Geen blog vandaag, want op de Holy Stitch markt gestaan...pfff wel voor 16 euro verkocht. Dat schiet niet op. Morgen moet het wel even wat drukker worden.
Oplettende lezers zagen het gisteren al: Het Jamie-boek is binnen. En wederom is het geen teleurstelling. Er staan recepten in van de Navajo indianen, Mexicaanse ontbijtjes en salades southern style. Dus toch weer anders dan alle andere boeken die hij schreef, en tegelijkertijd zijn de goede ingrediënten behouden: De opmaak en de foto´s. Met name de sfeerfoto´s van de laatste twee boeken spreken mij erg aan.

Maarrrrr... terwijl ik zo in de boekhandel was, viel mijn oog op een boek dat ik de dag ervoor net op mijn verlanglijstje had gezet: De Dikke Vegetariër. En dat niet alleen, dit was de Dikke én de Dunne Vegetariër in éen pakket...voor een relatief klein bedrag. Kon ik die verleiding weerstaan?

Ik heb het geprobeerd. Ik ben de winkel uitgelopen en had na tien stappen al enorme spijt dat ik ze had laten liggen. Dat is bij mij een goede maatstaf, want vaak loop ik de winkel uit om 'erover te denken' en ben na tien stappen alweer met andere dingen bezig. Zo niet deze keer.

Dus nu hebben mijn Jamie-kookboeken gezelschap van de Dikke & de Dunne Vegetariër. En ik kan je vertellen dat met name de Dikke een geweldig goed boek is...er staan 2000 recepten in en enorm veel lijstjes met variaties. Gisteren heb ik een soort aardappelkoek gemaakt die bijna de historische reibekuchen van mijn vader van de troon stootte - en dat wil wat zeggen. Vandaag heb ik een werkelijk fluwelen pompoensoep gekookt. Verder had ik een voorraadje gekaramelliseerde uien gemaakt, die heerlijk waren op een tosti bij de soep, maar ook lekker dóór de soep.
Kortom, Jamie heeft er een geduchte concurrent bij. Een vleesloze nog wel.


Voor belangstellenden: Er is een website gebaseerd op De Dikke Vegetariër. (Het is trouwens te hopen dat die titel niet een soort van profetie is, want dan ben ik niet blij.)

Verder stuitte ik gisteren geheel onverwacht op een site van Sylvia Witteman - mijn favoriete kookgek. Ze schrijft erg leuke columns, en ook van haar heb ik al een aantal boeken. Op de site staan ook columns van haar, en je kunt er op reageren. Maar, grote verrassing...ze reageert terug! Ieks, ik heb met Sylvia Witteman gepraat! Virtueel natuurlijk, maar het is een bijzondere ervaring om een gesprek te voeren met een onbereikbaar geachte Bekende Nederlander. Voor mij althans is het nog niet echt gewoon. Het is net een echt mens! It´s life Jim, but not as we know it...

Drukke dagen gehad dus. Een nieuw boek van een oude 'vriend', twee nieuwe vrienden (De Dikke en de Dunne) en een nieuwe penvriendin: Sylvia.
En daarna moest ik ook nog de inhoud van de boekenkast drastisch inkrimpen. Anders was er geen plaats voor die vegetariër. En ik geloof dat Sylvia Witteman niet naast die vegetariër kan, dan gaat ze bijten, dus het vergde enig organisatietalent om de dames en heren koks in mijn Ikeakastje te proppen. Maar het is gelukt. En ik kan weer even vooruit met mijn kookboeken. (En dat denk ik elke keer...)

www.sylviawitteman.nl
www.devegetarier.nl

Dinsdag is officieel mijn 'vrije' dag - mijn dag om lekker creatief bezig te zijn. Mijn thema voor het dinsdagblog is officieel dan ook: creatief.

Maar vandaag werden al mijn creatieve gedachten in de kiem gesmoord, want ik mocht met A. mee naar de tandarts. Zonder al te veel uit te wijden kan ik wel zeggen dat het vullen van een oppervlakkig gaatje zich ontpopte als drama in drie bedrijven. Dus na de tandarts had ik een halve dag nodig om weer bij te komen - en dat terwijl ik zelf niet in die tandartsstoel lag. Het leven van een hoogsensitief persoon gaat niet over rozen, nee...

Maar A. maakte vanmiddag ook alles weer goed. Volgens ons is ze dyslectisch, volgens school niet - gebaseerd op een vragenlijstje aan het begin van de brugklas waar ze bij de vraag: "Ben je links- of rechtshandig?" het laatste had aangekruist, terwijl ze als sinds babytijd alles met links doet, behalve schrijven. (Het schijnt dat dyslectische mensen vaker dan gemiddeld linkshandig of zelfs ambidexter zijn.)
Maar goed, ze heeft een niet te ontkennen probleem met het oplezen en onthouden van woorden, wat thuis niet uitmaakt, want ik ben het gewend om in kronkels te denken. G. is namelijk ook dyslectisch, en kan niet goed woorden en namen onthouden. Als G. het over de "Groene Bij" heeft, weet ik dat hij de plaatselijke winkel "Rode Ploeg" bedoelt. Een persoon genaamd "Raadgever" noemt hij "Zorgdrager" (en dan snap ik het ook nog). Je wordt gewoon heel creatief in het raden van wat iemand eigenlijk wil zeggen. Goede braintraining.

