Tsss. En was ik nog vergeten te schrijven dat de Trekpleister heropende en dat uiteraard de kinderen de reclameblaadjes hier spellen en ontdekt hadden dat je bij wijze van openingsstunt 100 gram schepsnoep kreeg voor 25 ct.

Ze kennen de prijzen van schepsnoep van alle winkels 10 km in de omtrek, dus kwam het verzoek of ze daar wat van mochten halen.
Met de nodige argumenten uiteraard ("maar we hebben kring dit weekend" - tja, dat is een zwaar geval van troostvoer nodig hebben, dat begrijp ik ook wel) dus vooruit maar weer. Voor een paar centjes snoep halen, oké dan maar.

Onderweg berekenden ze plotseling dat je dan een kilo had voor 2,50 en dus hebben ze alledrie (jawel, G. ook) een kilo snoep geschept. In plaats van éen kilo met zijn drietjes te delen...

Verdedigend zeiden ze nog dat de dokter er met zijn kinderen ook stond te snoepscheppen. "Ja, ja," mopperde ik "en het wordt gesponsord door de tandarts zeker?" - waar we overigens morgenvroeg naartoe moeten op controle.

Ik denk dat ik in het verkeerde gezin zit. Ik wou net weer op de biologische, ecologische, gezonde toer, ja?! Moet dat allemaal meteen weer gesaboteerd worden? Ik doe het ook voor jullie hoor!
Zou iemand die 16 jaar in het verkeerde gezin zit ook nog Oprahtief te redden zijn?...
Nu de rust langzaam weerkeert, na de nieuwe keuken en de hond, begin ik weer op orde te komen.
En dat betekent in mijn geval: Weer bewuster bezig met boodschappenlijstjes, menu's enzovoort.
Gisteren heb ik me daarom weer aangemeld voor een Odin groente-abonnement, dan kom ik weer wat vaker in de biologische winkel ook.
Vandaag was ik wat aan het surfen, en vond allerlei inspirerende sites.

Eatgreen.nl, bijvoorbeeld, over minder vlees eten. Van de ene site kwam ik op de andere. Leuke columns uit de NRC-next over geld en over eten. Forums van vegetariërs. Www.fonteine.com (daar staat zoveel op, die ontdek ik telkens opnieuw).

Dan lees ik weer verhalen van mensen die alles zelf maken. En dan voel ik ineens die drang om ook weer iets zelf te maken. Om te beginnen appeltaart. Altijd leuk, kindertjes die uit school komen en moeder die vol trots appeltaart bij de thee presenteert. En zoveel gezonder dan allerlei zogenaamde lekkernijen uit de winkel.
En dan meteen maar twee, want ik had iemand nog een appeltaart beloofd ook.

En als die oven dan toch aanstaat is het zonde om de energie te verspillen, dus er past nog wel iets in. Hmmm, kokosmakronen. Die zien er niet al te moeilijk uit. Kan ik gelijk de klopfunctie van mijn keukenmachine even uittesten.

Een uur later prijken appeltaart en kokosmakronen op het aanrecht en zit moeder afgepeigerd op de bank. Te moe om nog fatsoenlijk te koken. En trouwens, we moeten nog boodschappen halen, dus dan schiet het koken er helemaal bij in.

En nu is het dus zeven uur geweest. En, zoals mijn homeopaat dan altijd vraagt: "Wat zijn de feiten?"
Door al mijn inspiratie (en goede voornemens) voor gezond, biologisch voedsel en gezonde zelfgemaakte maaltijden eindig ik met appeltaart en kokosmakronen en gaan we pizza's eten bij de tv.
Ik stop maar weer met gezond leven, denk ik.
Waar lees je er niet over? De financiële crisis.

Gelukkig waren wij een beetje voorbereid. Een paar maanden geleden las ik een boek getiteld: "Als de dollar valt". Dit boek (geschreven in 2007) liet zien dat een crash in de financiële wereld onontkoombaar was. Dat vóór 2010 het kapitalisme zal instorten, zoals ook het communisme is ingestort. De vooruitziende schrijver, Willem Middelkoop, is inmiddels een veel geziene gast op tv de afgelopen weken.

