Voor alle Genoeg-lezers (Welkom, welkom!!) die naar aanleiding van het stukje in Genoeg het verslag willen lezen van een maand lang niks kopen: klik aan de linkerkant van deze pagina in het archief op thema op "De uitdaging". Daar vindt u alle logs die over deze uitdaging gaan.

En als er iemand nog tips voor me heeft wat betreft niet-kopen, bezuinigen, schrijven, koken of lezen: ga uw gang! Schrijf een reactie!

En nu ga ik me in de Genoeg van deze maand storten, om te kijken wat er verder nog voor interessants in staat....

P.S. En voor iedereen die zich afvraagt waar dit nu weer over gaat: www.genoeg.nl
Vandaag wordt er gehakt, getimmerd en gezaagd. Eindelijk krijgen we de nieuwe keuken.
De hele klus zou 2 dagen duren, en gister is er al hard gewerkt. Toch ziet het er nog niet uit alsof het vanavond klaar is....
Binnenkort de foto's.
Tot die tijd kamperen we even in ons eigen huis, met het gasfornuis (nutteloos) in de kamer, en dozen vol spullen op de grond. We ontbijten met chocolademelk uit een pak in plaats van koffie of thee, we eten afhaalchinees in plaats van echt voedsel, en gaan vroeg naar bed omdat de kachel niet werkt, en de lampen ook niet (in de keuken en slaapkamers)

Nog maar éen dagje...

Het jaar is omgevlógen, en sinds gisteren is J. geen kinderdierekteur van Aquazoo Friesland meer. Zelf vond ze het erg jammer dat het alweer voorbij was. We hebben heel wat meegemaakt in dat jaar!

Ze mocht gisteren om 14.00 uur de sleutel officieel overhandigen aan de volgende dierekteur. Daarna kreeg ze nog een mooie kangoeroeknuffel. De manager (de derde dit jaar!) bedankte haar voor haar inzet.

In tegenstelling tot vorig jaar was er geen pers bij. Kennelijk is een kinderdierekteur al geen nieuws meer. Wij hebben in elk geval met volle teugen genoten, en daarom wil ik op deze plaats wil ik nog even een bedankje neerzetten voor Aquazoo Friesland, Zodiac Zoos, (met name Bertine Lindeboom en Jet Bosdijk), de Nederlandse Vereniging van Dierentuinen, Avifauna en speciaal Carmen van Dorst. We hebben een geweldig jaar gehad!

Dit was bijna de laatste foto van Whisper geweest...hij loopt ongeveer ter hoogte van de bocht in de sloot.


Wegens alle stress en lichamelijke bijkomende klachten (met name voor mij) hadden we eergisteren besloten dat we misschien beter een ander adres voor Whisper konden gaan vinden.

Ik had dus inmiddels contact met iemand, niet al te ver weg, die een stabij zoekt van een jaar of ouder, die ook goed met andere honden kan. Nou, Whisper ten voeten uit.

Maar meneer had zelf iets anders in zijn hoofd, en ontsnapte gisteren de weilanden in. Na eerst heel lang wachten, roepen etc. ben ik zelf maar weer naar huis gelopen. Later op de fiets en met de auto zijn we nog drie keer wezen zoeken. Geen Whisper.

Je maakt je natuurlijk wel zorgen over wat er gebeuren kan, maar aangezien ik hem het laatst had gezien terwijl hij met een boer en zijn hond de koeien aan het weiden was, (veel te ver om te bereiken of te roepen) overheerste eigenlijk meer het gevoel dat hij waarschijnlijk zelf een beter adresje had gezocht.

Vanochtend voelde het alsof ik vakantie had. En ik draaide me nog eens om en overdacht hoe ik dit allemaal zou opschrijven. En ging naar de wc, want het eten dat we gisteren in een restaurant hadden gegeten - zonder hond die op ons te wachten zat... lekker rustig! - liet van zich horen.
Gewoontegetrouw keek ik nog even door de voordeur naar buiten, en verdraaid, daar was hij weer. The mummy returns! The revenge of the blurb! (of was het "the nerds"?) Als een doodgewaande moordenaar die plotseling niet dood blijkt maar springlevend van onder de waterspiegel opduikt (Ja, ik kijk soms naar enge films) was Hij weer terug.

