Voordat iedereen nu denkt dat ik overleden ben, of, zoals iemand opperde, ingesneeuwd... ik ben er nog!

Mijn rugklachten zijn goddank voorlopig verleden tijd.

(Even tussendoor: J. leert op school wel over de tegenwoordige, toekomende en verleden tijd, en dan nog allerlei varianten, maar de voorlopig-verleden-tijd kennen ze daar niet...en die komt toch best vaak voor zoals we allemaal weten. Over het algemeen vaker dan definitief verleden tijd. Dingen zoals geldzorgen, gezondheidsproblemen en vervelende buren zijn meestal maar tijdelijk verleden tijd, en dan duiken ze weer op.)

Dankzij de fysiotherapeute heb ik na bijna drie maanden weer een leven, en kan ik weer lopen en fietsen en oja, ook zitten. En me omdraaien in bed. Allemaal heel praktische dingen in het dagelijkse leven.

Als gevolg van al die tijd dat ik weinig kon doen, doe ik nu weer wat meer. In de tijd dat ik weinig deed had ik niet zoveel om over te schrijven, en nu ik weer wat meer doe, heb ik wat minder tijd om te schrijven, dus vandaar dat er enige mediastilte was ingetreden.

Maar ik ben er nog. Alive en kicking. Voorlopig.


P.S. ik zie nu net dat de mediastilte maar liefst twee weken heeft geduurd...nou nou, zo erg was het dus allemaal nog niet, mensen.
Maar het doet mij goed dat er mensen zijn die 's morgens opstaan, en dan naar de computer rennen voor een shot Meibloempje om de dag te beginnen. Die zwaar teleurgesteld zijn als er weer een dag geen nieuw blog is gepost. En dan duren twee weken heel lang, kan ik me zo voorstellen. Sorry, ik zal in het vervolg wat meer rekening houden met jullie.

Het is weer zover, Jamie Oliver heeft weer eens een boek geschreven. En gelukkig hadden we net weer een boekenbon gekregen, dus hebben we gauw dit boek, Jamie's Kookrevolutie, opgehaald. Want ik heb alle andere boeken van hem dan misschien wel, dat zegt helemaal niks als je een verzameling hebt, toch?

En het moet gezegd, dit boek is het leukste tot nu toe!
Het is eigenlijk geschreven voor mensen die denken niet te kunnen koken; Of voor mensen zoals ik die denken dat ze wél kunnen koken maar het eigenlijk gewoon ook niet kunnen, wat misschien nog wel erger is.

Het staat dus vol simpele recepten, en nog stap voor stap ook. Met fotootjes van het hele proces, en niet alleen maar van het fantastische eindresultaat dat geen sterveling ooit bereikt.

Jamie wil graag dat ik (of jij, dus) uit elk hoofdstuk een recept leert, en het dan aan minimaal twee anderen leert. Zo gaan mensen weer leren koken.

Ik vind dat persoonlijk wel een goed idee. De winkels liggen vol magnetronmaaltijden en kant en klare troep. Als we nu niks doen kan de volgende generatie niet eens meer koken.

Dus met dit boek ga ik beslist aan de slag: Ik zal G. en de kinderen wat gerechten leren klaarmaken, en daarna neem ik de rest van mijn leven vrij.

Vandaag weer eens leuk gephotoshopt. De originele foto is door J. gemaakt.
Bizar.

Als gevolg van wat ik in mijn vorige post schreef bedacht ik dat ik misschien wel het 'bijhouden' en 'budgetteren' zou moeten proberen los te laten - het lijstjeswerk. Zoals ik ook het afvallen en diëten heb losgelaten. Maar ja, dat voelde nogal verkeerd, alsof ik de controle over ons leven zou kwijtraken. Stel je voor dat we in no time een schuld zouden hebben...

Ik las na het schrijven nog even op de site van Ruediger Dahlke, en zag dat je inmiddels een stukje van zijn boek online kon lezen.

En welke zin trof mijn oog?