In elk geval. A. bladerde vanmiddag mijn nieuwe Jamie-boek door (jaáhaaáhaáhaaa) en keek nogal verbaasd toen ze mij een recept voorlas dat begon met: "Neem twaalf hele orka´s....
Kun je die ook eten dan?" vroeg ze verbijsterd.





PS: Er stond dus: Neem 12 hele okra´s...

Op maandag (had ik al gezegd dat ik van maandagen hou?) kun je me beter niet voor de voeten lopen. Dan ga ik namelijk als de witte tornado door het huis. Zou de jeugd van tegenwoordig trouwens weten wat de witte tornado is? Ik betwijfel het. Maar dat ze beter niet voor mijn voeten kunnen lopen hebben ze geloof ik wel door.
Op maandag poets ik geheel volgens plan & lijstjes mijn huis verticaal. Dus alles stoffen, zuigen en dweilen, op alle verdiepingen. En verder doe ik dan een klus extra voor die week. Dat is deze week de slaapkamers en de badkamer.

Op zich vind ik huishoudelijk werk best wel leuk. Maar dat komt omdat ik het niet als schoonmaken zie, niet echt. Ik ben iemand die graag iets creëert; en schoonmaken en opruimen voelt alsof ik aan een creatie werk; namelijk een schoon, keurig huis. Kijk eens, wat een kunstwerk! Een huis waarin alles glanst en blinkt, en de kussentjes keurig geordend op de kruimelloze bank gevleid zijn!

Het enige nadeel is dan dus ook dat ik het als het verpesten van mijn creatie ervaar wanneer men met een vieze schoen naar binnen stapt, of een broodkruimel laat liggen. Ik bedoel maar, op een schilderij zet je ook geen voetafdruk toch? En in een museum strooi je ook geen broodkruimels.

Mijn maandag ziet er daarom zo uit: Ik beweeg mij zingend (op een of andere manier altijd liedjes over Monday, Monday of Just another Manic Monday) en poetsend door het huis, om dan om 16:00 zwaar geïrriteerd op de bank te ploffen omdat iedereen weer thuis is en geen weet heeft van het kunstwerk dat onder hun uitgetrapte schoenen en neergegooide tassen bedolven is.

Dat is dus het probleem. Tegen de tijd dat mijn creatie af is, is hij al weer verpest. Sartre zei het al: l'enfer, c´est les autres.

Goddank is dit dus alleen op maandagen. De rest van de week maak ik dingen die blijvender zijn dan een schone vloer. En wat kan een kruimel meer of minder me dan schelen? Inderdaad: Niks. Helemaal niks.
(Deepak Chopra)

Blijk ik uiteindelijk toch nog goed te zijn in scheikunde!
En niet alleen het filmpje is bizar. Ik kwam het tegen op het weblog van mijn broer, waar het al enige tijd stond.

Nadat ik het filmpje gezien had, ging ik naar mijn postvak in van Gmail. Daar had ik een mailtje van A. (die boven zat met haar laptopje): Mam, je moet dit filmpje eens kijken.
Zij had het heel ergens anders vandaan. Op hetzelfde moment hadden we naar hetzelfde filmpje zitten kijken...

http://www.youtube.com/watch?v=mh5F5wP8RdU
Hoe is het mogelijk...twee blogs voor de prijs van één vandaag!

Er schoot me namelijk zojuist te binnen dat we eergisteren de film Marley & me gezien hebben. En daar wil ik toch wel even iets over kwijt.

Marley & me gaat over een man ( de 'me'-figuur dus) en een hond, Marley genaamd. En eigenlijk een beetje over het leven van die hond bij die man & zijn vrouw en geen kind, 1 kind, 2 kinderen en uiteindelijk 3 kinderen. Die man is stukjesschrijver van beroep, maar niet al te fanatiek zo te zien.

De hele film was een grote traumatische herbeleving van onze eigen hondenhistorie, of eigenlijk hondenhysterie.
Schattige puppy met grote ogen bij de hondenfokker: check.
Jankende puppy 's nachts: check.
Puppy wil per se boven slapen : check.
Hondje is bang voor harde geluiden, met name onweer: check.
Hondje gaat uit zijn dak bij harde geluiden: check.
Hondje is slecht op te voeden: check.
Hondje gaat op cursus: check.
Hondje valt ook niet op te voeden door de cursusleraar: check.
Hond trekt aan de lijn: check.
Hond loopt weg. Reken maar.
Hond loopt telkens weer weg. O, yeah, baby...
Hond is eigenwijs en vervelend. Hond werkt vrouw op de zenuwen.
Vrouw wordt hysterisch en overspannen van de hond. Vrouw zegt dat de hond absoluut weg moet. Check.