Oeps. Ik was natuurlijk wel blij, dat hij nog helemaal heel was, en gezond. Maar aan de andere kant... geen vakantiegevoel meer vandaag. Geen ontbijt op bed (dat doen we niet meer sinds De Hond). Geen vrije dag...

Vandaag hingen er vlaggen in de straat want een buurman is honderd geworden. Dat is op zich al best een prestatie, maar deze man haalt het nieuws omdat zijn rijbewijs zojuist weer voor drie jaar verlengd is. Men heeft er dus nog vertrouwen in.

Hea! (het programma waar vorig jaar ook onze meiden in verschenen!) kwam langs om de buurman te interviewen en te filmen, eerst bij het huis, later terwijl hij in zijn auto met flinke snelheid richting een naburig dorp scheurde.

Ik ken die buren persoonlijk niet, hooguit van gezicht, ik weet alleen dat man en vrouw geregeld in de achtertuin luidruchtig op elkaar lopen te mopperen. In onvervalst Amsterdams. Overigens zien die tuin (en de auto ook) eruit om door een ringetje te halen, ik denk dat ik ook minstens honderd moet worden om het ooit zo netjes te krijgen.

Maar goed... als luid op elkaar mopperen helpt om honderd te worden dan is er voor ons ook nog hoop. ;)

Vorige week is de basisopleiding aan de Klassieke Academie in Groningen begonnen. Elke maandagochtend stap ik dus in de trein, om vanuit Leeuwarden met de auto verder naar Groningen te rijden om me daar twee-en-half uur te pletter te tekenen.

Het heet Klassieke academie omdat ze de klassieke teken- en schilderkunst weer willen bijbrengen aan de leerlingen. (En dus niet vanwege de gemiddelde leeftijd van de leerlingen zoals ik de eerste keer even heel gemeen had bedacht...het grijze permanentjes gehalte is onevenredig hoog.) Het is ook geen cursus maar een VAK-opleiding. Helaas kan ik de echte vakopleiding niet betalen, maar de basisscholing lukt nog net.

Wat houdt het in? Aan het begin van elke les krijgen we een lesbrief met alles over een bepaald onderwerp. De eerste keer ging het over de proporties van de KOP. Paarden hebben een hoofd, mensen in de kunst een kop. Daar wordt dan wat over uitgelegd, en daarna ga je dus ruim twee uur tekenen. Schetsen eigenlijk. Er is een model en zij verandert elke twee minuten van houding. In die twee minuten moet je dus een herkenbare schets van het model maken. En dat veertig keer ofzo achter elkaar.

Dat viel eerst behoorlijk tegen...twee minuten is echt wel kort. Maar naarmate de ochtend vorderde had ik het idee dat de minuten steeds langer duurden, dus ik neem aan dat ik steeds sneller schetste. Of anders werd het model trager, dat kan natuurlijk ook.

Na die twee-en-half uur ben je dus echt kapot. Uit de lijken, zoals ze hier in Friesland zeggen. Je hebt geen tijd om rond te kijken, ik weet nog steeds niet wie mijn mede-cursis...pardon: -leerlingen zijn, en heb geen schets of lijn van iemand anders kunnen bekijken.

De bedoeling is nu dat we elke week zelf onze beste schetsen kiezen. Elke vier weken neem je je beste schetsen van vier weken mee, en dan worden ze besproken.

Op de eerste werkbespreking wordt het werk besproken wat je tot nu toe hebt gemaakt, dus vóór de opleiding. Komende maandag is het mijn beurt (en die van vier anderen). Maar ik heb eigenlijk alleen werk van de middelbare school. Oja, en het zelfportret dat we deze werk als huiswerk moesten maken. Het zal mij dus benieuwen.

Het portret hierboven heb ik na de foto nog verder aangepast, het ziet er dus alweer anders uit. Ik ben nog niet zo tevreden over de ogen, maar op zich was het wel leuk om te doen.
Hallo!

