, zodat er tenminste twee mensen tegelijk beneden online kunnen werken.

Groen-Links begint nu een beetje wanhopig te worden en probeert te bedenken wat er allemaal nog uit kan aan elektrische apparaten... ah, ik weet het, het tosti-ijzer. Nee, dat was al stuk en weggegooid. Wacht! Het broodrooster. De chocolade-fontein...o nee, die is van school en in bruikleen. Maar er moet iets weg anders is de elektrische balans verstoord. En trouwens, al die rommel kost veel te veel geld, en daarna nog stroom ook. Misschien kunnen we gewoon GEEN Playstation3 nemen en...alle andere computers de deur uit misschien? De droger opdoeken? De wasmachine door de gootsteen?

Creatief-Rechts trekt zich er niets van aan. Die was al verliefd op Little Big Planet. En nu ook nog op de Apple.
En Creatief-rechts heeft gewoon liever een Apple dan een appeltje voor de dorst.
Je moet leven in het NU, nietwaar? Hoewel Eckhart Tolle het vast niet zo bedoeld heeft is dat het argument van Creatief-Rechts.

Maar Groen-Links kan vanavond rustig gaan slapen. Want dat appeltje voor de dorst is er niet, dus die Apple komt voorlopig niet eens in beeld. Nou ja... in mijn dromen misschien. Ik hoop het. Wat zal ik dan lekker slapen.
Deze zet ik in mijn blog om te bewaren en opnieuw te zien op...van die dagen.

http://www.youtube.com/watch?v=o6P2w5GkXmU
Voordat iedereen nu denkt dat ik overleden ben, of, zoals iemand opperde, ingesneeuwd... ik ben er nog!

Mijn rugklachten zijn goddank voorlopig verleden tijd.

(Even tussendoor: J. leert op school wel over de tegenwoordige, toekomende en verleden tijd, en dan nog allerlei varianten, maar de voorlopig-verleden-tijd kennen ze daar niet...en die komt toch best vaak voor zoals we allemaal weten. Over het algemeen vaker dan definitief verleden tijd. Dingen zoals geldzorgen, gezondheidsproblemen en vervelende buren zijn meestal maar tijdelijk verleden tijd, en dan duiken ze weer op.)

Dankzij de fysiotherapeute heb ik na bijna drie maanden weer een leven, en kan ik weer lopen en fietsen en oja, ook zitten. En me omdraaien in bed. Allemaal heel praktische dingen in het dagelijkse leven.

Als gevolg van al die tijd dat ik weinig kon doen, doe ik nu weer wat meer. In de tijd dat ik weinig deed had ik niet zoveel om over te schrijven, en nu ik weer wat meer doe, heb ik wat minder tijd om te schrijven, dus vandaar dat er enige mediastilte was ingetreden.

Maar ik ben er nog. Alive en kicking. Voorlopig.


P.S. ik zie nu net dat de mediastilte maar liefst twee weken heeft geduurd...nou nou, zo erg was het dus allemaal nog niet, mensen.
Maar het doet mij goed dat er mensen zijn die 's morgens opstaan, en dan naar de computer rennen voor een shot Meibloempje om de dag te beginnen. Die zwaar teleurgesteld zijn als er weer een dag geen nieuw blog is gepost. En dan duren twee weken heel lang, kan ik me zo voorstellen. Sorry, ik zal in het vervolg wat meer rekening houden met jullie.

Het is weer zover, Jamie Oliver heeft weer eens een boek geschreven. En gelukkig hadden we net weer een boekenbon gekregen, dus hebben we gauw dit boek, Jamie's Kookrevolutie, opgehaald. Want ik heb alle andere boeken van hem dan misschien wel, dat zegt helemaal niks als je een verzameling hebt, toch?

En het moet gezegd, dit boek is het leukste tot nu toe!
Het is eigenlijk geschreven voor mensen die denken niet te kunnen koken; Of voor mensen zoals ik die denken dat ze wél kunnen koken maar het eigenlijk gewoon ook niet kunnen, wat misschien nog wel erger is.

Het staat dus vol simpele recepten, en nog stap voor stap ook. Met fotootjes van het hele proces, en niet alleen maar van het fantastische eindresultaat dat geen sterveling ooit bereikt.

Jamie wil graag dat ik (of jij, dus) uit elk hoofdstuk een recept leert, en het dan aan minimaal twee anderen leert. Zo gaan mensen weer leren koken.

Ik vind dat persoonlijk wel een goed idee. De winkels liggen vol magnetronmaaltijden en kant en klare troep. Als we nu niks doen kan de volgende generatie niet eens meer koken.

Dus met dit boek ga ik beslist aan de slag: Ik zal G. en de kinderen wat gerechten leren klaarmaken, en daarna neem ik de rest van mijn leven vrij.

Vandaag weer eens leuk gephotoshopt. De originele foto is door J. gemaakt.
Bizar.

Als gevolg van wat ik in mijn vorige post schreef bedacht ik dat ik misschien wel het 'bijhouden' en 'budgetteren' zou moeten proberen los te laten - het lijstjeswerk. Zoals ik ook het afvallen en diëten heb losgelaten. Maar ja, dat voelde nogal verkeerd, alsof ik de controle over ons leven zou kwijtraken. Stel je voor dat we in no time een schuld zouden hebben...

Ik las na het schrijven nog even op de site van Ruediger Dahlke, en zag dat je inmiddels een stukje van zijn boek online kon lezen.

En welke zin trof mijn oog?

Meistens gilt: Wovor wir am meisten Angst
haben, das sollten wir am dringendsten tun –
jedenfalls falls wir uns entwickeln und
Erfolg haben wollen.


Meestal geldt: Waar we het meeste angst voor hebben, zouden we het dringendst moeten doen - in elk geval als we ons willen ontwikkelen en succes willen hebben.


Misschien wordt het inderdaad tijd om al die overzichten en budgetten los te laten. Het is een valse zekerheid, het zijn maar cijfertjes natuurlijk.

Maar dan wel volgend jaar. Want ik wil van dit jaar nog afmaken. ;-)
Het was al het motto van mijn oma: "Je maintiendrai. Ik worstel en kom boven." Zij sprak deze wijze woorden met hun originele vertaling uit toen ze met haar 160 kilo ondersteboven in een wasmand naar een washandje stond te zoeken - en weer overeind kwam. Het was een wonder.
Maar het zou heel goed mijn motto kunnen zijn. Want niets is zo eenvoudig als het lijkt.

Heb ik de centen eindelijk op orde, komt er een brief van de Belastingdienst dat we nog een flink bedrag ontvangen. Leuk! Koop ik iets, komt er de volgende dag een brief dat we vóor 31 december 1733 euro moeten betalen.

En ik dacht dat ik de bewegingen van de Belastingdienst nu wel in de gaten had. Het schijnt dat hun tactiek dus de verrassingsaanval is. Nooit als je het verwacht, altijd als je denkt dat je goed zit komt er weer zo'n blauwe brief.

En dan de auto. We hadden gerekend op een flinke kostenpost voor de keuring en de grote beurt dit jaar. Het viel mee. Koop je een extraatje - kon van het budget toch? De auto viel immers erg mee? - blijkt dat ze dingen vergeten zijn en dat er nog meer gedaan moet worden.

Ik begin me dan nu toch af te vragen: Wat heb ik nu bereikt? Ik hou keurige lijstjes bij, elke gespendeerde cent wordt genoteerd. Okee, we hebben geen schuld meer. Dat is fijn. Maar echt makkelijk leven wordt het toch niet, of je nu de boel wel of niet bijhoudt. En onaangename financiële verrassingen blijven er ook wel.

In het boek "De zin van ziekzijn" (het verband snap je zodadelijk wel) van Ruediger Dahlke las ik over de 'schaduw' - datgene wat de mens meent niet te zijn, of aan eigenschappen niet te hebben. Onze afgewezen principes. We beleven ze buiten onszelf, want als we ze in onszelf konden zien, was het onze schaduw niet. (Dit was even mijn korte versie van de uitleg)

Hij schrijft:

De afgewezen principes, die in de buitenwereld op ons afkomen, bestrijden wij net zo heftig als wij het in ons innerlijk gedaan hebben. Wij blijven proberen de door ons als negatief gewaardeerde dingen te proberen uit de wereld te helpen. Maar omdat dit onmogelijk is -zie de wet van de polariteit!- wordt deze poging een permanente activiteit, die gegarandeerd ervoor zorgt, dat wij met dit afgewezen deel van de werkelijkheid bijzonder intensief bezig zijn.

Hierin ligt een ironische wetmatigheid, waaraan niemand zich kan onttrekken: De mens houdt zich het meest bezig met dat wat hij niet wil. Daarbij komt hij op den duur zo dicht bij het afgewezen principe, dat hij het tenslotte gaat beleven. [...] De afwijzing van welk principe dan ook, bewerkt zonder mankeren dat de betrokken mens naar dit principe zal gaan leven. Volgens deze wet maken kinderen zich later gedragspatronen eigen die zij bij hun ouders haatten, worden pacifisten op den duur militant, worden moralisten losbandig en ijveraars voor de gezondheid zwaar ziek.


Goed. Dat dit opgaat weet ik al een tijdje. Nooit dacht ik zoveel aan eten als die twee keer dat ik op dieet was. Bovendien ben ik die beide keren uiteindelijk meer aangekomen dan afgevallen. Het uit de weg gaan van (bepaald)voedsel en eten leidde tot een focussen op eten en uiteindelijk tot aankomen - precies het omgekeerde van wat me voor ogen stond. Kennelijk moet ik erkennen dat ik gewoon gek ben op lekker eten, en me daar maar bij neerleggen.

Dus het afvallen heb ik opgegeven- en als gevolg daarvan is het aankomen ook gestopt. Fijn.

Dus dan bedenk je: lekker eten kan best, als je maar genoeg beweegt. Okee, maar zodra ik daarover begin te DENKEN schiet het me al spontaan in de rug. Het mag niet en het kan niet, meer bewegen. Dus wat nu? Erkennen dat ik een luie hond ben die niet - ik herhaal NIET - van sport houdt... vooruit maar. Mijn schaduwkanten komen vanzelf boven door mijn eigen mislukte acties.

Geen wonder dus dat ik me nu begin af te vragen of deze principes niet ook opgaan voor geld. Ik ben heel precies bezig, maar is dat om te verbergen dat ik gewoon een gat in mijn hand heb? Of ontstaat het gat in mijn hand juist door zo secuur met geld om te gaan? Het feit is dat ik continu met geld 'bezig' ben (nou ja, continu...) terwijl ik toch zo van het 'consuminderen' en het 'genoeg' ben. Gezien de focus op consuminderen (en leven volgens een budget) ben ik dus meer van het consumeren dan ik zelf wil. Want waarom zou ik me anders zo focussen op consuminderen? Anderen doen dat ook niet per se, en hebben zichzelf toch ook in de hand?

