Gisteren moest ik noodgedwongen winkelen. J. haar schoenen maat 43 beginnen te krap te zitten, en bovendien zijn het vrolijke roze zomerschoenen die nu een beetje uit de toon beginnen te vallen.

De bedoeling was dus om stevige laarzen te kopen. En omdat Leeuwarden een schoenwinkel heeft voor grote maten, besloten we daar maar eens te kijken.

Helaas - zo weten we nu - betekent grote maten over het algemeen: grote maten schoenen voor dames. Op kinderen van 11 met maat 43 zijn ze ook in deze speciaalzaak niet ingesteld. Dat betekent dus dat er met name laarzen te koop zijn met een hak en met wijde kuitmaten. En ze zijn ook nog eens flink breed - alsof je met maat 43 ook direct brede voeten hebt. Verder zijn ze leuk modieus - maar niet geschikt voor een wildebras van 11. Eén verkoopster kwam aanzetten met een paar tere kalfslederen laarzen van 200 euro. Prachtig, en ze pasten bijna, maar waren totaal ongeschikt.

Inmiddels zijn we erachter dat J. ook heel smalle voeten heeft - ze zijn in de lengte wel gegroeid, in de breedte niet. Dus ga er maar aanstaan: Een paar stevige, stoere kinderlaarzen zoeken, extra smal, in maat 43. Minstens.

Natuurlijk hebben we alle schoenenwinkels in Leeuwarden bezocht. En natuurlijk - omdat we er toch waren - deden we een halfslachtige poging tot winkelen. Maar het was helemaal niks. Hoe gezellig het ook was, en in welke leuke winkel ik ook keek - ik voelde me niet geroepen om iets te passen, te bekijken of te kopen.

Uiteindelijk zijn we met helemaal niks naar huis gegaan - en kwamen de kosten neer op 11 euro voor een retourtje Leeuwarden en 6 euro voor patat omdat we bijna van ons stokje gingen.

Duur ommetje voor een patatje.
Ik hoorde vandaag het liedje van Boudewijn de Groot, en dat inspireerde mij tot dit protestlied.

Tekst is geheel van mij, melodie is Welterusten, meneer de president van Boudewijn de Groot.

Welterusten, mevrouw de consument!

Mevrouw de consument, welterusten
Droom maar lekker van dat zoete witte goud
Denk maar aan die dingen die u graag zou lusten
Al dat namaakvoedsel waar u zo van houdt.

Denk vooral niet aan die mensen die er sterven
Diabetes, kanker en obesitas
Kind´ren die de ziektes van hun ouders erven
Door de killers op hun bord en in hun glas.

Denk maar niet aan al die nummers in uw eten
Kleurstof, aspartaam, ve-tsin, een hele vracht
Hoop maar dat de fabrikanten het wel weten
Mevrouw de consument, slaap zacht....

Droom van uw gezondheid of van het daag'lijks wegen
Droom maar van uw mooie schoonheidsideaal
Dat nog nooit door eierkoeken is verkregen
Droom maar dat het u wel lukken zal ditmaal.

In de winkel koopt u immers light produkten
Vol met zoetstof, zonder vet en zonder smaak
Biologisch voedsel is maar kouwe drukte
U kiest bewust... dat is uw zware taak.

Geniet maar lekker van uw luxe leven
Uw voedsel kant-en-klaar terwijl u wacht
Uw magnetron zal u geen zorgen geven
Mevrouw de consument, slaap zacht!....

Blijf maar fijn onwetend van het gevaar van suiker
Hoeveel schade heeft dat nu al aangericht?
De voedingsproducenten verslaven de gebruiker
Maar u wordt als consument niet ingelicht.

Luister niet naar al die mensen die niet willen
Die nu vragen “Hoelang gaat dit zo nog voort?”
Als u ziek wordt gaat ú wel aan de pillen
Ach, geloof van al die tegenstand geen woord!

Droom maar niet teveel van zuivel vol hormonen
Droom maar niet van plofkip en van varkensslacht
Denk vooral niet aan die gen-tech sojabonen
Mevrouw de consument, slaap zacht!...

Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen
Verse groente eet die niet is doorgestraald
In het echte leven komt eten goddank uit een pakje
Dat u bij de grote supermarkten haalt.

Maar u zult toch ook zo langzaamaan wel weten
Zoveel mannen, vrouwen, kind´ren zijn al ziek
Door die troep en al die suiker in het eten
Met de hulp en leiding van de politiek.

Denk maar dat de EU óns wel zal beschermen
Dat het hén niet gaat om rijkdom of om macht
Vertróuw op wetenschappelijke termen
Mevrouw de consument, slaap zacht!!

Copyright Meibloempje
Het is een rare dag, in een rare week.
De regen gooit onze schema´s en ritmes in de war. G. kan soms een halve of hele dag niet werken, en zit dan wat te puzzelen of the Playstationen. Ik stofzuig beleidvol om hem heen, of ik stofzuig helemaal niet.