Kom je hier naar aanleiding van het stukje in de Esta, en zoek je "de Uitdaging"?

Kijk links in het archief op thema, en je vindt alle blogs over De Uitdaging bij elkaar!!
Nou, het gaat er dan eindelijk van komen! Mijn carrière als schrijver wordt naar een hoger plan getild, een droomwens komt uit; Vanaf heel binnenkort lees jij niet meer als enige dit weblog... neenee...alle lezeressen van het blad Esta gaan met je meelezen.

En ik schaam me niet om het toe te geven, dat vind ik toch wel heel erg goed nieuws. Aangezien ik al zo ongeveer mijn hele leven schrijf (sinds ik vier ben) en ook een groot gedeelte van mijn leven 'schrijfster' wilde worden is dit een stap in de goede richting. Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor mij, zeg maar.

Uiteraard waren er al voortekenen. Zo schreef ik op de lagere school steevast een stuk voor de schoolkrant. Op de middelbare school natuurlijk ook, zelfs onder pseudoniem want dat was zo lekker echt schrijver-achtig. En ook zo makkelijk, want dan kon ik wel mijn verhalen kwijt, maar kreeg ik geen gezeur achteraf. Ik was bepaald niet populair en had geen zin om óók nog eens uitgelachen te worden omdat ik schreef.

Ik deed mee aan gedichten- en slagzinwedstrijden (en won geregeld iets, hoewel één prijs - twintig stripboeken van Suske en Wiske - helaas nooit ons huis heeft bereikt, wat me nog altijd dwars zit. Wie is er met mijn prijs vandoor?!)

In de vierde klas van de middelbare school kwam een verhaal van mij na een schrijfwedstrijd terecht in de Tikker - een blad over jeugdliteratuur voor middelbare scholieren. Het thema was "Beroemd", en ik vermoed achteraf dat mijn verhaal gekozen was omdat ik een (voor een zestienjarige) bizar onderwerp had uitgekozen - hoewel het voor mij heel erg voor de hand lag: De hoofdpersoon werd beroemd door de uitvinding van homeopathie. Jawel.

Ook heb ik nog steeds een map vol verhalen, variërend van Leni Saris-klonen tot beginnende Agatha Christie-pogingen, afhankelijk van hoe oud ik was en wat ik voornamelijk las in de periode dat ik het schreef. Deze map hou ik al jaren buiten beeld want het glazuur vliegt van je tanden wanneer je het leest.

Maar ik dééd het toch maar even, ik zat uren op dat koude kamertje (echt waar - een klein koud kamertje zonder verwarming, op het noorden; Het water in de vissenkom bevroor er in strenge winters) met twee vingers (ook echt waar, en ik tik nog steeds met twee vingers) te typen op een groene typemachine. Aan mijn ontberingen van toen kunnen die van J.K. Rowling niet tippen. Wat dat betreft heb ik de leerschool voor echte schrijvers wel gehad.

Daarnaast houd ik natuurlijk een dagboek bij, al sinds ik tien ben en Anne Frank las, maar dat is redelijk saai en gevoelsarm; op een bepaalde manier heb ik het gevoel dat het woord 'journaal' de lading beter dekt. Het leest een beetje zoals in Star Trek: "Captains log, Stardate 45020...today we met the Klingon."
Het is eerder een logboek dan een dagboek; Bij het begrip dagboek stel ik me toch iets meeslependers en persoonlijkers voor.

Maar een echte schrijver, vond ik, schrijft natuurlijk een boek. Een verhaal is zo...nou ja, ik las zelf gewoon nooit verhalen. Alleen boeken. En nooit, maar dan ook nooit, boeken met korte verhalen. Dus een boek was het doel.

Maar op de een of andere manier begon het op dat punt altijd te haperen. Een boek is zo groot, en moet zo doordacht zijn. Het schrijven ervan duurt zo lang, en ik ben zo ongeduldig. En bovendien, de boeken die ik las waren zo volmaakt soms, waarom zou ik een ander boek willen schrijven? Toen ik dan ook ergens de vraag las: "Is jouw verhaal het waard om er bomen voor te kappen?" voelde ik me al bij voorbaat schuldig over al die boompjes die het veld zouden moeten ruimen voor mijn onvolmaakte boek, en dat belemmerde de inspiratie toch wel enigszins.