Ik ben dus een vraatzuchtige luie geldwolf. Zo, nu zijn we eruit.

Goddank komt er deze maand van dezelfde Ruediger Dahlke een boek uit over geld. "Die Psychologie des Geldes" heet het. Met als ondertitel:
Wege zu einem entspannten Verhältnis

Ja, een ontspannen relatie met geld, dat zou leuk zijn. En met eten ook trouwens. En met bewegen.
Want op dit moment voelt het meer alsof ik ondersteboven in een wasmand aan het worstelen ben.

Ik las in het Daily Happinez-krantje dat deze maand bij de Happinez zit een gedicht. Het blijkt een variant te zijn op een gedicht dat al bestaat, maar ik vind het wel de mooiste variant - geschreven door Tristin Nauta van 14.

Ik vroeg God om mijn ergernis weg te halen
Maar God zei Nee
Het is niet voor mij om weg te halen maar voor jou om op te geven

Ik vroeg God om het gehandicapte kind in mij heel te maken
Maar God zei Nee
Je geest is heel, je lichaam is alleen tijdelijk

Ik vroeg God mij verdraagzaamheid te geven
Maar God zei Nee
Verdraagzaamheid krijg je niet, dat leer je

Ik vroeg God om geluk,
maar God zei Nee
Ik geef jou zegen, maar geluk moet je vinden

Ik vroeg God om mijn leed weg te halen
Maar God zei Nee
Leed hoort bij het leven en brengt je dichter bij mij

Ik vroeg God om mijn ziel te laten groeien
Maar God zei Nee
Groeien doe je zelf

Ik vroeg God om alles waardoor ik van het leven zou genieten
Maar God zei Nee
Ik geef jou leven zodat je van alles kunt genieten

Ik vroeg God om me te helpen van anderen te houden net zoveel als hij van mij hield
God zei
Jaaah, eindelijk heb je het idee te pakken waar ik hier voor ben...
Vandaag helemaal in de mood om op te ruimen. Met mijn rug gaat het dankzij de oefeningen iets beter, en dat vertaalt zich weer in opruimwoede.
Om te beginnen mijn eigen kamer maar eens aangepakt. Alles eruit, stofzuigen, bed verschonen, spullen in de 'nieuwe'(= oude, van zolder, maar nieuw op mijn slaapkamer)boekenkast zetten. Zo. Er staat nu een gigantische bende op de overloop, maar míjn kamer is een plaatje.

Op naar het volgende project.
Tsss. En was ik nog vergeten te schrijven dat de Trekpleister heropende en dat uiteraard de kinderen de reclameblaadjes hier spellen en ontdekt hadden dat je bij wijze van openingsstunt 100 gram schepsnoep kreeg voor 25 ct.

Ze kennen de prijzen van schepsnoep van alle winkels 10 km in de omtrek, dus kwam het verzoek of ze daar wat van mochten halen.
Met de nodige argumenten uiteraard ("maar we hebben kring dit weekend" - tja, dat is een zwaar geval van troostvoer nodig hebben, dat begrijp ik ook wel) dus vooruit maar weer. Voor een paar centjes snoep halen, oké dan maar.

Onderweg berekenden ze plotseling dat je dan een kilo had voor 2,50 en dus hebben ze alledrie (jawel, G. ook) een kilo snoep geschept. In plaats van éen kilo met zijn drietjes te delen...

Verdedigend zeiden ze nog dat de dokter er met zijn kinderen ook stond te snoepscheppen. "Ja, ja," mopperde ik "en het wordt gesponsord door de tandarts zeker?" - waar we overigens morgenvroeg naartoe moeten op controle.

Ik denk dat ik in het verkeerde gezin zit. Ik wou net weer op de biologische, ecologische, gezonde toer, ja?! Moet dat allemaal meteen weer gesaboteerd worden? Ik doe het ook voor jullie hoor!
Zou iemand die 16 jaar in het verkeerde gezin zit ook nog Oprahtief te redden zijn?...
Nu de rust langzaam weerkeert, na de nieuwe keuken en de hond, begin ik weer op orde te komen.
En dat betekent in mijn geval: Weer bewuster bezig met boodschappenlijstjes, menu's enzovoort.
Gisteren heb ik me daarom weer aangemeld voor een Odin groente-abonnement, dan kom ik weer wat vaker in de biologische winkel ook.
Vandaag was ik wat aan het surfen, en vond allerlei inspirerende sites.

Eatgreen.nl, bijvoorbeeld, over minder vlees eten. Van de ene site kwam ik op de andere. Leuke columns uit de NRC-next over geld en over eten. Forums van vegetariërs. Www.fonteine.com (daar staat zoveel op, die ontdek ik telkens opnieuw).

Dan lees ik weer verhalen van mensen die alles zelf maken. En dan voel ik ineens die drang om ook weer iets zelf te maken. Om te beginnen appeltaart. Altijd leuk, kindertjes die uit school komen en moeder die vol trots appeltaart bij de thee presenteert. En zoveel gezonder dan allerlei zogenaamde lekkernijen uit de winkel.
En dan meteen maar twee, want ik had iemand nog een appeltaart beloofd ook.

En als die oven dan toch aanstaat is het zonde om de energie te verspillen, dus er past nog wel iets in. Hmmm, kokosmakronen. Die zien er niet al te moeilijk uit. Kan ik gelijk de klopfunctie van mijn keukenmachine even uittesten.

Een uur later prijken appeltaart en kokosmakronen op het aanrecht en zit moeder afgepeigerd op de bank. Te moe om nog fatsoenlijk te koken. En trouwens, we moeten nog boodschappen halen, dus dan schiet het koken er helemaal bij in.

En nu is het dus zeven uur geweest. En, zoals mijn homeopaat dan altijd vraagt: "Wat zijn de feiten?"
Door al mijn inspiratie (en goede voornemens) voor gezond, biologisch voedsel en gezonde zelfgemaakte maaltijden eindig ik met appeltaart en kokosmakronen en gaan we pizza's eten bij de tv.
Ik stop maar weer met gezond leven, denk ik.
Waar lees je er niet over? De financiële crisis.

Gelukkig waren wij een beetje voorbereid. Een paar maanden geleden las ik een boek getiteld: "Als de dollar valt". Dit boek (geschreven in 2007) liet zien dat een crash in de financiële wereld onontkoombaar was. Dat vóór 2010 het kapitalisme zal instorten, zoals ook het communisme is ingestort. De vooruitziende schrijver, Willem Middelkoop, is inmiddels een veel geziene gast op tv de afgelopen weken.

Het is wel interessant om met deze voorkennis de gebeurtenissen te beschouwen. Gelukkig hebben wij geen eigen huis (en dat is niet de eerste keer dat we dit opmerken) en ook geen schulden. Dat scheelt al twee kopzorgen. Ontslagen worden zal ook niet makkelijk gebeuren. Dan is eigen baas zijn wel weer praktisch.

Wat het eigen huis betreft las ik overigens nog verbijsterende informatie in de Genoeg van deze maand, in een artikeltje getiteld: "Eigen huis: Heilige koe die zure melk geeft."

Ons wordt altijd verteld dat met een eigen huis het kapitaal naar je toe komt, dat je er meer aan overhoudt dan aan een huurhuis. Toch staat er een berekening in het blad die heel anders uitkomt. In plaats van er flink op vóoruit te gaan ga je er per jaar zo'n 2 % op achteruit. En dan hebben we het over de vermogensgroei die mensen denken te behalen met een eigen huis, het slapend rijk worden, niet over het (gratis) woongenot. Dat is dus een tegenvaller in plaats van een meevaller.

De schrijfster, Erica Verdegaal, geeft dan ook de tip een woning in de eerste plaats voor het wonen te kopen, niet als belegging. Dus dat betekent dat het geen zin heeft je huidige huurwoning te kopen, je gaat er dan immers in wonen niet op vooruit, en voor een eventuele 'winst' hoef je het niet te doen.

En ook die dans zijn we dus ontsprongen. We huren nog steeds. En hebben dan wel geen 'eigen' huis, maar godzijdank ook geen hypotheek (en bijbehorende rente) die nu voor velen een valkuil blijkt te zijn. Het artikel besluit dan ook met de woorden: huren is zo gek nog niet.



Het is nu definitief. Whisper heeft een nieuw adres en een nieuw baasje.

Vanmiddag zijn we er geweest. Hij had er een week gelogeerd, en dat was goed gegaan. Vanmiddag hebben we er daarom het dierenpaspoort gebracht, en ook konden we dan zien hoe het met Whisper gaat.
Nou, prima dus. Hij heeft een grote omheinde tuin tot zijn beschikking, en hij is al meegeweest op de boot, heeft al gezwommen (allemaal dingen die hij hier niet deed!) en speelde leuk.

Hij was enthousiast toen wij kwamen, maar niet enthousiaster dan vroeger als hier visite kwam. Hij was niet super aanhankelijk ofzo. Ging na een poosje gewoon liggen slapen. Hij heeft het er kennelijk dus goed naar zijn zin. Ook het contact met de andere hond van het gezin gaat prima. Whisper laat de hond met rust, tenzij het beestje aangeeft wel in te zijn voor een spelletje.

Al met al dus een hele geruststelling voor ons. Hij zat bepaald niet kwijnend op ons te wachten (hoewel hij wel wilde meelopen toen we weer naar huis gingen).

We houden contact, en voor vakanties of iets dergelijks kan hij nog bij ons terecht, Dat is voor mij te overzien. Als ik dan moe ben, kan ik na die tijd ook weer bijslapen en uitrusten.

Al met al: heftig, maar beter.

We hebben natuurlijk nog wel even een paar 'laatste' foto's gemaakt...


Ik ga nooit onmiddellijk naar een dokter als ik ergens pijn heb. Meestal is het advies toch: "Kijk het eerst even veertien dagen aan. Neem een pijnstiller."
Dat doe ik dan op eigen initiatief altijd maar vast, dat aankijken, dat scheelt weer een doktersbezoek.

Dus toen ik pijn in mijn stuitje kreeg, dacht ik eerst ook: Laten we het maar even aanzien. Het gaat vast wel over.
Maar goed, het werd best wel erg, en zitten doet erg pijn, en lopen werd ook al moeilijker, en er waren al drie weken om en ik zag geen verbetering, dus trok ik mijn stoute schoenen aan (dat hielp ook al niet, helaas) en ging naar de dokter.

Nou dat viel nog tegen. De vervangster van onze eigen dokter stelde zich niet eens voor. Keek eens, drukte eens hier en daar op (AU!) en zei: "Ja, ja, dit komt heel vaak voor." "Wat dan precies?" vroeg ik nog. "Onverklaarbare pijn," was het antwoord. Ze noemde nog een woord, dat zo moeilijk is dat zelfs ik het niet kan terugvinden, dat volgens haar "onverklaarbare pijnen" betekende, maar dat volgens mij gewoon betekende: Ik weet het ook niet.
Ze draaide een verhaal af over prikkels, die dan geleid worden tot de hersenen waardoor je dan dingen voelt enz. enz. waarop ik concludeerde: "Dat heet dus pijn. Ja, dat ik pijn heb wist ik al."
Ik geef toe, misschien niet de meest ideale opmerking tegen een dokter, maar het was allemaal zó haastig en niet gericht op hulp bieden dat ik er een beetje chagrijnig van werd.