Meistens gilt: Wovor wir am meisten Angst
haben, das sollten wir am dringendsten tun –
jedenfalls falls wir uns entwickeln und
Erfolg haben wollen.


Meestal geldt: Waar we het meeste angst voor hebben, zouden we het dringendst moeten doen - in elk geval als we ons willen ontwikkelen en succes willen hebben.


Misschien wordt het inderdaad tijd om al die overzichten en budgetten los te laten. Het is een valse zekerheid, het zijn maar cijfertjes natuurlijk.

Maar dan wel volgend jaar. Want ik wil van dit jaar nog afmaken. ;-)
Het was al het motto van mijn oma: "Je maintiendrai. Ik worstel en kom boven." Zij sprak deze wijze woorden met hun originele vertaling uit toen ze met haar 160 kilo ondersteboven in een wasmand naar een washandje stond te zoeken - en weer overeind kwam. Het was een wonder.
Maar het zou heel goed mijn motto kunnen zijn. Want niets is zo eenvoudig als het lijkt.

Heb ik de centen eindelijk op orde, komt er een brief van de Belastingdienst dat we nog een flink bedrag ontvangen. Leuk! Koop ik iets, komt er de volgende dag een brief dat we vóor 31 december 1733 euro moeten betalen.

En ik dacht dat ik de bewegingen van de Belastingdienst nu wel in de gaten had. Het schijnt dat hun tactiek dus de verrassingsaanval is. Nooit als je het verwacht, altijd als je denkt dat je goed zit komt er weer zo'n blauwe brief.

En dan de auto. We hadden gerekend op een flinke kostenpost voor de keuring en de grote beurt dit jaar. Het viel mee. Koop je een extraatje - kon van het budget toch? De auto viel immers erg mee? - blijkt dat ze dingen vergeten zijn en dat er nog meer gedaan moet worden.

Ik begin me dan nu toch af te vragen: Wat heb ik nu bereikt? Ik hou keurige lijstjes bij, elke gespendeerde cent wordt genoteerd. Okee, we hebben geen schuld meer. Dat is fijn. Maar echt makkelijk leven wordt het toch niet, of je nu de boel wel of niet bijhoudt. En onaangename financiële verrassingen blijven er ook wel.

In het boek "De zin van ziekzijn" (het verband snap je zodadelijk wel) van Ruediger Dahlke las ik over de 'schaduw' - datgene wat de mens meent niet te zijn, of aan eigenschappen niet te hebben. Onze afgewezen principes. We beleven ze buiten onszelf, want als we ze in onszelf konden zien, was het onze schaduw niet. (Dit was even mijn korte versie van de uitleg)

Hij schrijft:

De afgewezen principes, die in de buitenwereld op ons afkomen, bestrijden wij net zo heftig als wij het in ons innerlijk gedaan hebben. Wij blijven proberen de door ons als negatief gewaardeerde dingen te proberen uit de wereld te helpen. Maar omdat dit onmogelijk is -zie de wet van de polariteit!- wordt deze poging een permanente activiteit, die gegarandeerd ervoor zorgt, dat wij met dit afgewezen deel van de werkelijkheid bijzonder intensief bezig zijn.

Hierin ligt een ironische wetmatigheid, waaraan niemand zich kan onttrekken: De mens houdt zich het meest bezig met dat wat hij niet wil. Daarbij komt hij op den duur zo dicht bij het afgewezen principe, dat hij het tenslotte gaat beleven. [...] De afwijzing van welk principe dan ook, bewerkt zonder mankeren dat de betrokken mens naar dit principe zal gaan leven. Volgens deze wet maken kinderen zich later gedragspatronen eigen die zij bij hun ouders haatten, worden pacifisten op den duur militant, worden moralisten losbandig en ijveraars voor de gezondheid zwaar ziek.