Ik had toch al het gevoel dat ik een boek moest bedenken (als in: 'zwaar werk'), terwijl ik er van overtuigd was dat een verhaal, als het goed is, gewoon tot je neerdaalt en dat je het alleen nog maar in de goede vorm hoefde te gieten. Dat was ook de boodschap die veel schrijvers verkondigden. Inspiratie, transpiratie, maar uiteindelijk zou het boek zichzelf vertellen. Helaas diende er zich geen boek aan bij mij.

Ik kocht en verslond dus schrijversboeken; het Trouw schrijfboek, "Het geheim van de schrijver" van Renate Dorrestein. "Het schrijversboek" en "Schrijven voor kinderen". En zelfs, bij gebrek aan beter "Schrijf je eigen biografie" van Addo Stuur. Hoe ver kun je gaan...

Maar een boek kwam er niet. Het begin van (een idee voor) een kinderboek kwam er wel - de titel is "De geheimzinnige glazenwasser"...en alle ideeën liggen nog klaar, de eerste hoofdstukken zijn zelfs al geschreven - maar als ik dan eenmaal lekker op dreef was kwam ik in zo'n door schrijvers o zo gewenste flow, en dan konden huishouden, eten koken en man en kinderen het wel schudden. "Wat? Ik ben even bezig..." hoorde ik mezelf dan zeggen, en voor ik het wist was het uren later. En lag ik nachten wakker om het verhaal verder uit te werken. Dat werkte dus niet, nog niet. Misschien komt die tijd nog.

Maar waar ik me ondertussen en helemaal vanzelf op begon uit te leven is dit weblog. Ik begon er mee in 2005, toen we naar Polen gingen, om op een gemakkelijke manier het thuisfront op de hoogte te houden van wat we beleefden. Maar het bleek ook een ideale manier om aan mijn schrijfdrang te voldoen. Elke keer weer een compleet stukje schrijven in korte tijd, stemde me tevreden.

Langzamerhand (de laatste twee maanden ongeveer) realiseerde ik me dat ik helemaal niet moet proberen om een boek te schrijven. Er is misschien helemaal geen boek dat door mij geschreven wil worden.

Er zijn wel heel veel korte stukjes die door mij geschreven willen worden. En schrijver worden doe je niet, een schrijver ben je. En daarvoor hoef je niet per se een boek te schrijven.
Misschien ben ik gewoon een geboren weblogger. Of een columnist. Of een stukjesschrijver zonder nadere omschrijving.

Maar hoe je het ook noemen wil, ik schrijf.
En jij leest het.

En dus ben ik dan min of meer per ongeluk toch nog aanbeland waar ik mijn hele leven al wilde zijn. En dankzij Esta kom ik weer een stapje verder op mijn weg naar het échte schrijver-zijn. Want... ik krijg nu ook échte lezers.


Jawel, hij is er toch gekomen, de ronde tafel.

We zagen een leuk exemplaar voor 12,50 bij de kringloopwinkel (het blad was niet zo mooi meer), maar twijfelden nog omdat we de oude tafel niet willen weggooien - maar we waren er ook niet zeker van dat hij wel naar zolder kon. De tafel is namelijk nogal GROOT. Bij twijfel niet doen is ons motto, dus we lieten de tafel waar hij was...

Maar een paar dagen later zat die ronde tafel nog steeds in mijn gedachten. Voor 12,50 uitproberen of een ronde tafel je inderdaad bevalt...is een kans die je niet snel weer krijgt.
Dus heeft G. met bloed zweet en tranen de oude tafel uit elkaar gehaald, en hebben we daarna geprobeerd of het blad en het onderstel afzonderlijk van elkaar de draai naar de zolder konden halen. Verrassend genoeg lukte dat! Nu heeft G. op zolder dus een fijne grote tafel voor zijn ministeck-projecten en andere soortgelijke activiteiten.