Ik moest dus maar Ibuprofen slikken, omdat dat ontstekingremmend is. "Zit er dan een ontsteking?" vroeg ik, "ik heb meer het gevoel dat er een wervel scheef zit." Ik heb ervaring met hernia, dus ik weet wel enigszins hoe dat voelt.

"Alle pijn is ontsteking," zei ze doodleuk, en hoewel dat er bij mij niet ingaat, kon ik het er maar mee doen.

Ik moet het dus nog maar even drie weken aanzien.

Omdat het gisteren onze trouwdag was wilde J. alvast haar cadeautjes geven, hoewel we het 'officiële' cadeautjes-uitdelen morgen pas doen omdat A. dan terug is uit Brussel.
G. en ik (en mama) dus gezellig met thee-met-appeltaart aan tafel. J. kwam binnen met een grote versierde papieren Diddl-tas. In deze tas zaten onze cadeautjes, naar wij veronderstelden.
En dat was ook zo. Alleen moesten we er eerst heel hard voor werken om ze te verdienen. J. had namelijk een variant bedacht op het cadeautjes-spel dat we hier wel eens spelen. Zo had ze niet alleen opdrachten voor "twee gelijke cijfers" en "opgetelde cijfers", ze had het spel uitgebreid door bij bepaalde combinaties als opdracht te geven: Oma gooit. Of: Gooi met drie dobbelstenen. Voor de uitkomsten van het gooien met drie dobbelstenen had ze een hele aparte lijst gemaakt van nieuwe opdrachten. Ook zat er ergens nog eens gooi met één dobbelsteen in, en ook daarvoor had ze een lijst met opdrachten. Ze had de spelregels ook wat gemener gemaakt, door bijvoorbeeld te zeggen: Als één van jullie zeven gooit, moet oma een pakje van diegene afpakken en het aan de ander geven.
Ze had dan ook een groot vel papier met spelregels en gebruiksaanwijzingen.

Ik begon me toch af te vragen wat voor cadeautjes er dan in die zak zouden zitten. Ik wist wat ze voor G. had gekocht; iets wat op wonderbaarlijke wijze ondanks het gegoochel met de dobbelstenen ook bij hem terechtkwam. Maar verder?

Toen langzamerhand de pakjes opengemaakt mochten worden, bleek dat J. een voorbeeld in creatief consuminderen is, iemand die zich niet schaamt om zelfgemaakte, hergebruikte of gevonden spulletjes cadeau te geven. Zo waren er zelfgemaakte kaarten met (sarcastische) versjes, beschilderde damstenen, stickers, knikkers en een gevonden stuiterbal ingepakt.
Verder nog twee-euro stukken (daar werd flink om gevochten, ik kreeg er twee!) en een klein pakje met allemaal papiertjes erin waarop stond: gefopt!(En daar had ik er ook twee van, waar G. dan weer heel hard om moest lachen.)

Het werd dus een dolle boel, en dat met cadeautjes waar vermoedelijk een heleboel mensen hun neus voor zouden ophalen.
Zoals J. aan het eind van de middag droogjes opmerkte: "Zo, nu hebben jullie je lachspieren tenminste ook weer eens getraind."
Dank u, dank u!

Ja, vandaag zijn G. & ik 16 jaar getrouwd!

Gisteren hebben we al zelfgebakken appeltaart gekregen en hele leuke bekers.

G. gaf me geld om bij de HEMA allerlei leuke rode accessoires voor de keuken te halen. (Sorry, even geen uitdaging gedurende feestelijke gelegenheden!)

Het leukste cadeau is volgens mij dat ik vanochtend voor het eerst in onze compleet nieuwe keuken koffie en thee kon zetten en broodjes maken...wat een luxe! Dus de Woningbouw Harlingen wordt hartelijk bedankt voor hun bijdrage aan de feestvreugde. Dat we er nog maar lang van mogen genieten.


A. wil graag wat extra bijverdienen, maar haar krantenwijk heeft ze wegens tijdgebrek en een onhandig rooster moeten opzeggen. Dus wat nu?

Ze besloot om (net als oma) maar eens wat tijd te spenderen aan het meedoen aan wedstrijden. Oma had haar voorgerekend dat ze elke week anderhalf uur aan het bezorgen van kranten kwijt was, en dus nu anderhalf uur per week kon besteden aan wedstrijdjes zoeken en invullen, en opsturen. En als ze dan iets leuks wint, dat ze dan gratis iets leuks voor zichzelf heeft; Als ze iets wint wat ze niet zo leuk vindt kan ze het verkopen en zo wat geld vangen.

Zo gezegd zo gedaan. Vorige week zondag heeft A. er een uurtje aan besteed, en niet zonder resultaat. Afgelopen maandag kwamen er drie T-shirts binnen, en gisteren twee kaartjes voor Walibi.
Die kaartjes heeft ze als (trouwdag)cadeautje aan G. gegeven - die is dol op dat soort attractieparken, in tegenstelling tot A. - zodat ze ook nog geld voor een cadeautje uitspaarde.

Met een uitstapje van school won ze dezelfde week ook nog een pet met handtekeningen van soapsterren - iets wat haar zelf niet interesseert, maar een fan misschien wel. En dus is het wellicht verkoopbaar.

En zo werkt ze alsnog voor een eigen zakcentje. En het is nog comfortabeler ook dan het lopen met kranten.
Gisteren kon ik helemaal niks doen, omdat de keuken de hele dag bezet was. Je gaat niet de hele dag heen en weer lopen en die werklieden lastigvallen die zo hun best doen om er een leuke keuken van te maken. En het wordt mooi!

Dus heb ik maar even mijn budget van september bijgewerkt. Alle bedragen die ik had opgeschreven aan uitgaven moesten nog in het excel(nou ja, OpenOfficeCalc)document verwerkt worden.
Dat kostte dus wel even tijd. En toen, uiteraard op het moment dat ik net klaar was, liep de computer vast. Zo vast, dat zelfs ctrl-alt-delete niks meer hielp. En dat een druk op de uit-knop geen enkele reactie uitlokte. Grrrr.
Dat werd dus stekker eruit. Minuutje wachten en stekker er weer in.

Toen OpenOffice daarna meldde dat het document hersteld werd, had ik nog even hoop dat al mijn harde werk niet voor niets was geweest. Maar helaas...ik moest alle cijfertjes opnieuw invoeren.

Misschien maar beter ook, zo werd ik me twee keer bewust van de financiële situatie.

De afgelopen maand hebben we weer 'gewoon' geleefd, met hier en daar een jurkje (voor 15 euro kun je een jurkje toch niet laten hangen?!) of een dvd'tje. Maar dan schieten de cijfers toch gelijk weer helemaal de verkeerde kant op.

Dus ik ben bang dat er nog maar een maandje uitdaging achteraan moet. Helaas heb ik nog steeds niet die leuke rubberlaarzen, maar gezien het feit dat ik voorlopig niet met Whisper hoef te wandelen moet dat uit te houden zijn.

Wel zijn G. en ik morgen 16 jaar getrouwd, dus er zal wel iets van gebak en/of cadeautjes gekocht worden, maar verder zal ik het deze maand wéér proberen: Niks kopen.

Waar we ons tot nu toe wel (nog steeds) van weerhouden hebben is dvd's huren. Zolang we nog dvd's hebben die we niet gezien hebben, huren we echt niks meer.

Dus, kortom...we gaan er weer tegenaan.

Voor alle Genoeg-lezers (Welkom, welkom!!) die naar aanleiding van het stukje in Genoeg het verslag willen lezen van een maand lang niks kopen: klik aan de linkerkant van deze pagina in het archief op thema op "De uitdaging". Daar vindt u alle logs die over deze uitdaging gaan.

En als er iemand nog tips voor me heeft wat betreft niet-kopen, bezuinigen, schrijven, koken of lezen: ga uw gang! Schrijf een reactie!

En nu ga ik me in de Genoeg van deze maand storten, om te kijken wat er verder nog voor interessants in staat....

P.S. En voor iedereen die zich afvraagt waar dit nu weer over gaat: www.genoeg.nl
Vandaag wordt er gehakt, getimmerd en gezaagd. Eindelijk krijgen we de nieuwe keuken.
De hele klus zou 2 dagen duren, en gister is er al hard gewerkt. Toch ziet het er nog niet uit alsof het vanavond klaar is....
Binnenkort de foto's.
Tot die tijd kamperen we even in ons eigen huis, met het gasfornuis (nutteloos) in de kamer, en dozen vol spullen op de grond. We ontbijten met chocolademelk uit een pak in plaats van koffie of thee, we eten afhaalchinees in plaats van echt voedsel, en gaan vroeg naar bed omdat de kachel niet werkt, en de lampen ook niet (in de keuken en slaapkamers)

Nog maar éen dagje...

Het jaar is omgevlógen, en sinds gisteren is J. geen kinderdierekteur van Aquazoo Friesland meer. Zelf vond ze het erg jammer dat het alweer voorbij was. We hebben heel wat meegemaakt in dat jaar!

Ze mocht gisteren om 14.00 uur de sleutel officieel overhandigen aan de volgende dierekteur. Daarna kreeg ze nog een mooie kangoeroeknuffel. De manager (de derde dit jaar!) bedankte haar voor haar inzet.

In tegenstelling tot vorig jaar was er geen pers bij. Kennelijk is een kinderdierekteur al geen nieuws meer. Wij hebben in elk geval met volle teugen genoten, en daarom wil ik op deze plaats wil ik nog even een bedankje neerzetten voor Aquazoo Friesland, Zodiac Zoos, (met name Bertine Lindeboom en Jet Bosdijk), de Nederlandse Vereniging van Dierentuinen, Avifauna en speciaal Carmen van Dorst. We hebben een geweldig jaar gehad!

Dit was bijna de laatste foto van Whisper geweest...hij loopt ongeveer ter hoogte van de bocht in de sloot.


Wegens alle stress en lichamelijke bijkomende klachten (met name voor mij) hadden we eergisteren besloten dat we misschien beter een ander adres voor Whisper konden gaan vinden.

Ik had dus inmiddels contact met iemand, niet al te ver weg, die een stabij zoekt van een jaar of ouder, die ook goed met andere honden kan. Nou, Whisper ten voeten uit.

Maar meneer had zelf iets anders in zijn hoofd, en ontsnapte gisteren de weilanden in. Na eerst heel lang wachten, roepen etc. ben ik zelf maar weer naar huis gelopen. Later op de fiets en met de auto zijn we nog drie keer wezen zoeken. Geen Whisper.