Ik zat met verkrampte schouders en kromme tenen te kijken. En dan niet eens alleen om het verhaal, maar ook vanwege de acteurs; Owen Wilson en Jennifer Aniston.
Owen Wilson is echt grappig als hij met, zeg, Jackie Chan speelt. Ik vind hem altijd wel een toffe peer in komische films.
Maar als min of meer serieuze huisvader heeft hij weinig overtuigingskracht. Zijn gezicht heeft maar één uitdrukking; een soort starende blik - alsof hij eigenlijk ergens anders is - en de lipjes getuit. En Jennifer Aniston heeft het voor mij ook niet helemaal. Als ze op zeker moment met drie koters aan tafel zitten heb ik echt het gevoel: Hé, daar heb je Jennifer Aniston en Owen Wilson...en goh...drie kindertjes. Waar zijn de ouders van die kids?
Niet goed dus.

Enniewee. Als je wilt weten hoe ik het hebben van een hond ervaren heb...vooral kijken hoor. Maar als je het verhaal wilt kennen, dan kun je beter het boek lezen. Dat was namelijk wél echt leuk.
Mijn eerste en grootste hobby is lezen. Ooit plaatste ik op dit blog al eens een foto van mijzelf bij het gedicht van Ida Gerhard

Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

Op dit moment ben in bezig in een reeks boeken van Lee Child, met de hoofdpersoon Jack Reacher. Jack Reacher doet wat autistisch aan: Hij heeft iets met cijfertjes, heeft een feilloze klok in zijn hoofd, en weet zomaar waar oost, west en noord en zuid liggen.
Hij heeft geen bezittingen behalve zijn opvouwbare tandenborstel en de kleren die hij aan heeft. Die draagt hij tot ze vies zijn, en dan koopt hij nieuwe - met contant geld natuurlijk, want hij wil niet getraceerd kunnen worden.
Hij is ex-militair en natuurlijk slimmer dan al die jongens die tegenwoordig politie-agentje spelen, zoals altijd in de boeken. Soms wordt het wat ongeloofwaardig (hmpfff) bijvoorbeeld als hij in zijn eentje zes tegenstanders velt. Maar ja, dan hadden ze zijn opvouwbare tandenborstel ook maar niet moeten bedreigen.

De boeken zijn uitstekend geschreven; natuurlijk is het geen diepgaande stof, maar dit is dan ook voor de ontspanning. Even fijn wat probleempjes uit de wereld helpen voor het slapen gaan.
Als ik deze uit heb, ligt er nog een uitdagende Jeffery Deaver op me te wachten (met de verlamde detective Lincoln Rhyme in de hoofdrol) en een aantal boeken van James Patterson met als hoofdpersoon Alex Cross. Die naam sprak me aan - de andere boeken van Patterson heb ik laten liggen. Ik bedoel maar: die andere serie van hem is de...'women´s murder club' reeks... dat is toch zó 1920.
Soms ben ik bijna net zo gek als die mensen in de boeken die ik lees, ik geef het toe. Maar als ik dan weer in een boek duik denk ik: het kan altijd nog erger. Gelukkig.

En wat lezen jullie? Zijn er nog boeken die ik beslist moet gaan lezen? Ik hoor het graag.
Ex-agenten, militairen of FBI-ers zijn geen bezwaar.
O, en opvouwbare tandenborstels ook niet. Ik wil geen ruzie met Jack Reacher.
Het is 22:12 uur en ik heb mezelf weer eens wat op de hals gehaald...ik moet vandaag nog een blog schrijven!
Donderdag is (als ik me goed herinner...waar heb ik mijn lijstje nou weer gelaten) geld-dag. Omdat er over geld en/of uitgeven altijd wel iets te schrijven valt.
En inderdaad, zo ook vandaag. Maar ik ben moe en het is laat dus ik hou het kort. (Dat zou ik in winkels ook eens moeten doen ha ha)

1) Ik ga morgen niet winkelen. Balen.

2) Ik heb vandaag nog geen geld uitgegeven aan een Jamie Oliver kookboek. Ook balen.

3) Suze Orman was op de tv bij Oprah. Jawel, over geld. Altijd leuk, zien hoe andere mensen er een zootje van maken, 3 verschillende gigantische schulden hebben, en dan denken dat ze nog een bruiloft van 50.000 dollar kunnen betalen.
Of die man die al een schuld had, maar voor zijn twee dochters nog wel even extra geld (2x 160.000 dollar) wilde lenen om ze naar de universiteit te laten gaan - en hij meende dat hij dan zonder problemen zijn huidige levensstijl kon volhouden. Suze rekende hem fijntjes voor dat hij letterlijk tot zijn 80e elke maand 2500 dollar moest afbetalen aan de studie van zijn kinderen als hij die lening ging nemen... en aangezien hij nu al geen geld overhield per maand ging hem dat dus niet lukken. Tja, dat doet dan weer veel voor je eigenwaarde als je zelf met iets meer dan 100 euro in de week kunt rondkomen en niet tientallen duizenden euro´s schuld hebt...Wat een vrij bestaan hebben we dan!

Verder ben ik vandaag financieel nog meer goed bezig geweest: Ik heb mij keurig aan mijn boodschappenlijstje gehouden in de supermarkt. Geen cent teveel, hoor!

Ja, er is weer een nieuw boek van Jamie!
Ik ren nog net niet kwijlend naar de winkel, ik hou het beschaafd. Maar dit nieuwe boek gaat echt wel toegevoegd worden aan mijn immer uitdijende verzameling kookboeken.