Maar toen moesten we dus nog naar de kringloopwinkel om te kijken of de tafel er nog steeds was...

En ja, hij was er nog. Hij paste OOK nog eens achterin de auto, dus snel de tafel meegenomen.

En bevalt het? Ja, het bevalt heel erg goed. De tafel neemt veel minder ruimte in dan de oude tafel, maar evengoed kun je er wel met 8 mensen aan zitten. En zoveel mensen zijn hier nooit, dus hij is groot genoeg. Het zit ook veel gezelliger aan een ronde tafel. En je kunt je onmogelijk stoten aan de hoeken, want die zijn er niet.En onze lekker zittende stoelen passen eronder.

Bij de Ikea (laat ik het daar verder maar niet over hebben)hebben we een paar leuke lapjes stof gekocht om als tafelkleedje te dienen zolang ik het blad nog niet geschuurd en gelakt heb.

Iedereen weer blij.

Het leven van een huisvrouw is een aaneenschakeling van paradoxen en onmogelijke opgaven.

Het is nog maar 10 voor 10 's morgens, en ik kan zo al drie bedenken:

*
's Morgens (en 's middags trouwens ook) moet ik met de hond een dermate lange en/of actieve wandeling te maken dat hij de rest van de dag tevreden, moe (en dus rustig) is, maar toch moet ik zelf na die afmattende wandeling nog zo fit zijn dat ik de rest van de dag het huishouden kan doen. En dat terwijl een jonge hond vele malen meer energie heeft dan een vrouw van 34.

*
De bedoeling van huishouden is volgens mij zo'n beetje dat je alles opruimt en/of schoonmaakt zodat het huis schoon en leefbaar en gezellig is voor de andere gezinsleden... die al dat werk op het moment dat ze binnenkomen onmiddellijk weer ongedaan maken.
Schoon, leefbaar en gezellig is het dus alleen maar als je alleen thuis bent.

*
Het leven van een huisvrouw draait verder ongeveer om het kopen en bereiden van voedsel: Ontbijt, gezonde tussendoortjes, lunch, nog meer gezonde tussendoortjes; 's avonds natuurlijk een lekkere en vooral gezonde warme maaltijd, en nog meer (zucht) tussendoortjes (tja, mijn kinderen hebben met name TUSSENDOOR honger).

Je doet verdraaid hard je best opdat iedereen maar gezond en goed gevoed is en blijft. Maar zelf moet je zoveel mogelijk zien af te blijven van al dat lekkers dat je klaarmaakt.


Op de een of andere manier doet het me denken aan de Griekse mythologie.

Neem Herakles (in het Nederlands ook wel Hercules genoemd), die twaalf onmogelijke werken moest doen. Ik was altijd al zwaar onder de indruk van hoe hij de Augiasstal wist schoon te maken...een voorbeeld voor moeders door de eeuwen heen. Een zwaar en onmogelijk werk heet dan ook een Hercules-inspanning.

En wat denk je van Sysiphos, een best wel intelligent persoon die zelfs de dood om de tuin wist te leiden. Uiteindelijk werd hij gestraft (dat wel natuurlijk, de goden konden het niet echt hebben dat iemand slimmer was dan zijzelf) en moest hij voor eeuwig een zwaar rotsblok tegen een steile berg op wentelen, dat echter telkens van de top weer in de diepte rolde waardoor hij gedoemd was eeuwig dat rotsblok opnieuw en opnieuw de steile berg op te duwen. Een werk dat nutteloos en eindeloos is heet dan ook nog steeds een Sysifusarbeid.

Verder herinner ik me Tantalos, die na zijn dood eeuwig gekweld werd (hij had óók geprobeerd de goden om de tuin te leiden, maar was daarin NIET geslaagd). Hij stond tot zijn lippen in het water en er hingen druiven voor zijn mond, maar als hij wilde drinken of eten weken de druiven en het water voor hem weg. Wat wel heel handig is als je op dieet bent, maar niet als je honger hebt.