Goed. Dat dit opgaat weet ik al een tijdje. Nooit dacht ik zoveel aan eten als die twee keer dat ik op dieet was. Bovendien ben ik die beide keren uiteindelijk meer aangekomen dan afgevallen. Het uit de weg gaan van (bepaald)voedsel en eten leidde tot een focussen op eten en uiteindelijk tot aankomen - precies het omgekeerde van wat me voor ogen stond. Kennelijk moet ik erkennen dat ik gewoon gek ben op lekker eten, en me daar maar bij neerleggen.

Dus het afvallen heb ik opgegeven- en als gevolg daarvan is het aankomen ook gestopt. Fijn.

Dus dan bedenk je: lekker eten kan best, als je maar genoeg beweegt. Okee, maar zodra ik daarover begin te DENKEN schiet het me al spontaan in de rug. Het mag niet en het kan niet, meer bewegen. Dus wat nu? Erkennen dat ik een luie hond ben die niet - ik herhaal NIET - van sport houdt... vooruit maar. Mijn schaduwkanten komen vanzelf boven door mijn eigen mislukte acties.

Geen wonder dus dat ik me nu begin af te vragen of deze principes niet ook opgaan voor geld. Ik ben heel precies bezig, maar is dat om te verbergen dat ik gewoon een gat in mijn hand heb? Of ontstaat het gat in mijn hand juist door zo secuur met geld om te gaan? Het feit is dat ik continu met geld 'bezig' ben (nou ja, continu...) terwijl ik toch zo van het 'consuminderen' en het 'genoeg' ben. Gezien de focus op consuminderen (en leven volgens een budget) ben ik dus meer van het consumeren dan ik zelf wil. Want waarom zou ik me anders zo focussen op consuminderen? Anderen doen dat ook niet per se, en hebben zichzelf toch ook in de hand?

Ik ben dus een vraatzuchtige luie geldwolf. Zo, nu zijn we eruit.

Goddank komt er deze maand van dezelfde Ruediger Dahlke een boek uit over geld. "Die Psychologie des Geldes" heet het. Met als ondertitel:
Wege zu einem entspannten Verhältnis

Ja, een ontspannen relatie met geld, dat zou leuk zijn. En met eten ook trouwens. En met bewegen.
Want op dit moment voelt het meer alsof ik ondersteboven in een wasmand aan het worstelen ben.

Ik las in het Daily Happinez-krantje dat deze maand bij de Happinez zit een gedicht. Het blijkt een variant te zijn op een gedicht dat al bestaat, maar ik vind het wel de mooiste variant - geschreven door Tristin Nauta van 14.

Ik vroeg God om mijn ergernis weg te halen
Maar God zei Nee
Het is niet voor mij om weg te halen maar voor jou om op te geven

Ik vroeg God om het gehandicapte kind in mij heel te maken
Maar God zei Nee
Je geest is heel, je lichaam is alleen tijdelijk

Ik vroeg God mij verdraagzaamheid te geven
Maar God zei Nee
Verdraagzaamheid krijg je niet, dat leer je

Ik vroeg God om geluk,
maar God zei Nee
Ik geef jou zegen, maar geluk moet je vinden

Ik vroeg God om mijn leed weg te halen
Maar God zei Nee
Leed hoort bij het leven en brengt je dichter bij mij

Ik vroeg God om mijn ziel te laten groeien
Maar God zei Nee
Groeien doe je zelf

Ik vroeg God om alles waardoor ik van het leven zou genieten
Maar God zei Nee
Ik geef jou leven zodat je van alles kunt genieten

Ik vroeg God om me te helpen van anderen te houden net zoveel als hij van mij hield
God zei
Jaaah, eindelijk heb je het idee te pakken waar ik hier voor ben...
Vandaag helemaal in de mood om op te ruimen. Met mijn rug gaat het dankzij de oefeningen iets beter, en dat vertaalt zich weer in opruimwoede.
Om te beginnen mijn eigen kamer maar eens aangepakt. Alles eruit, stofzuigen, bed verschonen, spullen in de 'nieuwe'(= oude, van zolder, maar nieuw op mijn slaapkamer)boekenkast zetten. Zo. Er staat nu een gigantische bende op de overloop, maar míjn kamer is een plaatje.

Op naar het volgende project.