Helaas gaat het uitdijen van míjn dijen ongeveer in hetzelfde tempo als de groei van die verzameling, en dat is minder fijn. Mentaal laveer ik tussen 'übergezond' en 'gewoon lekker' (en dan bedoel ik wat ik ga koken, en niet mijzelf). Jamie is gelukkig een beetje van beide, met een grote voorkeur voor biologisch en gezond voedsel, maar met op toepasselijke momenten een scheut slagroom of een dot creme fraiche.
Dat zal ertoe bijgedragen hebben dat Jamie himself ook aardig aan het uitdijen is, en de hapjes in zijn boek er tegenwoordig smakelijker uitzien dan hijzelf, maar who cares; hij is nog steeds leuk.

Het nieuwste boek heet Jamie's Amerika, en ik ga ervan uit dat het in dezelfde stijl als Jamie's Italië gedaan is: een ontdekking van het land, aan de hand van heerlijke recepten. Jamie kennende staat er meer in dan hamburgers en American pizza, en ik ben dan ook erg benieuwd.
Deze lijn kan hij natuurlijk tot in de eeuwigheid voortzetten: Jamie's China, Jamie's Scandinavië, Jamie's Afrika...verzint u maar!! En dan vlak voor zijn dood nog een Jamie´s recept om rijk te worden...

Het enige wat me (nu al) stoort aan dit boek is het volgende: Naar mijn nederige mening is de titel verkeerd geschreven. In Engelstalige landen klopt "Jamie´s America" wel, maar volgens mij komt de bezits-s in het nederlands toch gewoon vast aan het woord als het niet op een enkele lange klinker eindigt. Moet het niet gewoon Jamies Amerika zijn? Volgens de regeltjes die ik erbij gezocht heb wél. Consequent zijn de uitgevers echter wel, bij de eerdere boeken hebben ze het ook fout gedaan. (Zat ik toen te slapen ofzo? Dat ik het nu pas opmerk? Tijd om me zorgen te gaan maken...)

Ach, een klein smetje op een verder aanlokkelijk boek. Het gaat mij er niet van weerhouden om het te kopen.

Hoewel het wat mij betreft nu eigenlijk wel tijd wordt voor een ander soort boek van mijn favoriete kok na tien (of zijn het er nu al elf) verrukkelijke Jamie-boeken: Jamies dieet zou mij wel gunstig uitkomen. En Jamie wellicht ook...




Hij is af, het laptoptafeltje!
En ben ik tevreden? Niet helemaal.
Het timmeren en zagen en inelkaar zetten is allemaal gelukt, maar het verven is niet naar mijn zin gegaan. De kleur valt tegen, het is niet knallend oranje wat ik wilde, maar een soort berustend oranje. Het oranje van een verdorrende pompoen, een vallend blaadje, een verlepte chrysant.

Op één of andere manier zijn er ook nog allerlei stofjes en dingetjes en luchtbelletjes in de verf gekomen waardoor de zijkant nu aanvoelt als een maanlandschap. Nee, dat heb ik nooit gevoeld, maar alle andere vergelijkingen die ik kon verzinnen waren ranzig.
Ik ga het niet overnieuw doen, ik heb genoeg van het schilderen. Ik ben altijd in gevecht met verf, met name als het op terpentinebasis is. De verf valt altijd waar hij niet hoort, en bij het opruimen met een terpentine-lapje smeer ik het nog veel meer uit.

Ik heb nog geluk gehad dat deze keer de verf behoorlijk terechtgekomen is waar het moest terechtkomen, namelijk op het laptopkastje. Ik heb alleen maar een schort verpest. En een legging. En er is maar een heel klein drupje op de vloer terechtgekomen, maar dat was niet zo erg, we nemen misschien toch binnenkort nieuwe Novilon in de gang.
Ik had mijn handen extra goed schoongemaakt, wetende dat ik anders het hele huis met mijn verfhanden zou besmetten; jammergenoeg bleek achteraf dat er nog wat verf op mijn arm zat, dat heeft meteen mijn Ikea-bureau aangetast, waardoor de rode laklaag nu afbladdert.

Maar goed, we hebben nu dus wel een supercool laptoptafeltje.
En het timmeren smaakte naar meer. Nu ga ik dus iets verzinnen om te maken wat ik achteraf niet hoef te schilderen, dat lijkt me een heel goed plan.
Ik heb ook iets met namen. Vooral als het leuke toepasselijke namen zijn: De boswachter die Struik heet, de voorlichter van de KLM die Baksteen heet - iedereen kent wel een voorbeeld. Daar wilde ik altijd nog eens een lijstje van maken. Komt nog wel.

Net gevonden: het lijstje met schaamnamen. http://www.3fm.nl/page/3fm09_schaamnaam
Naast de W.C. Bijdeweg die ik persoonlijk ken, komt hier een W.C. Pot in voor. En een Wiet Pot. Die familie Pot is dus stelselmatig bezig hun kinderen ongelukkige namen te geven...
Ik ben een lijstjesmaniak, altijd al geweest.