A. heeft bovendien toetsweek, dus komt ze elke dag vroeg thuis. Bij J. op school vallen wegens ziekte steeds lessen uit, dus die komt ook zomaar op rare tijden binnenwandelen. Meestal doen ze dat binnenwandelen als de vloer net gedweild is, maar nog niet droog. Uiteraard.

Gisteren heb ik me in arren moede maar op de boekhouding gestort; vandaag heb ik ons eigen budget bijgewerkt, wat ik al twee maanden niet gedaan had. Gelukkig waren we erop vooruit gegaan. Twee maanden geleden zouden we eind dit jaar iets van 2600 euro tekort hebben, nu is dat nog maar 1100. Dat komt dus wel goed. Het is trouwens maar een papieren tekort, en als de Nederlandse banken daarmee kunnen leven kunnen wij dat ook wel.

Op het fornuis staat inmiddels een pan kippensoep te trekken. Met dit weer heb ik echt zin in koken, bakken en braden; het ruikt lekker en de keuken wordt er heerlijk warm van, dat is een bonus. Nadeel is dat je al dat gebak en gebraad dan weer wilt opeten, en dat is wel lekker maar niet zo goed voor de lijn.

En terwijl ik al deze dingen doe wervelen er ook nog allerlei onzinnige vragen in mijn brein rond.

Waarom zit de kat gefixeerd naar zijn etensbakje te staren? Denkt hij dat dat helpt?

Waarom wil ik telkens als ik iets zwarts aanheb mijn vieze handen eraan afvegen? Oké, die is eigenlijk wel duidelijk: Ik heb namelijk een zwart schort. Maar waarom realiseer ik me dan nooit op tijd dat ik deze keer niet het zwarte schort draag, maar een zwart tuniekje?

Waarom zat er suiker in dat blikje vis dat ik net op mijn boterham naar binnen gewerkt heb? Waarom heb ik eigenlijk niet eerst het etiket gelezen? (Nou, dat komt omdat ik geen suiker in de vis verwachtte. Misschien ben ik naïef.)

Waarom staat er een aanbieding in de Flow waar ik absoluut gebruik van wil maken, die dan echter niet blijkt te bestaan?

Waarom heb ik nog geen eigen tijdschrift bedacht en uitgegeven?

Waarom heeft er een vogel op ons raam gepoept juist nu G. de ramen gewassen heeft omdat ik er niet meer doorheen kon kijken?

En last but not least: Waarom is mijn notebook er nog niet?
Hoewel ik me niet 100% aan mijn uitdaging heb gehouden, geef ik deze maand wel flink minder uit dan normaal. Dat mag ook wel, want door het slechte weer kan G. weinig werken. En geen werk = geen inkomen!
Ondertussen wordt mijn verlanglijstje omgekeerd evenredig langer, wachtend op betere tijden. Nieuwe kussenslopen moeten er komen. En zo´n leuk duo-rolgordijn. En een dekbed, want er is nu 1 dekbed te weinig. En die nieuwe bankhoezen van de Ikea blijven ook lonken. Ik lonk wel terug, maar ik koop ze niet. Nog niet.

Ik heb alles opgeschreven. Dat werkt meestal wel: Na een maand of wat blijkt dat ik sommige dingen al weer vergeten ben of toch niet nodig had, en andere dingen blijken me zo´n beetje aangewaaid te zijn.
Erg handig, dat systeem. Eigenlijk is het de clou van gedachtes zoals The Secret: schrijf het op, wacht af, want alles is er al.
En dat kost niks. Heerlijk, gratis bestellen. Zo vermaak ik me weer prima met niet meer dan pen en papier. Zuinig he?
Het weblog is even aan groot onderhoud toe. Ik wilde weer eens iets proberen en zit nu met de gebakken peren. Schrik dus niet als je nu steeds een andere pagina lijkt aan te treffen...ik hoop morgen weer alles op orde te hebben.
Ik lees net een schokkend berichtje in de krant:

Moeders zetten hun gezin het meest spaghetti voor

Nou wist ik wel dat ik afwijk van de gemiddelde moeder. Ik ben dol op spaghetti (ha! zij waarschijnlijk ook!), ik zet mijn kroost best wel eens spaghetti voor, maar niet heel erg vaak. Maar dit is nog niet eens het schokkendste gedeelte.

Veel moeders (90%) geven toe bijna elke week hetzelfde te koken.

Wat? Bijna elke week hetzelfde koken? Wat saai. Maar het wordt erger.

Een kwart heeft voor dezelfde maaltijd zelfs dezelfde dag. Tweederde van de vrouwen voelt zich hier schuldig over.
Kijk, en nu voel ik me bijna overal schuldig over - bijvoorbeeld over de buitenissige gerechten die ik mijn arme kindertjes voorzet - maar hier hoef ik me dan tenminste geen zorgen over te maken. Hier geen woensdag-gehaktdag.