Je maakt je natuurlijk wel zorgen over wat er gebeuren kan, maar aangezien ik hem het laatst had gezien terwijl hij met een boer en zijn hond de koeien aan het weiden was, (veel te ver om te bereiken of te roepen) overheerste eigenlijk meer het gevoel dat hij waarschijnlijk zelf een beter adresje had gezocht.

Vanochtend voelde het alsof ik vakantie had. En ik draaide me nog eens om en overdacht hoe ik dit allemaal zou opschrijven. En ging naar de wc, want het eten dat we gisteren in een restaurant hadden gegeten - zonder hond die op ons te wachten zat... lekker rustig! - liet van zich horen.
Gewoontegetrouw keek ik nog even door de voordeur naar buiten, en verdraaid, daar was hij weer. The mummy returns! The revenge of the blurb! (of was het "the nerds"?) Als een doodgewaande moordenaar die plotseling niet dood blijkt maar springlevend van onder de waterspiegel opduikt (Ja, ik kijk soms naar enge films) was Hij weer terug.

Oeps. Ik was natuurlijk wel blij, dat hij nog helemaal heel was, en gezond. Maar aan de andere kant... geen vakantiegevoel meer vandaag. Geen ontbijt op bed (dat doen we niet meer sinds De Hond). Geen vrije dag...

Vandaag hingen er vlaggen in de straat want een buurman is honderd geworden. Dat is op zich al best een prestatie, maar deze man haalt het nieuws omdat zijn rijbewijs zojuist weer voor drie jaar verlengd is. Men heeft er dus nog vertrouwen in.

Hea! (het programma waar vorig jaar ook onze meiden in verschenen!) kwam langs om de buurman te interviewen en te filmen, eerst bij het huis, later terwijl hij in zijn auto met flinke snelheid richting een naburig dorp scheurde.

Ik ken die buren persoonlijk niet, hooguit van gezicht, ik weet alleen dat man en vrouw geregeld in de achtertuin luidruchtig op elkaar lopen te mopperen. In onvervalst Amsterdams. Overigens zien die tuin (en de auto ook) eruit om door een ringetje te halen, ik denk dat ik ook minstens honderd moet worden om het ooit zo netjes te krijgen.

Maar goed... als luid op elkaar mopperen helpt om honderd te worden dan is er voor ons ook nog hoop. ;)

Vorige week is de basisopleiding aan de Klassieke Academie in Groningen begonnen. Elke maandagochtend stap ik dus in de trein, om vanuit Leeuwarden met de auto verder naar Groningen te rijden om me daar twee-en-half uur te pletter te tekenen.

Het heet Klassieke academie omdat ze de klassieke teken- en schilderkunst weer willen bijbrengen aan de leerlingen. (En dus niet vanwege de gemiddelde leeftijd van de leerlingen zoals ik de eerste keer even heel gemeen had bedacht...het grijze permanentjes gehalte is onevenredig hoog.) Het is ook geen cursus maar een VAK-opleiding. Helaas kan ik de echte vakopleiding niet betalen, maar de basisscholing lukt nog net.

Wat houdt het in? Aan het begin van elke les krijgen we een lesbrief met alles over een bepaald onderwerp. De eerste keer ging het over de proporties van de KOP. Paarden hebben een hoofd, mensen in de kunst een kop. Daar wordt dan wat over uitgelegd, en daarna ga je dus ruim twee uur tekenen. Schetsen eigenlijk. Er is een model en zij verandert elke twee minuten van houding. In die twee minuten moet je dus een herkenbare schets van het model maken. En dat veertig keer ofzo achter elkaar.

Dat viel eerst behoorlijk tegen...twee minuten is echt wel kort. Maar naarmate de ochtend vorderde had ik het idee dat de minuten steeds langer duurden, dus ik neem aan dat ik steeds sneller schetste. Of anders werd het model trager, dat kan natuurlijk ook.

Na die twee-en-half uur ben je dus echt kapot. Uit de lijken, zoals ze hier in Friesland zeggen. Je hebt geen tijd om rond te kijken, ik weet nog steeds niet wie mijn mede-cursis...pardon: -leerlingen zijn, en heb geen schets of lijn van iemand anders kunnen bekijken.

De bedoeling is nu dat we elke week zelf onze beste schetsen kiezen. Elke vier weken neem je je beste schetsen van vier weken mee, en dan worden ze besproken.

Op de eerste werkbespreking wordt het werk besproken wat je tot nu toe hebt gemaakt, dus vóór de opleiding. Komende maandag is het mijn beurt (en die van vier anderen). Maar ik heb eigenlijk alleen werk van de middelbare school. Oja, en het zelfportret dat we deze werk als huiswerk moesten maken. Het zal mij dus benieuwen.

Het portret hierboven heb ik na de foto nog verder aangepast, het ziet er dus alweer anders uit. Ik ben nog niet zo tevreden over de ogen, maar op zich was het wel leuk om te doen.
Hallo!

Kom je hier naar aanleiding van het stukje in de Esta, en zoek je "de Uitdaging"?

Kijk links in het archief op thema, en je vindt alle blogs over De Uitdaging bij elkaar!!
Nou, het gaat er dan eindelijk van komen! Mijn carrière als schrijver wordt naar een hoger plan getild, een droomwens komt uit; Vanaf heel binnenkort lees jij niet meer als enige dit weblog... neenee...alle lezeressen van het blad Esta gaan met je meelezen.

En ik schaam me niet om het toe te geven, dat vind ik toch wel heel erg goed nieuws. Aangezien ik al zo ongeveer mijn hele leven schrijf (sinds ik vier ben) en ook een groot gedeelte van mijn leven 'schrijfster' wilde worden is dit een stap in de goede richting. Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor mij, zeg maar.

Uiteraard waren er al voortekenen. Zo schreef ik op de lagere school steevast een stuk voor de schoolkrant. Op de middelbare school natuurlijk ook, zelfs onder pseudoniem want dat was zo lekker echt schrijver-achtig. En ook zo makkelijk, want dan kon ik wel mijn verhalen kwijt, maar kreeg ik geen gezeur achteraf. Ik was bepaald niet populair en had geen zin om óók nog eens uitgelachen te worden omdat ik schreef.

Ik deed mee aan gedichten- en slagzinwedstrijden (en won geregeld iets, hoewel één prijs - twintig stripboeken van Suske en Wiske - helaas nooit ons huis heeft bereikt, wat me nog altijd dwars zit. Wie is er met mijn prijs vandoor?!)

In de vierde klas van de middelbare school kwam een verhaal van mij na een schrijfwedstrijd terecht in de Tikker - een blad over jeugdliteratuur voor middelbare scholieren. Het thema was "Beroemd", en ik vermoed achteraf dat mijn verhaal gekozen was omdat ik een (voor een zestienjarige) bizar onderwerp had uitgekozen - hoewel het voor mij heel erg voor de hand lag: De hoofdpersoon werd beroemd door de uitvinding van homeopathie. Jawel.

Ook heb ik nog steeds een map vol verhalen, variërend van Leni Saris-klonen tot beginnende Agatha Christie-pogingen, afhankelijk van hoe oud ik was en wat ik voornamelijk las in de periode dat ik het schreef. Deze map hou ik al jaren buiten beeld want het glazuur vliegt van je tanden wanneer je het leest.

Maar ik dééd het toch maar even, ik zat uren op dat koude kamertje (echt waar - een klein koud kamertje zonder verwarming, op het noorden; Het water in de vissenkom bevroor er in strenge winters) met twee vingers (ook echt waar, en ik tik nog steeds met twee vingers) te typen op een groene typemachine. Aan mijn ontberingen van toen kunnen die van J.K. Rowling niet tippen. Wat dat betreft heb ik de leerschool voor echte schrijvers wel gehad.

Daarnaast houd ik natuurlijk een dagboek bij, al sinds ik tien ben en Anne Frank las, maar dat is redelijk saai en gevoelsarm; op een bepaalde manier heb ik het gevoel dat het woord 'journaal' de lading beter dekt. Het leest een beetje zoals in Star Trek: "Captains log, Stardate 45020...today we met the Klingon."
Het is eerder een logboek dan een dagboek; Bij het begrip dagboek stel ik me toch iets meeslependers en persoonlijkers voor.

Maar een echte schrijver, vond ik, schrijft natuurlijk een boek. Een verhaal is zo...nou ja, ik las zelf gewoon nooit verhalen. Alleen boeken. En nooit, maar dan ook nooit, boeken met korte verhalen. Dus een boek was het doel.

Maar op de een of andere manier begon het op dat punt altijd te haperen. Een boek is zo groot, en moet zo doordacht zijn. Het schrijven ervan duurt zo lang, en ik ben zo ongeduldig. En bovendien, de boeken die ik las waren zo volmaakt soms, waarom zou ik een ander boek willen schrijven? Toen ik dan ook ergens de vraag las: "Is jouw verhaal het waard om er bomen voor te kappen?" voelde ik me al bij voorbaat schuldig over al die boompjes die het veld zouden moeten ruimen voor mijn onvolmaakte boek, en dat belemmerde de inspiratie toch wel enigszins.

Ik had toch al het gevoel dat ik een boek moest bedenken (als in: 'zwaar werk'), terwijl ik er van overtuigd was dat een verhaal, als het goed is, gewoon tot je neerdaalt en dat je het alleen nog maar in de goede vorm hoefde te gieten. Dat was ook de boodschap die veel schrijvers verkondigden. Inspiratie, transpiratie, maar uiteindelijk zou het boek zichzelf vertellen. Helaas diende er zich geen boek aan bij mij.

Ik kocht en verslond dus schrijversboeken; het Trouw schrijfboek, "Het geheim van de schrijver" van Renate Dorrestein. "Het schrijversboek" en "Schrijven voor kinderen". En zelfs, bij gebrek aan beter "Schrijf je eigen biografie" van Addo Stuur. Hoe ver kun je gaan...

Maar een boek kwam er niet. Het begin van (een idee voor) een kinderboek kwam er wel - de titel is "De geheimzinnige glazenwasser"...en alle ideeën liggen nog klaar, de eerste hoofdstukken zijn zelfs al geschreven - maar als ik dan eenmaal lekker op dreef was kwam ik in zo'n door schrijvers o zo gewenste flow, en dan konden huishouden, eten koken en man en kinderen het wel schudden. "Wat? Ik ben even bezig..." hoorde ik mezelf dan zeggen, en voor ik het wist was het uren later. En lag ik nachten wakker om het verhaal verder uit te werken. Dat werkte dus niet, nog niet. Misschien komt die tijd nog.

Maar waar ik me ondertussen en helemaal vanzelf op begon uit te leven is dit weblog. Ik begon er mee in 2005, toen we naar Polen gingen, om op een gemakkelijke manier het thuisfront op de hoogte te houden van wat we beleefden. Maar het bleek ook een ideale manier om aan mijn schrijfdrang te voldoen. Elke keer weer een compleet stukje schrijven in korte tijd, stemde me tevreden.