Ik maak lijstjes voor wat we deze week gaan eten, en de bijbehorende boodschappen. (Negen van de tien keer ben ik het lijstje kwijt tegen de tijd dat ik ga koken, maar daar gaat het nou niet om).
Ik maak met behulp van www.flylady.com lijstjes met wat ik elke dag zal doen aan schoonmaakwerk deze week. (Niet dat ik het ook allemaal doe, maar daar gaat het nou niet om).
Ik schrijf 's morgens op wat ik allemaal niet moet vergeten die dag te doen. Ik heb een budget voor een heel jaar in het voren en spaar dan minimaal 3000 euro (niet dat dat lukt, maar daar gaat het nou niet om). Kortom: control-freak ten top.

Voorheen had ik allerlei boekjes: een boekje voor mijn budget, (wat ik trouwens ook nog in excel bijhoud) een adresboekje, een agenda prive, een agenda zakelijk, een boekje voor notities, een boekje voor allerlei wachtwoorden op de pc, een map met de planning voor de schoonmaak van het huis...enzovoorts.

Dat werd me op een gegeven moment wat te gek (ja, zelfs mij werd dat te gek!) en ik stapte over op een ringband agenda - type Succesagenda.
Daar propte ik alles in wat ik in die andere boekjes had, plus nog wat extra dingen: Een standaard boodschappenlijst (elke week alleen even de lijst bijlangslopen en overschrijven wat je nodig hebt), een overzicht van alle verzekeringen + polisnummers, een overzicht van belangrijke telefoonnummers (school! dokter! apotheek!);
Verder een opsomming van allerlei interessante dingen die ik op tv gezien heb zoals Dr. Oz' gezondheidsrichtlijnen: "Je taillemaat telt, niet je gewicht!" (het heeft trouwens niet geholpen), Susie Ormans: "Iedereen moet een geldplan hebben!" (gelukt! Het plan wel tenminste...);
een overzicht van wat te doen als er een ramp gebeurt (geknipt en geplakt van www.crisis.nl - zodat ik nu weet dat ik tijdens een hittegolf me niet teveel mag inspannen - alsof ik dat van plan was!); de elf geboden voor een goed huishouden... nou je ziet het plaatje ongeveer wel. Die agenda barst alweer uit zijn voegen, en ik weet niet eens waar ik mijn maaltijden neer moet zetten. En mijn klusjes. En als ik het op losse briefjes schrijf raak ik het kwijt.

Dus kocht ik laatst een leuke kalender. De HomePlanner. Echt tof, en speciaal voor typjes zoals ik: ruimte voor je afspraken, een apart kader met ruimte voor wat je elke dag wilt koken, een apart kader voor de boodschappen, en een apart kader met de klusjes die je moet/wilt/kunt doen. Wow. Als ik die nou op de wc hang, en de andere dingen gewoon in de agenda houd, dan kom ik een heel eind.
Er staan ook tips in voor de wekelijkse schoonmaak: Elke week verticaal poetsen (hele huis van boven naar beneden stoffen, zuigen en dweilen), en elke week éen klus van de lijst met klussen voorin de kalender. Het eerste doe je met de Franse slag (als het maar wat netjes lijkt; nou, dat gaat me wel lukken!), het tweede doe je heel precies (eh ja...). Zo kom je in een jaar langs alle plekjes in je huis!

Dankbaar schreef ik dus een mailtje naar de bedenkster van dit huishoudelijk wonder, met nog een tip erbij voor het wekelijks doen van je administratie. En verdraaid, won ik met die tip ook nog een boek: Alle checklists op een rijtje, een boek van Els Jacobs.

Ik blij!

Voor de site van de kalender http://www.plan-point.nl/
Voor de site van Els Jacobs: http://www.dehuishoudcoach.nl/

En als jij nou net zo´n control-freak bent, en graag mijn lijst wilt met boodschappen/voorraad of een wekelijkse menuplanner of een dagelijkse 'dit moet je beslist eten' lijst of een voorbeeld van budgetteren in Excel? Geef maar een seintje. Je kunt het zo gek niet verzinnen of ik heb er wel een lijstje van...

En ik ben niet de enige.
Er is zelfs een vrouw (Sasha Cagen) die een tijdschrift en een weblog en een boek heeft gemaakt alleen maar over lijstjes. Omdat lijstjes (to-do-lists) een klein inkijkje geven in het leven van iemand met een plan...Mensen stuurden haar allerlei to-do-lists op die ze publiceerde. Omdat ze een soort dagboek zijn, maar dan in onopgesmukte vorm: dit wil ik, dat is mijn plan, hier hou ik me mee bezig.
http://todolistblog.blogspot.com/
Die zet ik dan ook beslist op mijn lijst voor nog te lezen websites...
Het is zondag vandaag, en ik had bedacht op zondag maar iets te schrijven waar je over kunt nadenken. Een mooie quote, een diepzinnig inzicht, of een spiritueel diamantje, je snapt het wel. Iets hoogstaands, waarover men kan peinzen bij het haardvuur...om even vrij naar heer Bommel te spreken.
Leuk geprobeerd, maar zoals het bij mij meestal gaat... gaat het over eten. Ik kan er ook niks aan doen. Deze keer ligt het niet aan mijn obsessie met voedsel, ha!