Toch heeft de gemiddelde moeder acht kookboeken in huis. Hier heeft ze dan zo'n vijf recepten uitgeprobeerd.

Acht kookboeken? Oeps, ik denk dat ik dichter in de buurt van de tachtig kom. En ze staan bij mij niet bepaald voor de show in de kast.

Eens denken. Gisteren aten we linzencurry - recept van mijn collega. En kippensoep uit het kookboek van Sylvia Witteman. De dag ervoor hadden we courgettesoep, (Dikke Vegetarier) hartige muffins (muffin bakboek) en pastinaakpuree (Dikke Vegetarier). Verder hebben we de afgelopen week nog groentenpannenkoeken gegeten (Dikke Vegetarier), romige bulgur met prei, en pikante pompoentaart.

Als ik kook weten de kinderen nog net niet te raden uit welk kookboek het komt, maar Jamie-recepten herkennen ze bijvoorbeeld al blindelings.

Uiteraard hebben ze hier ook wel hun favorieten. Op vrijdag willen ze hier bijvoorbeeld graag hartige taart eten. Maar denk maar niet dat ik ze al twee keer hetzelfde voorgezet heb...elke keer een andere is het, of liever: elke keer twee verschillende, want ik maak er twee tegelijk.

Verder staan hier dingen op tafel als gierst, schorseneren, raapstelen, quinoa, paksoi, venkel en kikkererwten.
Ook mijn kinderen lusten wel eens iets niet, maar proeven moeten ze altijd wel even. Na een aantal keer blijken ze het vaak wel te lusten. Het lijkt me dat het leven een stuk interessanter wordt met wat afwisseling in het eten. En zo ontwikkelen ze toch hun smaak.

Het droevigste vind ik dat de moeders uit het artikel al met al maar negen gerechten (kunnen) bereiden. Dat levert dus straks volwassenen op die alleen maar worst met puree lusten, enneh... spaghetti.

Het nut van dit bericht? Vanaf nu weiger ik me nog langer schuldig te voelen over mijn linzenschotels en quinoaprutjes. Mijn kinderen hebben het maar goed bij mij.
Ik maak al heel lang muffins, want ze zijn ideaal: binnen een half uur klaar, dus fijn als er visite komt. Ze zijn bovendien makkelijk om mee te nemen naar school of als je iets lekkers wilt  meebrengen als je ergens heen gaat. Ik ben dus bijna een muffinspecialist. Ik zocht al een tijd naar een soort  basisrecept - want ik heb stapels muffinrecepten, maar allemaal hebben ze andere hoeveelheden. Dat vond ik niet zo logisch.
Deze week kwam ik eindelijk het ideale recept tegen.

Basisrecept voor Muffins:

280 gram bloem
Maximaal de helft van de bloem kan worden vervangen door volkorenmeel, zemelen, havervlokken, tarwekiemen of maismeel.
3 tl bakpoeder
1 mespuntje zout
(iets meer voor hartige muffins)
120 gr suiker
(of stroop / honing) Bij hartige muffins laat je de suiker weg!!
2 eieren
250 ml melk
Dit kan worden vervangen door karnemelk, yoghurt, zure room, slagroom, kokosmelk, vruchtenpuree, of vruchtensap.
6 eetl. (zonnebloem) olie of 90 gram gesmolten boter

Eventueel vanille of wat geraspte citroenschil

Meng eerst de droge ingredienten.
Meng de natte ingredienten met de eieren.
Roer het ei-mengsel door het droge mengsel, keer of 16 omscheppen. Beslag/deeg blijft korrelig en grof.
Bakken op 200 graden, totdat ze mooi bruin en stevig zijn. (circa 20 minuten)

Met deze basis kun je allerlei muffins maken. 

Ik heb gisteren hartige muffins gemaakt door een handvol geraspte kaas, wat (extra) zout, peper en paprikapoeder én een handvol door midden gesneden snoeptomaatjes door het droge mengsel te mengen. Verder nog basilicum. Ik had bovendien de helft van de bloem vervangen door volkorenmeel (lekker gezond).

Ook heb ik appelmuffins gemaakt, waarbij ik de melk geheel heb vervangen door appelsap. Door het droge mengsel heb ik twee appels in kleine stukjes gemengd.

Deze muffins zijn luchtiger en minder zwaar dan die ik eerder altijd maakte.  


Gebruik voor hartige muffins bijvoorbeeld: 
Blokjes kaas, feta, ham, spek, kruiden, olijven, bacon, sesamzaad, geroosterde groenten, paprika, mais, tomaatjes, gebakken uien...

Gebruik voor zoete muffins bijvoorbeeld:
Vers fruit, jam, noten, kokos, chocolade, diepvriesfruit, rozijnen, specerijen, gember, vanille, citroensap, pindakaas, honing, maanzaad, sesamzaad, sinaasappelschil, rum/likeur. 