Langzamerhand (de laatste twee maanden ongeveer) realiseerde ik me dat ik helemaal niet moet proberen om een boek te schrijven. Er is misschien helemaal geen boek dat door mij geschreven wil worden.

Er zijn wel heel veel korte stukjes die door mij geschreven willen worden. En schrijver worden doe je niet, een schrijver ben je. En daarvoor hoef je niet per se een boek te schrijven.
Misschien ben ik gewoon een geboren weblogger. Of een columnist. Of een stukjesschrijver zonder nadere omschrijving.

Maar hoe je het ook noemen wil, ik schrijf.
En jij leest het.

En dus ben ik dan min of meer per ongeluk toch nog aanbeland waar ik mijn hele leven al wilde zijn. En dankzij Esta kom ik weer een stapje verder op mijn weg naar het échte schrijver-zijn. Want... ik krijg nu ook échte lezers.


Jawel, hij is er toch gekomen, de ronde tafel.

We zagen een leuk exemplaar voor 12,50 bij de kringloopwinkel (het blad was niet zo mooi meer), maar twijfelden nog omdat we de oude tafel niet willen weggooien - maar we waren er ook niet zeker van dat hij wel naar zolder kon. De tafel is namelijk nogal GROOT. Bij twijfel niet doen is ons motto, dus we lieten de tafel waar hij was...

Maar een paar dagen later zat die ronde tafel nog steeds in mijn gedachten. Voor 12,50 uitproberen of een ronde tafel je inderdaad bevalt...is een kans die je niet snel weer krijgt.
Dus heeft G. met bloed zweet en tranen de oude tafel uit elkaar gehaald, en hebben we daarna geprobeerd of het blad en het onderstel afzonderlijk van elkaar de draai naar de zolder konden halen. Verrassend genoeg lukte dat! Nu heeft G. op zolder dus een fijne grote tafel voor zijn ministeck-projecten en andere soortgelijke activiteiten.

Maar toen moesten we dus nog naar de kringloopwinkel om te kijken of de tafel er nog steeds was...

En ja, hij was er nog. Hij paste OOK nog eens achterin de auto, dus snel de tafel meegenomen.

En bevalt het? Ja, het bevalt heel erg goed. De tafel neemt veel minder ruimte in dan de oude tafel, maar evengoed kun je er wel met 8 mensen aan zitten. En zoveel mensen zijn hier nooit, dus hij is groot genoeg. Het zit ook veel gezelliger aan een ronde tafel. En je kunt je onmogelijk stoten aan de hoeken, want die zijn er niet.En onze lekker zittende stoelen passen eronder.

Bij de Ikea (laat ik het daar verder maar niet over hebben)hebben we een paar leuke lapjes stof gekocht om als tafelkleedje te dienen zolang ik het blad nog niet geschuurd en gelakt heb.

Iedereen weer blij.

Het leven van een huisvrouw is een aaneenschakeling van paradoxen en onmogelijke opgaven.

Het is nog maar 10 voor 10 's morgens, en ik kan zo al drie bedenken:

*
's Morgens (en 's middags trouwens ook) moet ik met de hond een dermate lange en/of actieve wandeling te maken dat hij de rest van de dag tevreden, moe (en dus rustig) is, maar toch moet ik zelf na die afmattende wandeling nog zo fit zijn dat ik de rest van de dag het huishouden kan doen. En dat terwijl een jonge hond vele malen meer energie heeft dan een vrouw van 34.

*
De bedoeling van huishouden is volgens mij zo'n beetje dat je alles opruimt en/of schoonmaakt zodat het huis schoon en leefbaar en gezellig is voor de andere gezinsleden... die al dat werk op het moment dat ze binnenkomen onmiddellijk weer ongedaan maken.
Schoon, leefbaar en gezellig is het dus alleen maar als je alleen thuis bent.

*
Het leven van een huisvrouw draait verder ongeveer om het kopen en bereiden van voedsel: Ontbijt, gezonde tussendoortjes, lunch, nog meer gezonde tussendoortjes; 's avonds natuurlijk een lekkere en vooral gezonde warme maaltijd, en nog meer (zucht) tussendoortjes (tja, mijn kinderen hebben met name TUSSENDOOR honger).

Je doet verdraaid hard je best opdat iedereen maar gezond en goed gevoed is en blijft. Maar zelf moet je zoveel mogelijk zien af te blijven van al dat lekkers dat je klaarmaakt.


Op de een of andere manier doet het me denken aan de Griekse mythologie.

Neem Herakles (in het Nederlands ook wel Hercules genoemd), die twaalf onmogelijke werken moest doen. Ik was altijd al zwaar onder de indruk van hoe hij de Augiasstal wist schoon te maken...een voorbeeld voor moeders door de eeuwen heen. Een zwaar en onmogelijk werk heet dan ook een Hercules-inspanning.

En wat denk je van Sysiphos, een best wel intelligent persoon die zelfs de dood om de tuin wist te leiden. Uiteindelijk werd hij gestraft (dat wel natuurlijk, de goden konden het niet echt hebben dat iemand slimmer was dan zijzelf) en moest hij voor eeuwig een zwaar rotsblok tegen een steile berg op wentelen, dat echter telkens van de top weer in de diepte rolde waardoor hij gedoemd was eeuwig dat rotsblok opnieuw en opnieuw de steile berg op te duwen. Een werk dat nutteloos en eindeloos is heet dan ook nog steeds een Sysifusarbeid.

Verder herinner ik me Tantalos, die na zijn dood eeuwig gekweld werd (hij had óók geprobeerd de goden om de tuin te leiden, maar was daarin NIET geslaagd). Hij stond tot zijn lippen in het water en er hingen druiven voor zijn mond, maar als hij wilde drinken of eten weken de druiven en het water voor hem weg. Wat wel heel handig is als je op dieet bent, maar niet als je honger hebt.

Als iets binnen je bereik is, maar je het net niet kunt bereiken heet dat dus een Tantaluskwelling. Denk aan een schoon huis, of opgevoede kinderen, of een man die zijn modderige schoenen uitdoet als hij thuiskomt. Ik ben er elke keer bij-na, maar het lukt net niet helemaal. Zo gauw het huis bijna aan kant is springt de modder weer op de vloeren, hoopt de was zich als bij toverslag op, en vermenigvuldigen de hondeharen zich waar je bij staat.

Volgende prangende vraag...waarom zijn het juist deze mythen die ik mij herinner? Ik kan me eerlijk gezegd geen vrolijke mythe met een blijde moraal te binnen brengen.
Alleen maar kwellingen en noeste doch nutteloze arbeid.

Is dit een afspiegeling van mijn sombere wezen, van de zwartgalligheid van de Grieken, of heb ik mijn bestemming aangevoeld en werd ik daarom heel jong al aangetrokken tot juist deze getormenteerde personages?

Wat ik er in elk geval van opgestoken heb, is dit:

Grieks volgen op school is erg nuttig als je huisvrouw wilt worden (dat riekt trouwens ook al naar een paradox).
Want dan begrijp je dat alleen de werkelijk groten, de helden, degenen die de goden durven uitdagen of bedonderen en daarin soms nog slagen ook, gekweld worden.

En dát, kan ik je verzekeren, voelt stukken beter dan gewoon de zoveelste hopeloze huisvrouw te zijn.
Waarom is "Nu nóg dikker!" wél een aanbeveling voor tijdschriften, bleekwater, koeken en afwasmiddel, maar niet voor vrouwen?

P.S. Citeren mag, maar wel graag met vermelding van mijn naam.
Niet over geld schrijven valt nog niet mee. Ik ben er zo aan gewend geraakt, en het blijft een onderwerp waar je eindeloos over kunt redeneren.

Vandaag zouden we boodschappen gaan doen. En toen was ik mijn portemonnee kwijt. De laatste keer dat ik hem gezien had was in Zutphen, Zondag. Dat was natuurlijk geen goed teken.

G. en ik hebben het hele huis op de kop gekeerd, maar helaas, geen portemonnee. Wél de dure zonnebrandcreme die ik al een hele tijd kwijt was. Die lag in de paraplubak. Uit mijn tas gevallen, ín de paraplubak, waarschijnlijk. Ik neem tenminste aan dat ik zoiets niet zelf in de paraplubak gestopt heb.

Helaas is de zomer voorbij en heb ik die zonnebrandcreme nu niet echt meer nodig. Gelukkig is wél het raadsel van de verdwenen zonnebrandcreme opgelost. Want dat bleef ook maar knagen.

In elk geval, na veel chaos en nog net geen paniek de vriendin opgebeld met wie ik Zondag naar Zutphen was gereden. En gelukkig...de portemonnee bleek onder de voorstoel van haar auto te liggen. Al twee dagen. En ik had hem niet eens gemist. Nou, is dat vooruitgang of niet?

Maar we moesten nieuwe werkschoenen voor G. halen, en touw en sokken bij de Welkoop en toen zag ik van die schattige melkbekers met een boerenzakdoek-motiefje erop. (tjing-tjing....kassa!)
Daarna hebben we meteen de gewone boodschappen nog gehaald (tjing-tjing!) en bij de Action nog een nachtlichtje, vaatdoekjes en wat men verder zoal bij de Action koopt omdat het toch allemaal bijna gratis is. (tjing-tjing-tjing!)
Doet me eraan denken, ik was meer dan een maand niet bij de Action geweest!!! (Ja, dat verdient drie uitroeptekens.)


Okee, ik ga dus echt mijn best doen om ook nog over iets anders te schrijven, maar vandaag was het dus een beetje overmacht wat geldzaken betreft.

538

Radio 538 geeft weer geld weg...(ik zou niet meer over geld schrijven, niet meer elke dag geloof ik, maar met deze actie doen we natuurlijk wel even weer mee.)

"Hierrr met je rekening" heet het. Ik heb de rekening van de schoolboeken maar ingestuurd.

Niet geschoten is altijd mis, tenslotte.

He he, het zit er op. Dit is het ei-heinde (dat doet de deur dicht).

De Uitdaging is voorbij. Nou ja, de laatste week was het toch al een beetje slecht gegaan, maar nu is het officieel over. Schluss.

Vandaag ben ik met W&G naar een kunstmarkt geweest. Zij verkochten daar hun keramiek. Dat was reuze leuk, en deze dag kostte me drie ijsjes, een paar kunstzinnige kaarten en een vilten klaproos.

G. is met de kinderen naar een maisdoolhof in de buurt geweest met een ijsje toe, en ik heb geen idee wat het gekost heeft. Het maisdoolhof was 50 cent per persoon geloof ik. En dat leverde toch wel 1,5 uur plezier op. Ik vermoed dat de ijsjes van MIN12 waren, dus 90 cent per persoon.

We hebben veel geleerd deze maand. Dat je ook hele leuke dingen kunt doen die niks kosten, zoals films kijken die je toch al hebt.

We hebben uit het Groot Spectrum Spellenboek nog een leuk spelletje geleerd, en dat hebben we ook een aantal keer gespeeld. Nodig: alleen papier en pen. Zo simpel kan het leven zijn.