Als iets binnen je bereik is, maar je het net niet kunt bereiken heet dat dus een Tantaluskwelling. Denk aan een schoon huis, of opgevoede kinderen, of een man die zijn modderige schoenen uitdoet als hij thuiskomt. Ik ben er elke keer bij-na, maar het lukt net niet helemaal. Zo gauw het huis bijna aan kant is springt de modder weer op de vloeren, hoopt de was zich als bij toverslag op, en vermenigvuldigen de hondeharen zich waar je bij staat.

Volgende prangende vraag...waarom zijn het juist deze mythen die ik mij herinner? Ik kan me eerlijk gezegd geen vrolijke mythe met een blijde moraal te binnen brengen.
Alleen maar kwellingen en noeste doch nutteloze arbeid.

Is dit een afspiegeling van mijn sombere wezen, van de zwartgalligheid van de Grieken, of heb ik mijn bestemming aangevoeld en werd ik daarom heel jong al aangetrokken tot juist deze getormenteerde personages?

Wat ik er in elk geval van opgestoken heb, is dit:

Grieks volgen op school is erg nuttig als je huisvrouw wilt worden (dat riekt trouwens ook al naar een paradox).
Want dan begrijp je dat alleen de werkelijk groten, de helden, degenen die de goden durven uitdagen of bedonderen en daarin soms nog slagen ook, gekweld worden.

En dát, kan ik je verzekeren, voelt stukken beter dan gewoon de zoveelste hopeloze huisvrouw te zijn.
Waarom is "Nu nóg dikker!" wél een aanbeveling voor tijdschriften, bleekwater, koeken en afwasmiddel, maar niet voor vrouwen?

P.S. Citeren mag, maar wel graag met vermelding van mijn naam.
Niet over geld schrijven valt nog niet mee. Ik ben er zo aan gewend geraakt, en het blijft een onderwerp waar je eindeloos over kunt redeneren.

Vandaag zouden we boodschappen gaan doen. En toen was ik mijn portemonnee kwijt. De laatste keer dat ik hem gezien had was in Zutphen, Zondag. Dat was natuurlijk geen goed teken.

G. en ik hebben het hele huis op de kop gekeerd, maar helaas, geen portemonnee. Wél de dure zonnebrandcreme die ik al een hele tijd kwijt was. Die lag in de paraplubak. Uit mijn tas gevallen, ín de paraplubak, waarschijnlijk. Ik neem tenminste aan dat ik zoiets niet zelf in de paraplubak gestopt heb.

Helaas is de zomer voorbij en heb ik die zonnebrandcreme nu niet echt meer nodig. Gelukkig is wél het raadsel van de verdwenen zonnebrandcreme opgelost. Want dat bleef ook maar knagen.

In elk geval, na veel chaos en nog net geen paniek de vriendin opgebeld met wie ik Zondag naar Zutphen was gereden. En gelukkig...de portemonnee bleek onder de voorstoel van haar auto te liggen. Al twee dagen. En ik had hem niet eens gemist. Nou, is dat vooruitgang of niet?

Maar we moesten nieuwe werkschoenen voor G. halen, en touw en sokken bij de Welkoop en toen zag ik van die schattige melkbekers met een boerenzakdoek-motiefje erop. (tjing-tjing....kassa!)
Daarna hebben we meteen de gewone boodschappen nog gehaald (tjing-tjing!) en bij de Action nog een nachtlichtje, vaatdoekjes en wat men verder zoal bij de Action koopt omdat het toch allemaal bijna gratis is. (tjing-tjing-tjing!)
Doet me eraan denken, ik was meer dan een maand niet bij de Action geweest!!! (Ja, dat verdient drie uitroeptekens.)


Okee, ik ga dus echt mijn best doen om ook nog over iets anders te schrijven, maar vandaag was het dus een beetje overmacht wat geldzaken betreft.

538

Radio 538 geeft weer geld weg...(ik zou niet meer over geld schrijven, niet meer elke dag geloof ik, maar met deze actie doen we natuurlijk wel even weer mee.)

"Hierrr met je rekening" heet het. Ik heb de rekening van de schoolboeken maar ingestuurd.

Niet geschoten is altijd mis, tenslotte.