Nou niet heel hongerig alles tegelijk erdoor gooien, want dat gaat niet werken.

Eventueel kun je nog een laagje bovenop maken van suiker, boter en bloem (kruimels maken). Of strooi er kokos of sesamzaad overheen voor het bakken.

Eet smakelijk!

PS Hartige muffins zijn ook heerlijk bij een kom soep!
Ja... ik geef het toe: Van al mijn goede voornemens komt weer eens weinig.

Want deze maand zou ik niks uitgeven (november bespaarmaand) - en hoewel het aardig goed gaat (ik geef stukken minder uit dan in andere maanden) kan ik niet zeggen dat ik helemaal NIKS heb uitgegeven.

Ik heb vrijdag bijvoorbeeld een boek gekocht. Van Willem Middelkoop. Overleef de kredietcrisis. Zeer interessant. Vrees de ING, en ga vooral geen geld op een spaarrekening zetten. Schulden zijn dodelijk in de tijd die nu komt (je weet wel, als het hele bankwezen gaat instorten) maar geld op een spaarrekening gaat ook verdampen waar je bijstaat. Dat zet de spaarder aan het denken... wat moeten we dan?  Dat boek vond ik een erg nuttige aankoop, ik heb er geen spijt van.


Ik zou ook elke dag een blog schrijven. Volgens mij ging het vorige week ergens mis. Ik was namelijk ook nog bezig met dat andere blog - under construction nog steeds - en heb dus wel iets geschreven maar niet hier.

Wat zou ik nog meer?  Oja, ik was ook gestopt met suiker. Dát gaat heel behoorlijk - op afgelopen zondag na, toen we heeerlijke apfelstrudel kregen voorgezet die ik dus echt niet kan weigeren. Ik was ineens alle dodelijke gevolgen van suiker compleet vergeten. Vreemd hoe dat werkt in mijn hersenen.

Dus jullie moeten het doen met mij zoals het is: met veel goede plannen en vaak goede uitvoeringen, maar niet perfect. En ik moet het daar ook maar mee doen.

Nu kan ik natuurlijk me voornemen om me maar niks meer voor te nemen, maar dat is  behoorlijk paradoxaal. En hoogstwaarschijnlijk zinloos. Want laten we eerlijk zijn.... vermoedelijk zou ik me daar toch niet aan kunnen houden.
Ik heb het nooit gehad, en kennelijk krijg ik het ook niet meer. Ik dacht éven dat ik het een beetje in de gaten had, maar nee hoor.

Wat is er loos? Voorbeeldje. Toen ik klein was droegen de meeste meisjes een broek, dat was helemaal hip. Ik liep in een jurkje, of in rokjes.  Toen ik de broek geadopteerd had, waren schattige rokjes en jurkjes het helemaal.

Toen kort haar in was, had ik lang haar. Tegen de tijd dat ik (5e klas lagere school) mijn haar eraf liet knippen, was op wonderbaarlijke wijze plotseling lang haar de mode. Dus gedurende de middelbare schooltijd liet ik mijn haar weer groeien - en jawel, toen ik uiteindelijk haar tot op mijn kont had, liepen de 'hippe' meiden weer met een fris, kort koppie.

Nadat A. geboren was moest mijn haar er maar weer af, kort was ín, de vlotte twintigers hadden kort haar en bovendien was het heel praktisch. Een baby die de hele tijd aan je haar zit te trekken is tenslotte ook wel onhandig.
Maar goed. Inmiddels is kort haar al weer uit. Als je nu met kort haar loopt zien ze meteen dat je dertig of ouder bent én ouderwets, want tegenwoordig hou je gewoon weer lang haar. Ook als je kinderen hebt of oud & getrouwd bent.

Ook ik laat mijn haar weer groeien,  niet ellenlang natuurlijk (ik ben voorzichtiger geworden), maar in elk geval zo lang dat ik niet de hele winter lig te bibberen omdat mijn nek zo koud is - dat gebeurde vorige winter namelijk. En haar is wel een lekker isolatielaagje dan.
Waarschijnlijk is dit dus het moment waarop de mode weer gaat omslaan. Ik láng haar, de rest van de wereld weer kort. Om moe van te worden.

Maar hoe kwam ik hier nu ook weer op?

Oja. Voor het eerst in 35 jaar heb ik mij er een paar maanden geleden aan gewaagd mijn wenbrauwen te epileren. En ik hou het nog bij ook. Ik keek anders zo duister. Het knapte echt vreselijk op. Nu snap ik waarom iedereen dat doet, en wat heb ik al die jaren zwart gekeken met mijn ongeknipte heggen.

Maar verdraaid, nu zie ik plotseling allerlei BN-ers die grote, dikke wenbrauwen hebben gekweekt, (denk Frida Kahlo) al dan niet aangedikt met een hoop poeder. Daphne Deckers in BNTM met wenkbrauwen ter grootte van een leesbril, ik weet niet wat ik zie!