De laatste week hebben de kinderen zelfs niet meer op de Nintendo Wii gespeeld, maar keyboard gespeeld en gelezen als ze thuiskwamen.

We zijn meestal op de fiets naar de stad gegaan in plaats van met de auto.

Uiteindelijk hebben we nog wel geld uitgegeven, maar niet zo klakkeloos als we anders deden, en het resultaat is dat het budget redelijk in evenwicht is gekomen.
Dus zoals ik eerder al schreef, we gaan door. Maar ik hou het geld-verhaal niet meer dagelijks bij. Ik denk meer iets van 1x per week. De andere dagen zal ik dan ook eens over andere nuttige ende stigtelijke onderwerpen schrijven zoals huishouding, hobby's, huisdieren en andere belevenissen van een huisvrouw.

Tjonge, dat klinkt spannend, vind je ook niet?
De laatste loodjes...

Vandaag even over de boekenmarkt/braderie gegaan, en uiteraard twee boekjes gevonden die ik echt al jaren zocht. (Het Brio koekjesboek en het Brio bakboek)
Wel, volgende maand nieuwe bespaar-kansen... deze keer heb ik dus gewoon die boekjes gekocht. Het is droevig, maar ja.

Daarna wilde A. graag geld om over de markt te gaan, en na enig onderhandelen heeft ze in ruil voor een paar klussen 5 euro gekregen. Hoef ik de badkamer deze week niet schoon te maken!

Verder kwam er nog leuke post: Eneco stuurde een jaarafrekening (over wel twee maanden) en stort ons 130 euro terug. Zo! Is G. zijn jas van gisteren ook weer terugverdiend.
Helaas, er is een vervolg op deze dag.

We gingen nog even de stad in, omdat G. zijn jas kapot was. Er was van alles te doen in de stad, paarden met koetsen en muziek, marktkraampjes...de hele mikmak was uit de kast gehaald voor de visserijdagen. We liepen dus ook even een rondje, onvermijdelijk. Ik kreeg G. zelfs mee naar een schoenenwinkel en we vonden warempel schoenen voor hem. Een paar vlotte Ecco's (Als dat geen contradictio in terminis is...) en een paar zwarte Van Lier schoenen. Twee paar voor €100.

Aangezien G. maar eens in de vijf á tien jaar nieuwe schoenen wil/hoeft/denkt nodig te hebben, en aangezien hij al twee of drie maanden op pantoffels loopt (ja, ook buiten) vond ik dat ik deze kans moest grijpen, en G. nieuwe schoenen moest opdringen. Dat kost wat, maar dan heb je ook wat.

En toen de jas. Er is in hier weinig te beleven aan winkels met jassen voor mannen. In de supercoole, populaire winkels hoeven wij het niet te zoeken, maar G. houdt ook niet van die jacks en dekbedachtige jassen. Of van die ouwe mannenjassen. Iewk.

Dus toen hij een leuk leren soort-van-piloten-jack vond, dat hem ook nog leuk stond (de kinderen vielen zwijmelend aan zijn voeten), tja toen was de keus gauw gemaakt. Ook al kostte het kreng een vermogen. G. liet de beslissing aan mij over ("Zij gaat over het budget" zei hij tegen de verkoopster) en helaas, ik ben weer gezwicht. Op die manier is het altijd mijn schuld natuurlijk...

Maar een beetje een leuk aangeklede man is ook wat waard. Vooral als je weet dat hij de eerstvolgende vijf jaar weer niks wil of hoeft. Omdat alles nog past en mode iets is wat niet in zijn woordenboek staat. Ik kon er dus niet onderuit.

En dan nog de bril. Ik wilde nog een nieuwe bril kopen omdat dit het laatste jaar is dat we ze kunnen aftrekken als bijzondere ziektekosten van de belasting. En daarom beter dit jaar nog een bril, dan volgend jaar. Heel toevallig had de brillenwinkel een bak met GRATIS monturen, waaronder een superlicht titanium montuur, iets wat ik een paar jaar geleden ook al wilde, maar wat ik te duur vond. Ook bleek bij het testen dat mijn ogen achteruit gegaan waren, de nieuwe bril was dus ook wel noodzakelijk. Het montuur was oorspronkelijk 160 euro, leuk meegenomen dus dat ik dat nu niet hoef te betalen. Nu kosten alleen de glazen geld, 139 euro.

Dus de schade was groot vandaag, het budget weer aan gort, maar dan maak ik het kledingbudget voor de komende maanden weer wat kleiner. We hebben nu allemaal zo'n beetje alles. J. moet alleen nog een winterjas, en die komen we vast binnenkort wel tegen. De koopjes dringen zich meestal aan ons op.

Al met al was dit waarschijnlijk een van de duurste dagen van het afgelopen jaar.
En ik lig er niet eens wakker van. Hoera.

Nu de winkels helemaal volhangen met nieuwe kleuren (nou ja, nieuw, ze waren er natuurlijk altijd al) had ik zin om mijn blog een beetje aan te passen. Een nieuw seizoen, een nieuwe achtergrond.

Wat de financiën betreft:
De tas is verkocht, het geld is binnen. Op de valreep nog mooi meegenomen. Ik heb deze maand dus leuk verkocht op Marktplaats. Niet veel, maar wel allemaal winst natuurlijk!

Verder heeft deze maand van besparen en niet-kopen, ondanks de uitspattingen in de opruiming vorige week, wel degelijk zijn nut gehad.
Ik heb een budget in Excel, (nou ja, de gratis OpenOffice-variant van Excel natuurlijk) en in dat budget hou ik heel precies bij wat er uitgaat en wat er in komt. Ik kan per maand zien wat er tekort/over is, en over het hele jaar.

Het goede nieuws is als volgt:
Aan het begin van deze maand, zouden we - gezien over de rest van het jaar, met de ingeplande uitgaven - €752 tekort zouden komen.

Nu, aan het einde van de maand, heeft G. meer verdiend dan we dachten, en we hebben veel minder uitgegeven dan we dachten/dan wat ingepland was. Verder heb ik enkele dingen verkocht en daarmee hebben we ook nog wat geld verdiend. Er is nog wat geschrapt in de overbodige dingen op het budget (ik heb mijn website hosting+domein opgezegd, en de Oprah en de Delicious.), en de prijs van de Tv-film gids gaat omlaag.
Dat betekent dat we nu, bijna aan het einde van de maand, voor de rest van het jaar €45 'over' hebben, in plaats van een tekort van €752.

Dat vind ik best wel een leuk resultaat. Meestal gaat het namelijk andersom. Dan lijkt het budget heel wat, en met die positieve gedachte geven we dan weer te veel uit, en dan aan het einde van de maand komen we toch weer op een tekort uit.

Dus wat mij betreft, alvast samenvattend, is de Uitdaging toch wel geslaagd. En voor herhaling vatbaar.

Ik denk dat ik het maar net zo ga doen als Disneyland Parijs...in 2007 hadden die hun 15-jarig bestaan, en in 2008 gingen ze vrolijk verder onder het mom van "het feest gaat dóór"(Ze waren natuurlijk gewoon nog niet door hun spulletjes heen met "15jaar" erop dus dat was wel handig bedacht.)

Kortom, 'het feest gaat door', volgende maand gewoon nog eens De Uitdaging. Totdat we alle oude films bekeken hebben en alle overtollige boeken verkocht zijn. Denk ik.
Gisteren kwam het pakket van H&M, dat ik twee weken geleden besteld had. Maar omdat we vorige week al heel voordelig kleding hebben gekocht bij Jensen Familyshop, kan ik het grootste gedeelte van het pakket nu terugsturen! Want tegen kleding van 1 euro kan zelfs de H&M niet op.

A. wilde haar bestelde vest wel houden, en J. een tuniekje, en ik een trui. Maar de rest gaat vanmiddag, hop, zó weer naar het postkantoor. Zo, dat ruimt lekker op!

Verder heb ik een van mijn Oililytassen via Marktplaats (zo goed als) verkocht, vandaag komt het geld binnen, en dan heb ik dus de niet-geplande uitgaven die ik in deze maand gedaan heb al haast weer terugverdiend! En ik heb de tas verkocht met 10 euro winst... het is dus een leuke investering geweest.
De Visserijdagen zijn vandaag van start gegaan. De 3J's zongen bij de opening. Omdat J. dringend hemden nodig had zijn zij en ik even naar de stad gefietst. Daar was ook een standwerkersconcours. Met allerlei handige apparaatjes die je best nodig zou kunnen hebben.

Volgens J. was het een goed idee om z'n apparaatje (een Zwiebelhexe) te kopen. Je kreeg er ook een citroensaptuitje bij. Te moeilijk om uit te leggen, maar het is iets wat ik beslist elke dag zal gebruiken. Kortom, je snapt het al, er is vandaag weer geld uitgegaan.

Maar we hebben geen eterij genomen in de stad. Toen we honger kregen zijn we gewoon weer naar huis gefietst. Dat vond ik dan wel weer heel dapper van onszelf.

Overigens las ik vandaag in de Dag een artikel over kledingaankopen. We kopen gemiddeld dertig stuks kleding per jaar (dan zat ik met mijn aankopen van zaterdag j.l. al op m'n jaarquotum...) en gooien 14 kilo textiel per jaar weg.
En dit lijkt me wel wat vreemd...want als je elk jaar 30 stuks koopt (en kleding weegt echt geen 2 kilo per stuk) en je gooit 14 kilo per jaar weg...dan hou je toch uiteindelijk geen kleding meer over? Maar goed, kleding wordt hier so wie so niet klakkeloos weggegooid. Als het nog goed is gaat het naar vrienden, familie of de kringloopwinkel, of het wordt via Marktplaats verkocht. Als het echt vreselijk stuk is, dan gaat het wel weg.

Nog een leuke site, waarover ik vandaag een stukje las in de krant: www.lessfeelsbetter.net

Over hoe minder winkelen (*zucht*) beter voelt. En minder printen. En minder autorijden. Nu nog minder internetten, maar ja, dan wordt het zo lastig om dit blog bij te houden, dus daar beginnen we maar niet aan....
In het kader van goedkoop en lekker geef ik hier het recept van Wereldburgers, uit het Bespaardagboek van Marieke Henselmans. Het heeft ook in de Genoeg gestaan.


Wereldburgers

voor 4 personen:

4 oude boterhammen (als je geen keukenmachine hebt zijn verse praktischer)
1 ei
1/2 wortel, geraspt
1/2 ui
2 eetlepels geraspte kaas (geska strooikaas)voor de smaak
peper, zout
paneermeel
evt. andere (fijngeraspte) groentes zoals prei, paprika of mais. (heb ik zelf nog niet uitgeprobeerd)

Ik gooi alles in de keukenmachine en laat het draaien totdat het een gehaktachtige substantie is. Als je een keukenmachine gebruikt, kun je dit ook met oud (hard) brood maken. Als je geen keukenmachine gebruikt maak je gewoon zelf een kneedbaar geheel. Ik heb gemerkt dat de hoeveelheid wortel en ui ook best verdubbeld kan worden zonder dat er rare dingen gebeuren. In wezen kun je er van alles doorgooien, zolang het maar een gehaktachtige consistentie krijgt. De burgers rol je door de paneermeel, dan een halfuurtje in de koelkast, en bakken maar.