Toen ik namelijk 'food for thought' intikte in Google, kwam ik op een site waar iets verteld werd van het onderzoek van een prof. Schoentahler. Hij deed (in 1981 al!) een studie naar de effecten van voedsel op de mens, en wel door gevangenen eerst 6 maanden op hun standaard dieet te volgen, ze daarna 6 maanden op een gezond, suikervrij dieet te zetten met volkorenprodukten en veel groente en fruit. Hun gedrag veranderde drastisch, ten goede. Daarna deed hij dit onderzoek ook onder scholen, met dezelfde geweldige resultaten.

Suiker werkt niet alleen op je lichaam maar ook op je geest. In het boekje "Nooit meer moe" staan voorbeelden van mensen die aan opname toe waren...en totaal gezond bleken toen ze de suiker lieten staan. Suiker werkt op je zenuwgestel en maakt je nerveus.

Nu wist ik dat suiker zooi is, al sinds de Fit for Life hype, of eigenlijk al eerder door Alfred Vogel. Maar toch. Op een of andere manier zakt het wel weer eens weg, en denk je dat het toch gezelliger is als je gevulde speculaas eet en warme chocolademelk drinkt.
Opvallend genoeg wordt het na het eten en drinken van die suikerhoudende middelen zelden gezelliger, meestal krijgen de kinderen juist ruzie nadat ze koek hebben gehad! Hoe kan het dan dat we daar nog steeds niks van geleerd hebben...?

Het is de moeite waard om na te denken over wat suiker teweeg kan brengen.
Zoals dr. Oz (met tegenwoordig zijn eigen tv-show en website!) beweert: Suiker werkt als kleine stukjes glas in je lichaam. Bedenk dan maar eens wat voor schade het aanricht in je vaatsysteem.

Hieronder enkele links over suiker.

http://www.wijwordenwakker.org/content.asp?m=M4&s=M62&ss=P200&l=NL

http://objectief.be/Suiker.html

http://www.centrumhethof.nl/body/voedingsscan/de-waarheid-over-suiker

En lees vooral even deze: 146 redenen waarom suiker slecht voor je is...
http://rheumatic.org/sugar.htm


Ik zweer hierbij plechtig dat dat stuk gevulde speculaas dat ik net opgegeten heb het laatste stuk gevulde speculaas is. Ever. Ooit.

Begin je je al af te vragen wat er aan de hand is?

Ik post al drie dagen achter elkaar, ja...inderdaad. Goed he? Ik was het al langer weer van plan natuurlijk, maar nu heb ik dan echt besloten dat 'geen tijd' een onzinnige smoes is, en ga ik dus echt elke dag posten hier, anders is het geen echt blog.
Om er wat van te maken had ik voor mezelf een soort van leidraadje gemaakt, zo van : op maandag ga ik het hierover hebben, en op dinsdag daarover. (Waarover dan? hoor ik jullie verwachtingsvol vragen...Blijf vooral meelezen, lieve weblogkindertjes!)

Nu wil het geval dat ik voor de zaterdag als thema 'cultureel' had gekozen. In de verwachting dat we op zaterdag nog wel eens iets cultureels doen. Naar een museum of zo.

Maar vandaag ben ik niet verder dan de bibliotheek geweest. Ik vond er echter een heel cultureel krantje over de week van de geschiedenis. Wat dus komende week is. Ongelooflijk hoeveel dingen er tussen nu en volgende week zondag te doen zijn met het thema 'Oorlog en vrede.'
Kunnen de kindertjes in de herfstvakantie nog even fijn de Tweede Wereldoorlog gaan herbeleven in tal van musea in Nederland. Persoonlijk leek mij iets wat 'De smaak van de hongerwinter' heet nog wel interessant, maar ik moet erbij zeggen dat ik dit krantje zat te lezen toen we net onze lunch nuttigden (Lees: lanch nattegden) die bestond uit een luxe broodje gezond, een pretzel met sesamzaad en wilde zalm, en een kopje thee. Op zo´n moment denk je onwillekeurig: Ach gut... een bloembol, hoe zou die smaken...na een broodje zalm?

Maar goed, niks cultureels gedaan vandaag, en daarom niks om over te schrijven. C´est dommage.
En nu gaan we heel oncultureel maar wél gezellig drie afleveringen van Benelux Next Top Model achter elkaar zien. Volgende week beter.

PS: BNTM valt, nu ik er over nadenk, eigenlijk ook wel onder het kopje Oorlog en Vrede. Je moet ze eens horen tekeergaan tegen elkaar. Als kampwacht zouden die meisjes hoge ogen gegooid hebben, werkelijk waar.
En zéker roept het beelden op van De smaak van de hongerwinter, als je die uitgemergelde grietjes ziet. En dan mogen ze nog niet eens róken ook, is dat nou niet zielig...

Maar toch leuk, zijn we stiekem nog een beetje cultureel bezig ook.

Een chagrijnige man, rijp voor huize Avondrood - klinkt dat als de ideale hoofdpersoon voor een leuke tekenfilm?

Nou, het is toch zo. Vorige zaterdag zijn we naar de film UP! geweest en het was een geweldig uitstapje. Gek dat die zaal niet helemaal vol zat, maar degenen die er wél waren zaten geregeld hardop te lachen.