Erger nog, zelfs op de site van de Libelle (en da's toch voor de oudere generatie, zeg maar) staat dat volle wenkbrauwen in zijn. Lees ik nu. Waarom wist ik dat niet?

Zucht. Dus ik denk dat ik het echt niet heb. Nou ja, ik heb wel íets, natuurlijk: de feilloze intuïtie om altijd recht tegen de heersende mode in te gaan, zelfs al is dat helemaal niet mijn bedoeling. Maar op een of andere manier is dat niet echt een troost. Ik krijg zo toch het idee dat het mijn lot is om er belachelijk uit te zien, in welk tijdperk dan ook.
Alweer - hoor ik je denken. Jawel. Maar dan anders. Ik ben bezig een blog op te zetten (met een mede-schrijfster) waarin we alleen over eten en gezondheid bloggen.
Dit blog - Meibloempje - blijft bestaan, maar alles over eten en gezondheid gaat (ook? of alleen...) naar het nieuwe blog. Omdat we daar ontzettend veel over kunnen schrijven. En omdat we dan alle informatie bij elkaar hebben staan, alle leuke links, alle boeken en alle recepten.
Ik hou jullie nog even in spanning, want het blog is nog even onder constructie. Maar vandaag of morgen is het af, voorzover een blog ooit af is, natuurlijk...

Ergens (al vrij snel na 21 juni) begint G. altijd over 'de donkere dagen voor Kerstmis'- en die opmerking komt vaker voorbij naarmate Kerstmis nadert. En nu is het zover. Het is echt zondagmiddagweer. Koud, mistig. Kil. Stil. Saai. Weer voor warme chocolademelk en rode kool met draadjesvlees. Van dat weer waardoor je liever binnenblijft. En ja hoor!
"Ja, ja...het zijn weer de donkere dagen voor Kerstmis " hoorde ik net in de keuken. Het klonk als een wijze spreuk.

Vroeger (toen hadden we nog geen tv, kinderen!) gingen we dan gezellig plaatjes draaien wat op de een of andere manier toch altijd op iets ongezelligs uitliep. Omdat er iemand te hard rammelde met de Lego in de Legobak. Of omdat er onenigheid was over welk plaatje er gedraaid moest worden. Of omdat er teveel heen-en-weer-geloop naar de gang of de keuken was, wat de opgespaarde warmte van de gaskachel uit de kamer de onverwarmde ruimte in trok, ons bibberend achterlatend. Deur dicht! riepen de bibberaars dan boos.

We leden dan ook aan een collectieve zondagmiddagdepressie. Af en toe maakten we een wanhopige wandeling om ons aan de sombere sfeer te ontrukken, maar dat werkte toch niet echt. Er was ook nooit een winkel open waar je je in de vergetelheid kon storten, dus je wandelde behoorlijk doelloos van huis weer terug naar huis. Daar weer aangekomen bleek de depressie niet opgelost door het wandelen...kan het nog deprimerender? (Het kon, maar ik laat het hierbij.)

Gelukkig loopt het hier meestal beter af op die zondagmiddagen. Een centraal verwarmd huis is toch wel een zegen van de beschaving. Iedereen kan gezellig op zijn eigen kamer leren, werken of met puzzelstukjes rammelen. En wil je toch (waarom ook weer?) allemaal in dezelfde kamer zitten, dan kan iedereen naar zijn eigen muziek luisteren dankzij Ipods en mp3-spelers. En anders draaien we gewoon Abba, dat is altijd goed.
De chocolademelk hoeft niet in een steenkoude keuken gemaakt te worden. De wasmachine is niet bevroren en snort tevreden. We kunnen naar de wc zonder angst voor blaasontsteking wegens optrekkende kou uit de grond of tocht door de kieren in het wc-raampje.
Hoewel de misthoorn elke drie seconden zijn klaaglijke roep laat horen en zo nog een poging doet om ons moreel onderuit te halen, zijn wij - in onze behaaglijke kleren op de bank - daar volkomen tegen bestand. Knus en gezellig is het.

Daarom zit ik me nu al twintig minuten af te vragen waarom al die mensen voor ons huis langs wandelen. Er valt niks te zien buiten, want de mist is zo dicht als erwtensoep. Het is koud, kil en saai ... maar het lijkt hier verdorie de vierdaagse wel.

Hallo, mensen! Dit zijn de donkere dagen voor kerstmis! Ga gezellig binnen zitten genieten! Steek een digitaal haardvuurtje aan. Warm je tenen aan de CV. Draai elpeetjes! Leg een ouderwetsche puzzel! Chocolademelk smaakt ook heerlijk zónder wandeling, echt waar. Vooruit, doe het. Die TV, daar hebben je ouders voor gezwoegd. Onze voorouders hebben zich afgebeuld om ons, hun nazaten, meer te geven dan ze zelf hadden; dingen als centrale verwarming en computers. Geniet er dan ook van! Voordat je het weet is het weer zomer en moeten we weer verplicht buiten eten...