Nog een recept, dat ik online vond:

Champignonburgers

voor 4 personen:

2 eieren
het volume van 2 eieren aan havervlokken
het volume van 2 eieren aan gehakte champignons
het volume van 2 eieren aan geraspte kaas
peper, zout, 1 eetl. mosterd.

Alles mengen en tot burgers vormen. Niet te lang bakken, vocht uit de champignons moet niet verdampen.
We hebben nog steeds geen enkele film gehuurd of gekocht. In plaats daarvan hebben we vorige week weer een dvd box die - verwaarloosd en nog steeds ingepakt - in een la lag, opengetrokken, en de kinderen kennis laten maken met een van onze favoriete series van de jaren '90.... Vrienden voor het Leven.
(Bij gebrek aan beter, want we hadden alle Toen was geluk heel gewoon dvd's al bekeken en de nieuwe box is nog niet uit.)

Vrienden voor het leven, dat was toch een errug leuke serie. G. en ik lagen vroeger al dubbel omdat Ellen en Eddie zo op ons leken. Nu liggen de kinderen dubbel omdat ze ons er in herkennen.

Ellen die hen volgens Eddie, "elk halfjaar weer op een bio-neurotisch dieet zet". Eddie daarentegen SMULT van e-nummers en kleurstoffen, in (G.) zijn favoriete toetje. Ellen die alles wil opruimen, Eddy die alles wil bewaren omdat overal "emoties aan zitten". Ellen die voor het milieu en om te bezuinigen de kachel uit zet, en wc-papier knipt van broodzakken. (Oké, zo ver ga ik nog net niet...maar het is wel herkenbaar.)

Dus nostalgie ten top. En grappig om te zien dat we niks veranderd zijn. Een beetje ouder natuurlijk, maar verder niet.

En dat hadden we allemaal gemist als we niet deze maand de Uitdaging hadden gehad. Kun je nagaan.
Helaas betekent het wel dat we nu ook de overige seizoenen van Vrienden voor het Leven willen hebben. Maar ja, zoals een groot strateeg ooit al sprak: Elk voordeel heb z'n nadeel.
Hier het antwoord van de boekhouder betreffende de auto...

Bij een oudere auto is het bijna nooit interessant om deze op de zaak te zetten (tenzij je minder dan 500 km privé per jaar rijdt).
Je bijtelling is per saldo nooit hoger als de gemaakte kosten.
Maar als de bijtelling net zo hoog is als de kosten, heb je geen aftrekpost.
In jullie geval zal er waarschijnlijk geen aftrekpost bestaan voor de auto.

Daarbij komt ook nog dat je voor de BTW een forfaitair bedrag als correctie op de aangifte moet doen.
Dit is 12% maal 25% maal de cataloguswaarde van de auto.
Hier wordt geen rekening gehouden of de voorheffing minder is als de bijtelling.
Dit kan dus inhouden dat je meer BTW terug moet betalen dan dat je van de brandstof/onderhoudskosten hebt teruggevraagd.

Het enige voordeel om de auto op de zaak te zetten is de lagere motorrijtuigenbelasting.
Maar waarschijnlijk weegt dit voordeel niet op tegen het nadeel.
Het lijkt mij dat jullie het beste 19 cent per kilometer kunnen declareren.


Dat is dus duidelijk.

Verder, nu we toch bezig waren, ook even bij de schoenenwinkel de opruiming (alles 15 euro) bestudeerd. Ben 3 paar schoenen rijker - waaronder een paar Wolky's van 100 euro - en 45 euro armer.

Dus dat wordt volgende maand (geen opruiming) nog maar een keer de uitdaging doen. Toch?
Alweer zondag, maar vandaag moesten we in elk geval benzine tanken, dus enig geld uitgeven. De tweede keer deze maand, tanken. De benzine was alweer duurder geworden in die paar weken.

Vanmiddag op visite geweest bij een oud-collega van G. Een oud-collega met emigratieplannen. En met een bus die hij wil verkopen voor een vriendenprijsje. Waar we gelijk wel in mochten proefrijden.

G. zijn ogen begonnen meteen te glimmen. A. vond de bus walgelijk (groen!) en poogde met alle mogelijke middelen ons ervan te weerhouden die vreselijke auto te kopen. Zelf was ik wat behoudend. Dat ik gisteren nu even dertig euro over de balk heb gesmeten wil natuurlijk niet zeggen dat we plotseling ook maar een nieuwe auto gaan kopen ofzo...

Naar aanleiding van het bezoek (dat erg gezellig was, met erg lekker eten) ben ik dus maar eens in de wereld van de auto-van-de-zaak gedoken. Wij hebben namelijk een privé-auto, en trekken een bedrag af voor het zakelijk gebruik.

Maar de meeste mensen zijn ervan overtuigd dat een auto van de zaak veel voordeliger is. Dat je dat echt moet doen als je een bedrijf hebt. Tot nu toe hebben wij het niet gedaan, omdat ik geen zin had in het bijhouden van administratie. Maar de plicht om alles bij te houden is dit jaar opgeheven, in plaats daarvan krijg je een bijtelling op je inkomen, van 25 % van de nieuwwaarde van de auto.

En daar zit hem volgens mij de kneep. De bijtelling voor deze auto zou €4405 per jaar bedragen.

Als ik kijk naar de kosten die we de afgelopen twee jaar voor onze auto hadden kom ik op €3474 in 2007 en dit jaar waarschijnlijk op €4109 - als we ons de laatste paar maanden aan ons benzinebudget houden, en inclusief €1000 Grote Beurt en APK in oktober. Het kan dus ook nog lager uitvallen.

In dat geval zouden wij totaal geen voordeel hebben van een auto-op-de-zaak. Als ik kijk naar het voorbeeld dat de belastingdienst hanteert op

http://www.belastingdienst.nl/zakelijk/ondernemen_autokosten/ondernemen_autokosten-19.html#P145_18425

Voorbeeld 2: Uw totale autokosten zijn lager dan het percentage van de oorspronkelijke cataloguswaarde

U rijdt in een auto van uw onderneming. De auto heeft een cataloguswaarde van € 60.000. U rijdt 8.000 kilometer privé met de auto. Uw privégebruik van de auto is: (€ 60.000 x 25% =) € 15.000. De totale autokosten zijn € 10.000. Uw privégebruik is dan gelijk aan de totale autokosten van uw onderneming, dus € 10.000. De regel is: verreken het privégebruik met de autokosten van uw onderneming. Wat overblijft, mag u van de opbrengsten aftrekken: € 10.000 – € 10.000 = € 0. U kunt dus geen autokosten aftrekken
.


...dan denk ik dat wij slechter uit zouden zijn met een zakelijke auto. Want niet alleen betaal je voor een grijs kenteken minder wegenbelasting, omdat het een diesel is ben je ook minder geld kwijt aan brandstof.

En dan zouden de kosten voor de auto per jaar dus lager worden dan wat we nu kwijt zijn. Waardoor ze dus niet aftrekbaar zijn (komt niet boven de bijtelling uit). Maar waardoor we dus wél een bijtelling van €4405 op ons belastbaar inkomen krijgen?


Als ik het goed begrijp. Want het klinkt allemaal nogal paradoxaal. De nieuwe auto wordt te goedkoop, daardoor zijn de kosten niet aftrekbaar en weegt het niet op tegen de bijtelling. Dan zou het dus aantrekkelijk worden als we veel meer gaan rijden?! Klinkt ook niet echt als een lofwaardig streven.

Tenzij het geen letterlijke BIJtelling op je inkomen is, maar het bedrag van €4405 een drempel is. Dat je alleen de kosten bóven die drempel mag aftrekken, maar dat er niet letterlijk €4405 bij je belastbaar inkomen wordt opgeteld.

Maar dan nog, op dit moment kunnen we van de gemaakte kosten per jaar ook een bedrag aftrekken voor het zakelijke gebruik. In 2007 kwam dat op €3474 kosten minus €560 aftrekbaar voor de zaak. Prive waren we dus €2914 kwijt aan de auto.

Stel dat we met een bedrijfsauto datzelfde bedrag per jaar kwijt zijn, dan komen we niet over de bijtelling (€4405) heen, en kunnen we van de €3474 dus helemaal NIKS als bedrijfskosten aftrekken...en als het tegenzit hebben we dan wél een hoger belastbaar inkomen.

Dus op dit moment denk ik dat we het nog maar even niet doen. Eerst nog maar even met de boekhouder overleggen.
(Tenzij het dus betekent, dat je voor €4405 net zoveel kunt rijden als je wilt...dat dat het maximum is wat je ooit per jaar aan die auto kunt uitgeven. Privé. Dat kan ook nog, natuurlijk)


Het goede nieuws van vandaag is dus dat we geen bestelbus hebben gekocht. En dus best veel bespaard hebben....
Een nog bizardere dag.

Voor al diegenen die weddenschappen hebben lopen omtrent de Uitdaging: Ik heb verloren. Ik heb iets gekocht. Nou ja iets...

Vanochtend moest ik even naar de bibliotheek, en ik besloot even in de Jensen Familyshop ernaast te vragen of mijn winterjas er al was. En ja, hij was er. Ondertussen zag ik echter dat de winkeljuffrouw bezig was een bord te schrijven: Hele zomercollectie nu 1 euro.
Ik keek eens om me heen, en zag dat een hele wand van de winkel, inclusief spijkerbroeken en shirts met lange mouw, onder de zomercollectie viel.

Zoals ik laatst al schreef, had J. dringend spijkerbroeken nodig. Ik zou toch gek zijn als ik nu voor EEN EURO een spijkerbroek kon kopen en hem zou laten hangen? En er dan op 1 september zeker weer 25 euro voor moeten betalen...ik dacht het niet, dus.

Helaas was J. op dat moment niet bij ons, dus A. en ik kochten eerst de dingen die we zelf konden gebruiken, en de dingen waarvan ik op het oog dacht dat ze J. wel zouden passen (een jas van 35 euro voor 1 euro, jawel!)

Vanmiddag gingen we dus nog een keer, mét J., zodat ze kon passen. Eerst hebben we onze armen volgeladen, toen drie pashokjes bezet. Maar al snel werd het heel erg druk, (wij waren kennelijk vanochtend de eersten, en vanmiddag ook nog voor de meute aan) waarna we om beurten met éen pashokje hebben gedaan.

En het was maar goed dat ik gelijk alles uit de rekken had gehaald wat ons aanstond (terughangen kan altijd nog, toch!), want plotseling was het duwen en trekken geworden in de winkel.