Eigenlijk had de film beter Down! kunnen heten, want het hoofdthema was zoiets als "teleurstelling"; teleurstelling dat het leven niet loopt zoals je plant. Dat je ideeën niet op waarheid blijken te berusten. Dat de vooruitgang niet te stuiten is.

Maar combineer een norse ouwe man met een over-enthousiast irritant padvindertje, een blije vogel en een slaafse hond, en plotseling heb je een film die je de tranen in de ogen doet springen - zowel van ontroering als van het lachen. Persoonlijk vond ik deze film nog leuker dan Finding Nemo en Ice Age.

Conclusie: Voel je je down? Kijk naar UP!
Vanochtend moesten we naar de tandarts.
Ons halfjaarlijkse uitstapje met het hele gezin. Er wordt altijd gevochten om wie het eerste mag (want die is er ook het eerste vanaf), en vandaag won A.

Helaas was ze er niet meteen af, want ze had een heel klein gaatje en moet over twee weken terugkomen. Ik heb gesmeekt bij de assistente of het niet vandaag kon, maar de tandarts had te weinig tijd over vandaag en het beetje ruimte in de agenda was voor de noodgevallen tussendoor.

Ik heb nog uitgelegd dat A. vanaf nu tot over twee weken een wandelend noodgeval wordt, want door een of ander psychologisch dingetje gaat haar hele gebit nu zeer doen (ook al had ze tot nu toe niet eens last van het gaatje) en bovendien stuitert ze twee weken lang van de zenuwen, dus zeg maar dag tegen de herfstvakantie. Maar de assistente was niet te vermurwen. Keihard. Maar dat moet je ook wel zijn als je bij de tandarts werkt, dus ze zit er op haar plaats waarschijnlijk.

Enniewee, J., G. en ik mankeerden niks. Wel zat er bruine aanslag op mijn ondertanden, maar dat kwam van het roken, zei de tandarts.

Ik rook niet.

Nou ja, het kon ook van de koffie komen (drink ik niet), zwarte thee (idem), drop (kan ik niet tegen, krijg ik vre-se-lijke darmkrampen van), rode wijn (neuh, dank u) of....
Hij keek me aan of ik een soort buitenaards wezen was - of anders minstens een pathologisch leugenaar.
"Het komt in elk geval van iets uit het eten," stelde hij vast.
Oké , oké, hij heeft vást gelijk... Tenslotte was híj degene met een arsenaal martelwerktuigen en een boor op grijpafstand, dus het leek me niet direct de geschikte persoon (of het geschikte moment) om tegen te spreken. Vandaar dat ik nu dus nog steeds niet weet waardoor ik nu rokersaanslag op mijn verder smetteloze gebit heb.

Wij konden hierna weer naar huis, en daarna (het is donderdag tenslotte) ging ik weer timmeren, yes! Ik heb inmiddels écht getimmerd. Vandaag heb ik mijn laptopkastje vrijwel helemaal in elkaar gezet: lijmen, boren en timmeren.
De vrouw die zo graag zaagt was er vandaag niet, dat scheelde een boel stress en lawaai.
Had ik eigenlijk al wel over haar verteld? Nee? Oké, dan volgt hier de uitleg.

Er is op de timmercursus een vrouw van een jaar of zeventig, die dol is op de cirkelzaag. Zij is dan ook niet bepaald het type voor een zelfgemaakt vogelhuisje... Kenau Simons Hasselaar, zoals ik haar in mijn hoofd noem, houdt van erg omvangrijke projecten: deuren, kozijnen, paardestallen en dergelijke; dingen die groot en lang en heel zwaar zijn. Ze levert ook graag commentaar op wat je allemaal verkeerd doet met de cirkelzaag. Ze legt haar projecten doodleuk op andermans plaats, maar kijkt enorm verstoord als er een plankje verlegd is van haar...ehm...paardestaldeurkozijn (ofzo). Volgens mij beschouwt ze de rest van ons als volkomen idioten. Eigenlijk ben ik nog banger van die vrouw dan van de cirkelzaag.
Nou, díe vrouw, die was er niet. Rust in de tent dus.

Ik heb alles in elkaar gezet, en daarna geschuurd. Nu heb ik het kastje thuis: ik moet het nog schilderen en er een pianoscharnier in zetten, en dan is het af! Hierbij alvast een fotootje van wat het tot nu toe geworden is. Ik denk dat ik het oranje ga verven. Of wit, en dan met oranje bloemen sjabloneren. Past het leuk bij de rest van de inrichting.

Ik weet alleen niet of er veel op gelaptopt gaat worden. Het tafeltje is namelijk ook enorm handig om je koffie of thee op te zetten, en die mogelijkheid misten we nog aan die kant van de bank. De tv-gids en de afstandsbedieningen kunnen er ook nog in. Eigenlijk is het nu al zo in gebruik, dat ik nog maar moet zien of ik de kans nog krijg om het af te maken...

En voor familieleden die denken dat ik nu aan de erfelijke aandoening lijd genaamd 'kistjes timmeren': Jullie hebben ongelijk. Het LIJKT alleen maar op een kistje, het ís een kastje. Met een vak voor je laptop. Of je tv-gids. Om even met Magritte te spreken: Ceci n´est pas une kistje.