PS. Gedeprimeerd geworden? Het kan altijd nog erger...na het schrijven van dit blog las ik een column van Daphne Deckers met daarin een verwijzing naar de site www.fmylife.com
Beslist lezen als het je even tegenzit....
Geduld is een schone zaak. Zegt men. Ik ben er ook helemaal voor, in principe. Vaak ben ik een heel geduldig mens. Ik wacht soms wekenlang totdat een kind de schoenen van onder de bank opruimt. Ik wacht al jaren op de terugkeer van de verdwenen sokken. Ik wacht heel geduldig op de dag dat ik tevreden met mezelf zal zijn,(of anders iedereen om mij heen met mij, dat is ook oké. )

Maar verdorie, nu heb ik een notebook gewonnen, nu wil ik hem hebben ook. Ik heb geen idee wanneer hij verstuurd gaat worden. Het kan nog wel een maand duren, maar hij kan ook vandaag al komen. En juist die laatste mogelijkheid zorgt ervoor dat ik geen seconde rust meer heb. De auto´s rijden hier altijd af en aan - het is een redelijk bedrijvige boel zo tegenover het voetbalveld, en zeker op zaterdag -, maar nu kijk ik op bij elke beweging. Wat er op neer komt dat ik ongeveer elke twee seconden opkijk. Een ja-knikker is er niks bij. (Ik vind overigens dat er een streepje tussen ja en knikker moet ook al is dat mogelijk fout Nederlands, want zonder streepje lees ik dus telkens jak-nikker. Ik heb zo´n idee dat dat tegenwoordig niet meer politiek correct is.)

Opkijken dus, bij elke beweging. En natuurlijk is de TNT-bus gisteren drie keer tergend langzaam voorbijgereden, maar voor mij werd niks gebracht. Dat gebeurt wel eens vaker, met name als ik op een pakketje wacht. Ook valt me dan op hoeveel verschillende verzendbedrijven en koeriers er zijn. En hoeveel onze buren eigenlijk allemaal bestellen. Het kan nog erger trouwens, (dit gebeurde vorige week): Ik wacht op een pakketje, dan komt er een TNT-bus, en even later gaat de bel... Wild juicht mijn hart, maar helaas....pakketje voor de buren, maar die zijn niet thuis, of ze het even bij ons mogen afgeven... Grrr... dubbele teleurstelling. Wij niet. Zij wél.

Maar ja, met al dat ópkijken zie je nog eens wat. Gisteren stopte er een politieauto voor een van de buren; Hun auto bleek vernield te zijn. En vandaag heb ik al twee keer een ambulance gespot. De eerste was van de dokterswacht, de tweede was een serieuze ambulance die mijn 85-jarige buurvrouw met dubbele longontsteking en mogelijk Mexicaanse griep naar het ziekenhuis heeft afgevoerd. De ambulancemedewerkers hadden zich ter beveiliging compleet ingepakt inclusief mondkapjes, dit om elke uitwisseling van virussen onmogelijk te maken, en ook de buurvrouw was nog net niet luchtdicht verpakt. Kun je nagaan wat ik allemaal mis wanneer ik níet de hele tijd met éen oog naar buiten kijk.

En nu zijn we alweer een halfuur verder, en er is nog steeds geen Notebook. :(
En ja hoor, weer een wens vervuld. (Ga zo door, kosmos, ga zo door!)
Vandaag ben ik begonnen op de school van J. als mediathecaresse.... het is echt heel erg leuk en afwisselend. Vrijwilligerswerk is het, dat wel, maar zo rol je er leuk in.

Sinds ik klein was heb ik altijd al in een bibliotheek willen werken, en ánders in een boekhandel. Mijn collega in de mediatheek doet beide. Op de dagen dat ze niet in de mediatheek werkt, werkt ze in de beste boekhandel van Harlingen.

Het is heerlijk dat er iemand werkt die dezelfde hobby´s heeft als ik: koken, eten, lezen en spelfouten spotten. Oja, en lijstjes maken. Vanochtend hebben we dan ook gezellig een map opnieuw ingedeeld, met fijne verse lijsten er in - want ja, overal moest nu mijn naam komen in plaats van die van degene die ik vervang. En dat schrijven we er niet zomaar even bij. Nee, we willen natuurlijk wel perfect opgemaakte overzichten. Alles op alfabetische volgorde ook.