Het is wel interessant om met deze voorkennis de gebeurtenissen te beschouwen. Gelukkig hebben wij geen eigen huis (en dat is niet de eerste keer dat we dit opmerken) en ook geen schulden. Dat scheelt al twee kopzorgen. Ontslagen worden zal ook niet makkelijk gebeuren. Dan is eigen baas zijn wel weer praktisch.

Wat het eigen huis betreft las ik overigens nog verbijsterende informatie in de Genoeg van deze maand, in een artikeltje getiteld: "Eigen huis: Heilige koe die zure melk geeft."

Ons wordt altijd verteld dat met een eigen huis het kapitaal naar je toe komt, dat je er meer aan overhoudt dan aan een huurhuis. Toch staat er een berekening in het blad die heel anders uitkomt. In plaats van er flink op vóoruit te gaan ga je er per jaar zo'n 2 % op achteruit. En dan hebben we het over de vermogensgroei die mensen denken te behalen met een eigen huis, het slapend rijk worden, niet over het (gratis) woongenot. Dat is dus een tegenvaller in plaats van een meevaller.

De schrijfster, Erica Verdegaal, geeft dan ook de tip een woning in de eerste plaats voor het wonen te kopen, niet als belegging. Dus dat betekent dat het geen zin heeft je huidige huurwoning te kopen, je gaat er dan immers in wonen niet op vooruit, en voor een eventuele 'winst' hoef je het niet te doen.

En ook die dans zijn we dus ontsprongen. We huren nog steeds. En hebben dan wel geen 'eigen' huis, maar godzijdank ook geen hypotheek (en bijbehorende rente) die nu voor velen een valkuil blijkt te zijn. Het artikel besluit dan ook met de woorden: huren is zo gek nog niet.



Het is nu definitief. Whisper heeft een nieuw adres en een nieuw baasje.

Vanmiddag zijn we er geweest. Hij had er een week gelogeerd, en dat was goed gegaan. Vanmiddag hebben we er daarom het dierenpaspoort gebracht, en ook konden we dan zien hoe het met Whisper gaat.
Nou, prima dus. Hij heeft een grote omheinde tuin tot zijn beschikking, en hij is al meegeweest op de boot, heeft al gezwommen (allemaal dingen die hij hier niet deed!) en speelde leuk.

Hij was enthousiast toen wij kwamen, maar niet enthousiaster dan vroeger als hier visite kwam. Hij was niet super aanhankelijk ofzo. Ging na een poosje gewoon liggen slapen. Hij heeft het er kennelijk dus goed naar zijn zin. Ook het contact met de andere hond van het gezin gaat prima. Whisper laat de hond met rust, tenzij het beestje aangeeft wel in te zijn voor een spelletje.

Al met al dus een hele geruststelling voor ons. Hij zat bepaald niet kwijnend op ons te wachten (hoewel hij wel wilde meelopen toen we weer naar huis gingen).

We houden contact, en voor vakanties of iets dergelijks kan hij nog bij ons terecht, Dat is voor mij te overzien. Als ik dan moe ben, kan ik na die tijd ook weer bijslapen en uitrusten.

Al met al: heftig, maar beter.

We hebben natuurlijk nog wel even een paar 'laatste' foto's gemaakt...


Ik ga nooit onmiddellijk naar een dokter als ik ergens pijn heb. Meestal is het advies toch: "Kijk het eerst even veertien dagen aan. Neem een pijnstiller."
Dat doe ik dan op eigen initiatief altijd maar vast, dat aankijken, dat scheelt weer een doktersbezoek.

Dus toen ik pijn in mijn stuitje kreeg, dacht ik eerst ook: Laten we het maar even aanzien. Het gaat vast wel over.
Maar goed, het werd best wel erg, en zitten doet erg pijn, en lopen werd ook al moeilijker, en er waren al drie weken om en ik zag geen verbetering, dus trok ik mijn stoute schoenen aan (dat hielp ook al niet, helaas) en ging naar de dokter.