Nee, ik speel geen Monopoly. Saaiste spel allertijden en ik speel trouwens liever met echt geld.
Maar ik ga eind oktober met mijn 'winkeltje' naar de voormalige gevangenis in Leeuwarden, de Blokhuispoort.

Holy Stitch!
Daar wordt op 30 en 31 oktober een 'crafty-markt' Holy Stitch gehouden. Elke standhouder heeft er zijn eigen cel. Dit vond ik direct wel zo´n leuk idee, een winkeltje beginnen in een cel!
Samen met vriendin G. (die keramiek maakt) ga ik een winkeltje inrichten, met vilt, keramiek, schilderijtjes en wat dies meer zij, onder de naam Korenbloem&Klaproos

Het lijkt ons heel erg leuk en gezellig. Dus als je een leuk uitstapje wilt: Er zijn meer dan 60 winkeltjes met de resultaten van vlijtig gefröbel en knus geknutsel, én er is een winkel met tweedehands kleding!! Er is ook een koffiehoek voor de hongerige medemens. En natuurlijk is Leeuwarden ook nog best wel leuk om te bekijken.
Als je er dan toch bent.
Anders niet....bijna net zo saai als Monopoly.

Korenbloem& Klaproos:
www.mijnwebwinkel.nl/korenbloemenklaproos

Vanochtend belde vriendin K.
"Je weet toch dat ik je kom ophalen straks he?"
Ophalen. Ophalen?
Had ik iets gemist?

O, ja... sinds vorige week zit ik op donderdagmorgen op timmercursus.

Nu is het woord cursus een beetje een dichterlijke vrijheid, want er is geen les. En ook geen opdracht. Als je zelf geen idee hebt, maak je dus ook niks. Er zijn wel twee mannen op leeftijd die je willen helpen als je zelf al wel een idee hebt, maar niet helemaal weet hoe je dat idee dan moet uitvoeren.

Het timmergedeelte is eigenlijk ook een dichterlijke vrijheid. Er is namelijk tot nu toe helemaal niet getimmerd, door niemand. Er wordt wel heel veel gezaagd, met grote gierende cirkelzagen, kleine gierende cirkelzagen, en nog een paar gierende zagen. Nu leek het timmeren me nogal leuk, maar de feeling voor hakken en zagen is aan mij voorbijgegaan.

Bovendien heb ik een beetje een probleem met gierende zagen en andere ronddraaiende messen. Dankzij mijn klussende vader die altijd met een krijsende cirkelzaag in de weer ging als wij kindertjes al op bed lagen. Dan lag ik verkrampt te wachten op een ijselijke kreet die boven het geluid van de cirkelzaag uit zou komen, als hij in zijn hand gezaagd zou hebben. Of zijn hand eraf gezaagd zou hebben. Die kreet kwam nooit, maar de nare associatie is gebleven.

Ronddraaiende messen hebben ook iets engs - denk: Broodsnijmachine, ingesneden vinger (ik), vingertopje kwijt (mijn zusje) , per ongeluk in mes gegrepen (ik, twee jaar terug)...Het plaatje is wel duidelijk, vermoed ik zo. Messen, zagen en ik zijn geen goede combinatie.

De gemiddelde leeftijd op de timmercursus is echter boven verwachting hoog, dus dat geeft de burger moed. Kennelijk overleven ze het allemaal. En met een gehoorbeschermer charmant op mijn hoofd geplaatst viel het ook allemaal wel weer mee met het gieren en krijsen. Denk ik - want ik hoorde niks meer, dus goddank ook geen ijselijke kreten van zwaargewonde cursisten. Wie weet wat er allemaal gebeurd is toen ik even niet keek.

Oké, terug naar de les. De timmercursus duurt elke donderdag twee uren.
Vorige week hadden we (wegens tijdgebrek) niet vantevoren ons materiaal geregeld. Dat deden K. en ik dus maar tijdens de les. Met hulp van een bevriende aannemer kwamen we een heel eind, en met een auto vol mdf, sloophout en triplex weer terug.
Dat was dus les 1: Hoe biets ik gratis materiaal bijelkaar. Met dank aan K. die dit onderwerp tot in de puntjes beheerst. Ik zal het niet vergeten.

Vandaag heb ik mijn mdf in stukken gezaagd. Nou... nee, laat ik eerlijk zijn: ik heb het in stukken láten zagen, want ik zag het nog niet helemaal zitten om zelf bij die (krijsende enz.) zagen in de buurt te komen. Maar de meneer die het voor me zaagde heeft het keurig gedaan. En hij was toch al een vinger kwijt.
Les 2: Laat een ander het enge werk doen, dan kom je een heel eind. En zet gehoorbeschermers op, want wat je niet hoort dat deert je niet...

Nu ik het zo bekijk, misschien ga ik hier toch wel wat dingetjes opsteken op deze timmercursus zonder timmer en zonder cursus.
Maar mijn vinger maar even niet. Dat lijkt me nog wat te gewaagd.

(Waarom heb ik nou het gevoel dat dat laatste zinnetje heel afgezaagd klinkt?)