Kortom, de ochtend is omgevlogen en ik kijk nu al uit naar volgende week!
Tja, zo maak je een laptoptafeltje, en zo heb je een laptop te pakken!! Ik kreeg vanmiddag een e-mail van Elle.nl dat ik een laptop gewonnen heb met hun jubileumquiz!! Twintig vragen goed beantwoord leverde dus dit op.
Ik ben echt heel erg blij, ik wilde al lang een laptop, we hadden al een aantal keer in de winkel gekeken, maar ik stelde het steeds nog even uit. (Zie je wel, ik kan het wel, dingen NIET kopen!)
En maar goed ook, want nu wordt hij gewoon gratis bezorgd! :)

Enniewee. Heb ik nu ineens ook een briljant idee wat ik volgende week zal doen op de timmercursus: Ik ga een garage bouwen.
Had ik maar niet tegen G. gezegd dat de bieb alle cd´s ging verkopen...

Hij wilde er per se op openingstijd zijn en we zijn met 45 cd´s naar huis gegaan. Heel erg leuk maar wel de doodssteek voor mijn uitdaging...nu al... Ik ga wel door natuurlijk. Dit was voornamelijk G. zijn ...hmmm... schuld, want ik heb eerlijk geprobeerd heel veel cd´s weer terug te leggen, maar die legde hij dan weer op de ´meenemen´-stapel. Echt. Eerlijk. Ik had gewoon helemaal niks moeten zeggen.

Goed, hier wat cijfertjes. In totaal kosten deze cd´s bij bol.com €671,60. Wij hebben dat dus niet betaald. :)

Hieronder een lijstje.
Jewel
The beatles (dubbelcd)
Joss stone
John Legend
Abba
Do (2 stuks)
Spinvis
Acda en de munnik (2 stuks)
Phil collins
Paul mcCartney
Michael Bublé
Dido
DJ Tiesto
Van Dik Hout (2 stuks, waarvan 1 dubbelcd)
Knuffelrock nr 14 (dubbelcd)
Boudewijn de Groot
Herman van Veen
Grant & Forsyth (3dubbelcd)
Trijntje Oosterhuis
Kane (2 stuks)
De Dijk (3dubbelcd)
Anouk
The New London Chorale (2 stuks)
Van Morrison (2 stuks)
Sting ( 2 stuks)
Frank Boeijen (dubbelcd + dvd)
Mama Mia nederlandse Cast
Mama Mia film muziek Engels
Herman Finkers (dubbelcd)
Elton John (2 stuks)
Charlotte Church
Andre Rieu
Mika
The Corrs
Bruce Springsteen (2 stuks)
Anastacia

Ik moet nog even iets kwijt over een aankoop die ik vorige week heb gedaan. Ik heb twee echte Robert Herder molenmesjes bemachtigd. Deze mesjes zijn NIET roestvrij, maar perfect scherp. Ze worden geroemd door koks over de hele wereld, en gaan dertig jaar en langer mee.

Uitjes snijden wordt gewoonweg je hobby met een molenmesje. Je kan er papierdun mee snijden en de schijfjes ui daarna als vergrootglas gebruiken. Nou ja, ik geef toe dat dat een heel klein beetje overdreven is, maar je kunt werkelijk zo fijn snijden dat het plakje ui of groente doorzichtig is.

Dus mocht je nog eens een goed keukenmesje zoeken: Neem een molenmesje van Robert Herder. (Ik heb ze op internet gekocht, voor 8 euro p/st, bij www.knivesandtools.com)
Het viel nog niet mee gisteren. Je huis opruimen en schoonmaken is dé manier om allerlei ongerechtigheden op het spoor te komen. Ik verwisselde de hoes van de bank, en bedacht: ik neem niet weer een effen witte bankhoes. Ik moet eigenlijk maar een nieuwe hebben. Pieeep...fout.
Ik stofzuigde de kamer en dacht: dit vloerkleed was een vergissing. De kleur is prachtig maar het houdt enorm veel vuil vast. Eigenlijk zou een ander kleed beter zijn. Even langs de Ikea...hoho!...fout!
Ik las mijn e-mail en had een lieve uitnodiging van de Hema voor hun koppjesavond, woensdag. Voor ik het wist zat ik al te overwegen of ik zou gaan. Uh-uh!...fout!
Later schoot me te binnen dat ik van mezelf nieuwe laarzen mocht kopen. Maar helaas, niet deze maand dus.

Vandaag begint ook al weer goed. In de nieuwsbrief van de bieb stond dat ze stoppen met cd´s uitlenen en dat je deze maand alle cd´s voor 1,50 kunt kopen. Net wat voor G.
Uhm...nou ja, dat kan dan nog wel, hij doet niet aan de uitdaging mee...maar ik moet wel oppassen natuurlijk.