Nou dat viel nog tegen. De vervangster van onze eigen dokter stelde zich niet eens voor. Keek eens, drukte eens hier en daar op (AU!) en zei: "Ja, ja, dit komt heel vaak voor." "Wat dan precies?" vroeg ik nog. "Onverklaarbare pijn," was het antwoord. Ze noemde nog een woord, dat zo moeilijk is dat zelfs ik het niet kan terugvinden, dat volgens haar "onverklaarbare pijnen" betekende, maar dat volgens mij gewoon betekende: Ik weet het ook niet.
Ze draaide een verhaal af over prikkels, die dan geleid worden tot de hersenen waardoor je dan dingen voelt enz. enz. waarop ik concludeerde: "Dat heet dus pijn. Ja, dat ik pijn heb wist ik al."
Ik geef toe, misschien niet de meest ideale opmerking tegen een dokter, maar het was allemaal zó haastig en niet gericht op hulp bieden dat ik er een beetje chagrijnig van werd.

Ik moest dus maar Ibuprofen slikken, omdat dat ontstekingremmend is. "Zit er dan een ontsteking?" vroeg ik, "ik heb meer het gevoel dat er een wervel scheef zit." Ik heb ervaring met hernia, dus ik weet wel enigszins hoe dat voelt.

"Alle pijn is ontsteking," zei ze doodleuk, en hoewel dat er bij mij niet ingaat, kon ik het er maar mee doen.

Ik moet het dus nog maar even drie weken aanzien.

Omdat het gisteren onze trouwdag was wilde J. alvast haar cadeautjes geven, hoewel we het 'officiële' cadeautjes-uitdelen morgen pas doen omdat A. dan terug is uit Brussel.
G. en ik (en mama) dus gezellig met thee-met-appeltaart aan tafel. J. kwam binnen met een grote versierde papieren Diddl-tas. In deze tas zaten onze cadeautjes, naar wij veronderstelden.
En dat was ook zo. Alleen moesten we er eerst heel hard voor werken om ze te verdienen. J. had namelijk een variant bedacht op het cadeautjes-spel dat we hier wel eens spelen. Zo had ze niet alleen opdrachten voor "twee gelijke cijfers" en "opgetelde cijfers", ze had het spel uitgebreid door bij bepaalde combinaties als opdracht te geven: Oma gooit. Of: Gooi met drie dobbelstenen. Voor de uitkomsten van het gooien met drie dobbelstenen had ze een hele aparte lijst gemaakt van nieuwe opdrachten. Ook zat er ergens nog eens gooi met één dobbelsteen in, en ook daarvoor had ze een lijst met opdrachten. Ze had de spelregels ook wat gemener gemaakt, door bijvoorbeeld te zeggen: Als één van jullie zeven gooit, moet oma een pakje van diegene afpakken en het aan de ander geven.
Ze had dan ook een groot vel papier met spelregels en gebruiksaanwijzingen.

Ik begon me toch af te vragen wat voor cadeautjes er dan in die zak zouden zitten. Ik wist wat ze voor G. had gekocht; iets wat op wonderbaarlijke wijze ondanks het gegoochel met de dobbelstenen ook bij hem terechtkwam. Maar verder?

Toen langzamerhand de pakjes opengemaakt mochten worden, bleek dat J. een voorbeeld in creatief consuminderen is, iemand die zich niet schaamt om zelfgemaakte, hergebruikte of gevonden spulletjes cadeau te geven. Zo waren er zelfgemaakte kaarten met (sarcastische) versjes, beschilderde damstenen, stickers, knikkers en een gevonden stuiterbal ingepakt.
Verder nog twee-euro stukken (daar werd flink om gevochten, ik kreeg er twee!) en een klein pakje met allemaal papiertjes erin waarop stond: gefopt!(En daar had ik er ook twee van, waar G. dan weer heel hard om moest lachen.)

Het werd dus een dolle boel, en dat met cadeautjes waar vermoedelijk een heleboel mensen hun neus voor zouden ophalen.
Zoals J. aan het eind van de middag droogjes opmerkte: "Zo, nu hebben jullie je lachspieren tenminste ook weer eens getraind."
Dank u, dank u!

Ja, vandaag zijn G. & ik 16 jaar getrouwd!

Gisteren hebben we al zelfgebakken appeltaart gekregen en hele leuke bekers.