Deze uitverkoop was de moeder aller uitverkopen, de opruiming die alle andere opruimingen overbodig maakte...Een vrouw vóor ons in de rij ging met 27 kinderbroeken naar huis.


In elk geval, kortom, enfin, hier komt'ie dan: Ik heb vandaag voor €614,50 aan kleding gekocht (waaronder vier spijkerbroeken en een herfstjas voor J.!)en daarvoor het lieve bedrag van 30 (dertig) euro neergelegd. A. had ter waarde van €276,60 aan kleren (ook spijkerbroeken, + een aantal leuke shirts) en betaalde daarvoor 12 euro... zo komt ze wel uit met haar kleedgeld natuurlijk.

(De foto's: Van boven naar beneden; 1&2: A.'s buit, 3:mijn aankopen en 4:J.'s nieuwe kleren)

En toen we toch al in overtreding van De Uitdaging waren (fout! ik weet het) hebben we bij de AH nog maar even gevulde koeken gekocht om het te vieren.










Zo zit je rustig thuis en zo...

Gisteren zat ik dus aan de computer te werken, J. speelde keyboard, A. was met de krant aan het lopen, of nee... A. stond ineens weer voor de deur.

"Mam, mam, ik heb mijn fiets gezien!" riep ze. Haar fiets is twee maanden geleden gestolen...en stond nu in haar krantenwijk geparkeerd, achter een trap, bij een duplexwoning.

Ik heb als een speer de aangifte uitgeprint die we destijds gedaan hadden, om de nieuwe 'eigenaar' ervan te overtuigen dat dit onze fiets is. Toen gingen we snel naar A.'s krantenwijk. En ja hoor, daar stond haar fiets. Veilig op slot, aan een container vastgemaakt, dat wel natuurlijk. En de bewoners van het pand waren niet in huis. Wat nu?

Op de aangifte stond het nummer van de politie, dus heb ik die gebeld. Na enig doorverbinden had ik dan de meldkamer van Friesland aan de lijn, en ik zei dat ik niet bij de fiets vandaan wilde, en dat de batterij van het mobieltje bijna op was. Toen besloot ze meteen een 'wagen' te sturen.

Vijf minuten later kwam de polite er al aan,in de vorm van een vrouw en een man. Ik kon hun de aangifte laten zien, en met een betonschaar knipten ze het slot door. Alsof het niks was!
Dat was alles, we konden zo de fiets weer meenemen. Desondanks stonden we allemaal te shaken natuurlijk. Hé, hoevaak helpt de politie je nou om je eigen fiets te stelen?!

De remblokjes zijn wel aan vervanging toe nu, maar allerlei loszittende onderdelen had de dief fijn gerepareerd met plakband.

Op www.fietsersbond.nl vond ik hierna allerlei tips, bijvoorbeeld over de beste sloten en veiligste manier om je fiets te beschermen tegen diefstal. Ja, inderdaad, in opzichtige kleuren verven helpt ook.

Enniewee, ik was nog maar nauwelijks van de schrik bekomen, toen er aangebeld werd. Het was een scout van éen of ander vaag bedrijf (reclamebureau?) die een map bij zich had, met een soort uitgetekende reclamespot. De bedoeling was in onze straat een spot op te nemen, over het klimaat. (Wij vieren feest voor het klimaat) Ze zochten een huis met een wasmachine, waarop Piet Paulusma dan kon zitten. En het leverde ook nog honderd euro op.

Nou, kom maar kijken! Honderd euro willen wij wel, en Piet Paulusma is ook wel okee, 't is een Harlinger, dus waarom niet. Wij luisteren al 17 jaar naar Piet Paulusma.
Maar helaas, onze keuken bleek te klein. Tja, ik dacht al, waar laat je al die feestende mensen als Piet Paulusma op de wasmachine zit...
Iets wat ik dus al jaren roep is dus nu door een onafhankelijk bureau bevestigd...onze keuken is te klein! Weg honderd euro.

Normaalgesproken had ik dus op zo'n dag niet meer gekookt, want als ik sta te trillen van de consternatie komt er toch niks uit mijn handen. Maar aangezien we geen geld uitgeven deze maand waren er geen andere mogelijkheden; Dus maakte ik quesadilla's met kaas-preiragout, en gebakken aardappels, en tomatensla. En dat het allemaal gelukt was, en ook nog smaakte, was nog wel de vreemdste gebeurtenis van de dag.




Ik vond net een website (www.tantebetsy.nl) waar ze kleren verkopen die een optelsom zijn van "veel bloemetjes, beetje prairie, beetje Engels en een beetje Pippi Langkous."

Klinkt als alles wat ik leuk vindt. Vrolijke bloemetjes. Romantische jurken a la Kleine huis op de prairie. Praktische (doch deze keer ook leuke) Zweedse muilen.
En Pippi, wie wil er nu niet Pippi zijn!

(Mijn smaak is sowieso heel Zweeds: IKEA, H&M, Pippi Langkous... Laatst een stijltest gedaan, en ja hoor, zelfs mijn woonstijl is Scandinavisch Zen.)

Al die fleurige romantische dingen zijn een fijn tegenwicht tegen de sombere winter. En het staat ook allemaal zo leuk, zo fris, al die kleurtjes en motiefjes.

Dat wil zeggen, als je 1.80 lang bent en maat 38 hebt.

Ik heb toch het gevoel als ik zoiets zou aantrekken, dat het bij mij geen optelsom van Engels, prairie en Pippi wordt, maar gewoon blije boerin gekruist met Frau Antje en een snufje LSD.

Dat het dan Nellie (of god verhoede: Harriet) Oleson wordt, in plaats van Laura.
Geen hippe Tante Betsy, maar tante Antje.

Good heavens.

Daarom wordt het deze winter waarschijnlijk weer gewoon de veilige spijkerbroek. Daar hebben we tante Antje (of Miss Oleson) gelukkig nog niet in betrapt.

Moet ik eerst nog wel even een mooie spijkerbroek vinden natuurlijk....

Ah, we kunnen nu langzamerhand gaan aftellen. De maand is al bijna om.
Vanochtend, toen ik door de modder ploeterde met m'n leren laarzen (zonde!) , zei een andere ploetermoeder-met-hond : "Bij de Bristol hebben ze hele leuke regenlaarzen. Met bloemetjes!" (Jaaaaaaa, die wil ik!)

Aargh, aangevallen op het zwakste moment, op de zwakste plek. Mijn achilleshiel was geraakt, en hard ook.


"Hum...nou, dat moet even een weekje wachten, wij hebben een soort weddenschap om deze maand niks te kopen." zei ik.

Stomverbaasd keek ze me aan. "Dat is toch een idiote weddenschap?" (Inderdaad.) Ze schreeuwde het bijna.

"Eh, ja, we wilden een beetje van het kopen af, zeg maar."

"Maar regenlaarzen, die heb je toch gewoon NODIG? En als je wat NODIG hebt koop je het toch gewoon?" probeerde ze nog, vertwijfeld. (Jaaaaaaa! Vooral regenlaarzen met bloemetjes. Die heb ik echt NODIG. Met dit kolereweer de hele tijd wil ik iets waarmee ik vrolijk in de plassen kan stampen. Zulke laarzen heb ik niet gewoon nodig, zulke laarzen zijn van LEVENSBELANG!)

"Nou," wurmde ik er vals opgewekt uit, "dat moet dan gewoon nog even negen daagjes wachten. Ik kan best nog wel negen dagen zonder (die fantastische bloemetjes)laarzen."

Hoofdschuddend verdween ze het park in, en ze had gelijk. Idiote weddenschap, toch? Maar ja, ik wil hem wel winnen. Van mezelf.

Dan nog maar negen dagen wachten op mijn bloemetjesregenlaarzen. En op al die andere leuke dingen.
Onderstaand bericht zal met gejuich worden ontvangen door veel vrouwen....


Hun mannelijke partners zullen er wellicht anders over denken, maar shoppen blijkt gezond voor vrouwen.

Uit een Britse enquête kwam naar voren dat vrouwelijke `shoppers` gemiddeld 3,5 kilometer per tripje afleggen. Dat komt neer op 17,5 kilometer per maand en 210 kilometer op jaarbasis. De dames verbranden daarmee twaalfduizend calorieën per jaar. Het equivalent daarvan is 43 chocoladerepen. Per anderhalve kilometer verbrandden de vrouwen honderd calorieën. Veel van de ondervraagde vrouwen vonden shoppen even zwaar als fitness.

[21 augustus 2008]

bron: Consumed



Dus, dames, de logische conclusie is: meer shoppen, dan kunnen we meer chocola eten. Over goed nieuws gesproken!
De winterjas is kennelijk nog niet binnengekomen bij de winkel. De kosmos is me kennelijk goed gezind in mijn plan om m'n geld deze maand in de zak te houden.

Verder heb ik mij vandaag weer beziggehouden met de boekhouding en het versturen van facturen. Het is niet echt leuk werk, maar ja, het levert wel weer wat op!

Vanmiddag heb ik mij op zolder in een doos met oude administratie gestort. Omdat onze zaak nu 7 jaar bestaat kan ik langzamerhand dingen gaan weggooien...voor de Belastingdienst hoef je maar 7 jaar je administratie bewaren. Privé hoef je niet echt dingen te bewaren, maar de BD raadt aan om toch 5 jaar je gegevens en administratie op te slaan. Voor het geval ze nog bewijzen willen zien van de cijfers op je aangifte.

Ik kon een vuilniszak vol spullen wegdoen. Er waren nog giroafschriften van 1995, 1993, 1992.... De laatste heb ik dan weer bewaard, want ze zaten zo keurig in een mapje en stammen uit het jaar dat wij trouwden, en waren wel leuk om te bekijken.

Een afschrift is een reis door de tijd. Overboekingen naar de Frigem - wat nu NUON heet. Aankopen bij de Basismarkt - bestaat die nog? Telefoonrekeningen van de PTT, later KPN, totdat we overschakelden op kabel van @home - wat nu weer Ziggo is. Onze eerste kabelaansluiting voor de TV...Ziekenfonds de RZG, later Geové RZG, nu Anderzorg.
Zo beschouwd is er niks nostalgischer dan een giro-afschrift... Wie heeft er een dagboek of weblog nodig als hij zijn afschriften nog heeft?

Ik vond zelfs nog een aankoopbon van de droger die we cadeau kregen toen A. geboren werd.
Verder overal jaaropgaven; Allang opgeheven kredieten, levensverzekeringen en spaarplannen. Het beste wat ik vond was echter de polis van een (premievrijgemaakt, dat wel) spaarplan, dat in 2011 toch nog 1400 gulden gaat opleveren.
Het zijn wel niet de duizenden guldens die het geweest zouden zijn als we doorgespaard hadden, maar ja, we hadden vaak genoeg weer geen geld om te sparen, en dan maakten we maar weer iets premievrij.

Toch leuk als dan blijkt dat er nog een klein spaarpotje op zolder ligt.