Wat de computer betreft- die ik gisteren uitzette, in plaats van hem op stand-by te laten staan - ook dat viel niet mee. Binnen tien minuten had ik al een lijst van dingen die ik dringend had moeten doen. Ik was vergeten de bankrekening te checken. Ik moest een boodschappenlijst maken. Ik moest nog een mail sturen.
Maar ik heb alles netjes op een papiertje opgeschreven, en het later allemaal in éen keer gedaan toen de computer weer aanging. Want hij ging natuurlijk niet de hele dag uit. Dat is echt een brug te ver. We kunnen niet overal tegelijk op beknibbelen, toch? Zelfs ik niet.
Hieronder twee links naar artikelen over Lothar Hirneise, een man met een heel andere kijk op kanker...

http://nl.odemagazine.com/doc/0060/Chemotherapie-helpt-tegen-kanker-en-de-aarde-is-plat/

http://nl.odemagazine.com/doc/0072/Pati%C3%ABnten-winnen-oorlog-tegen-kanker/
Ik vond al een poosje dat ik weer eens een maandje moest gaan bezuinigen. In de zin van geen aankopen doen. De ontmoeting met mijn fan (ha! ha!) heeft me weer de pit gegeven om het nu maar meteen te gaan doen. November wordt dus mijn bespaarmaand.

Natuurlijk heb ik er goed over nagedacht: In november is er geen opruiming of uitverkoop, dus ik loop niks mis (zucht van opluchting). Boeken heb ik vorige maand gekocht, dus dat moet ik een maand kunnen volhouden. (Hm...tweeduizend vegetarische recepten, daar moet ik het zelfs wel een jaar mee kunnen volhouden. Herinner mij daar aan als ik in december een nieuw kookboek wil hebben nodig heb.)

Kleren heb ik genoeg - ik moet alleen wel toegeven dat ik gisteren niet wist wat ik moest aantrekken; maar dat is een psychologisch probleem en dat wordt derhalve niet opgelost door meer kleding te kopen. Hoewel...ik had gisteren net bedacht dat ik eigenlijk wel een mouwloos zwart vestje moet hebben, want dat kun je óveral mee combineren. Net als alle andere kleding die ik ooit kocht met álles gecombineerd kon worden. Raar eigenlijk dat het dan zo´n onoverzichtelijk en ongecombineerd geheel is in mijn kast. Maar goed, die aankoop moet nu een maand wachten...

Verder is de maand net begonnen en heb ik gisteren (1 november) nog niet de kans gehad om het onbewust te bederven door iets te kopen. Als ik op 1 november iets gekocht zou hebben, had ik van mezelf weer een maand moeten wachten, want dan telde het al niet meer. Ja, een licht perfectionistische inslag kan mij wel aangewreven worden.

Net heb ik de verwarming ook al lager gezet, om te voorkomen dat het hier warm wordt. Nu moet ik zodadelijk wel in beweging komen om op te warmen, en dat komt is precies de bedoeling want het is schoonmaakdag. Als het hier lekker warm is blijf ik veel te graag aan mijn toetsenbordje hangen. Ik ken mijzelf. En de verwarming wat lager bespaart ook weer zo lekker.

Misschien zet ik de computer straks maar eens helemaal uit. De laatste tijd stond het apparaat steeds vaker de hele dag aan omdat ik op de meest ongelegen momenten ingevingen krijg waarna ik ogenblikkelijk iets moet opzoeken op internet. Maar dat is natuurlijk ook geen bezuinigen. Het is ook niet echt dringend, over het algemeen. Alleen zo gemakkelijk.

Kortom, deze maand weer een uitdaging voor mijzelf. Doen jullie mee?
Ik heb gister en eergisteren op de Holy Stitch markt in Leeuwarden gestaan. Jawel, in een cel. Vochtig en vies (althans ´s morgens; we hebben het schoongemaakt en de verwarming deed het gelukkig wel) maar dat droeg alleen maar bij aan de gevangenisbeleving.
De vrijdag viel qua bezoekersaantal een beetje tegen, hoewel ik het geld voor de markt er wel uit had. De zaterdag was een stuk beter: Lekker druk, gezellig, en genoeg verkocht. En verder heb ik natuurlijk leuke ideetjes opgedaan. Dit is dus wel voor herhaling vatbaar.

Maar wat nu het allerleukste was...al vroeg op zaterdag kwam er een vrouw binnen in mijn cel, die spontaan riep: Ik ken jou! Ik lees je weblog!
Ze bleek uit Winschoten te komen - en omdat mijn broer& schoonzus daar ook wonen dacht ik nog dat ze een kennis of vriendin was. Maar nee, ze was gewoon een 'onbekende' lezeres, die mijn blog volgde, en ons herkende van de foto´s die ik er zo her en der op heb staan. Ze was op mijn blog geraakt wegens de maand-niks-kopen die ik vorig jaar had ingelast. (Goed idee trouwens om nog eens te doen, zo tegen het eind van het jaar...)

Gek genoeg was dat het hoogtepunt van mijn dag. Ik denk dat dat betekent dat ik me toch wel meer schrijfster voel dan viltster. En heel even had ik een indruk hoe een Bekende Nederlander zich moet voelen, wanneer mensen op straat hem/haar herkennen.

Daarom, R. uit Winschoten, als je dit leest: Bedankt voor het lezen! ;-)
En alle andere vaste lezers natuurlijk ook. Dank u, dank u. Bedankt vor die blumen.