G. gaf me geld om bij de HEMA allerlei leuke rode accessoires voor de keuken te halen. (Sorry, even geen uitdaging gedurende feestelijke gelegenheden!)

Het leukste cadeau is volgens mij dat ik vanochtend voor het eerst in onze compleet nieuwe keuken koffie en thee kon zetten en broodjes maken...wat een luxe! Dus de Woningbouw Harlingen wordt hartelijk bedankt voor hun bijdrage aan de feestvreugde. Dat we er nog maar lang van mogen genieten.


A. wil graag wat extra bijverdienen, maar haar krantenwijk heeft ze wegens tijdgebrek en een onhandig rooster moeten opzeggen. Dus wat nu?

Ze besloot om (net als oma) maar eens wat tijd te spenderen aan het meedoen aan wedstrijden. Oma had haar voorgerekend dat ze elke week anderhalf uur aan het bezorgen van kranten kwijt was, en dus nu anderhalf uur per week kon besteden aan wedstrijdjes zoeken en invullen, en opsturen. En als ze dan iets leuks wint, dat ze dan gratis iets leuks voor zichzelf heeft; Als ze iets wint wat ze niet zo leuk vindt kan ze het verkopen en zo wat geld vangen.

Zo gezegd zo gedaan. Vorige week zondag heeft A. er een uurtje aan besteed, en niet zonder resultaat. Afgelopen maandag kwamen er drie T-shirts binnen, en gisteren twee kaartjes voor Walibi.
Die kaartjes heeft ze als (trouwdag)cadeautje aan G. gegeven - die is dol op dat soort attractieparken, in tegenstelling tot A. - zodat ze ook nog geld voor een cadeautje uitspaarde.

Met een uitstapje van school won ze dezelfde week ook nog een pet met handtekeningen van soapsterren - iets wat haar zelf niet interesseert, maar een fan misschien wel. En dus is het wellicht verkoopbaar.

En zo werkt ze alsnog voor een eigen zakcentje. En het is nog comfortabeler ook dan het lopen met kranten.
Gisteren kon ik helemaal niks doen, omdat de keuken de hele dag bezet was. Je gaat niet de hele dag heen en weer lopen en die werklieden lastigvallen die zo hun best doen om er een leuke keuken van te maken. En het wordt mooi!

Dus heb ik maar even mijn budget van september bijgewerkt. Alle bedragen die ik had opgeschreven aan uitgaven moesten nog in het excel(nou ja, OpenOfficeCalc)document verwerkt worden.
Dat kostte dus wel even tijd. En toen, uiteraard op het moment dat ik net klaar was, liep de computer vast. Zo vast, dat zelfs ctrl-alt-delete niks meer hielp. En dat een druk op de uit-knop geen enkele reactie uitlokte. Grrrr.
Dat werd dus stekker eruit. Minuutje wachten en stekker er weer in.

Toen OpenOffice daarna meldde dat het document hersteld werd, had ik nog even hoop dat al mijn harde werk niet voor niets was geweest. Maar helaas...ik moest alle cijfertjes opnieuw invoeren.

Misschien maar beter ook, zo werd ik me twee keer bewust van de financiële situatie.

De afgelopen maand hebben we weer 'gewoon' geleefd, met hier en daar een jurkje (voor 15 euro kun je een jurkje toch niet laten hangen?!) of een dvd'tje. Maar dan schieten de cijfers toch gelijk weer helemaal de verkeerde kant op.

Dus ik ben bang dat er nog maar een maandje uitdaging achteraan moet. Helaas heb ik nog steeds niet die leuke rubberlaarzen, maar gezien het feit dat ik voorlopig niet met Whisper hoef te wandelen moet dat uit te houden zijn.

Wel zijn G. en ik morgen 16 jaar getrouwd, dus er zal wel iets van gebak en/of cadeautjes gekocht worden, maar verder zal ik het deze maand wéér proberen: Niks kopen.

Waar we ons tot nu toe wel (nog steeds) van weerhouden hebben is dvd's huren. Zolang we nog dvd's hebben die we niet gezien hebben, huren we echt niks meer.

Dus, kortom...we gaan er weer tegenaan.