Het is de tijd van de lijstjes. Grote favoriete lijst hier in huis is natuurlijk de Top 2000 - gezellig naar oude muziek luisteren in een nieuwe volgorde. Het lijkt me de tijd voor een klein jaaroverzichtje van mijn kant.

Minimalisme. Is mijn huis dit jaar leeg & kaal geworden? Nee, maar het is wel flink opgeruimd. Ik schafte stapels boeken af en ontdekte dat je aan honderd kookboeken ook wel genoeg hebt. Ik ruimde zolder en kasten op en ontdekte dat meer ruimte en minder spullen enorm prettig is, en ook zo overzichtelijk. Ik kromp mijn kledingkast in tot zeven stuks van alles en ontdekte dat dat echt meer dan genoeg is. Ik heb de laatste paar maanden dan ook geen kleding meer gekocht.

Het beste bewijs dat ik goed opgeruimd heb, kwam toen we voor een (Witte Olifanten)spel per persoon drie cadeautjes moesten inpakken. Maar het moesten beslist dingen zijn die overbodig waren, of die we toch al kwijt wilden. Dat betekende dus twaalf overbodige dingen zoeken om weg te doen.

En raad eens... het heeft me uren gekost om iets te vinden en we hebben nog vals gespeeld ook. Want wegens te weinig 'rommel' om weg te geven, hebben we zelf nog wat dingetjes zitten knutselen. En één van de cadeautjes kwam uit het verse kerstpakket, dus dat was nog niet eens echt van onszelf. Drie dingen kwamen uit de collectie van Echtgenoot, en drie dingen kwamen regelrecht uit onze eeuwige bron van inspiratie - de papiercontainer. Toen was ik wel eventjes heel erg tevreden met de acties die ik dit jaar ondernomen heb.

Ander onderwerp: Geld. Hebben we rare dingen gedaan dit jaar? Nou, eigenlijk wel. Maar het waren wel dingen waar we honderd procent achter stonden; geen opwellingen, door reclame ingefluisterde 'noodzaken' of impulsaankopen meer.

We kochten een chihuahua en dat kostte ons een rib uit ons lijf. Maar Maxi heeft ons al voor veel meer dan dat bedrag plezier en warmte en gezelligheid gegeven. Verder verkocht ik de oude TV en de DVD-recorder (en nog veel meer spullen) maar we hebben wel een andere TV aangeschaft. Een TV Die Niet Bromt. Heerlijk. Oja, en ik heb natuurlijk een andere computer. De oude staat nog op de nominatie om te verkopen. Maar zoiets kan ook handig zijn om achter de hand te hebben voor als het financieel even wat minder gaat.

Wat betreft geld verdienen zijn we op dit moment ook bezig van fotografie niet alleen een geldverslindende maar ook een geld-in-het-laatje-brengende hobby te maken. Hoe het uitpakt moeten we nog even afwachten, maar zodra ik meer weet horen jullie het.  Ook heb ik dit jaar nog iets van vilt verkocht via mijn gratis webwinkel (die ik eerlijk gezegd al bijna vergeten was).

Al met al, in het geldoverzicht een aantal plussen (ik won op het blog van Teunie Luijk de kalender van Marieke Henselmans voor 2011!) en een paar minnetjes (zoals de oven die kapot ging en vandaag gerepareerd moet worden), maar ik ben niet ontevreden. Als de winter niet te streng wordt kunnen we ons hoofd waarschijnlijk wel boven water houden tot het voorjaar.

Natuurlijk bestaat mijn leven uit meer dan deze dingen. Ik volgde een korte cursus boekbinden, en deel twee begint in januari... Ik stond in het Flow Vakantieboek met mijn lijstjesmanie. (Was het iemand al opgevallen dat ik nu ook met een lijstje bezig ben?) Ik kocht een ukulele en heb daar veel plezier van. Ik las stapels boeken en ik ben recensent geworden voor www.schrijverspunt.nl. In feite wil ik ook nog geld gaan verdienen met het corrigeren van manuscripten, daar moet ik nog even wat meer werk van maken. Je wilt niet weten hoeveel spelfouten mensen maken - wat op zich geen probleem is. Maar schrijf dan geen boek, of laat het corrigeren. Ik lees toch graag een foutloos boek, heb ik ontdekt.

Ik hou het hier maar bij. Over het algemeen was het een goed jaar. Dit, en dan een beetje beter, voor volgend jaar...dan komt het wel goed.

En hoe zag jouw jaar eruit? Heb je opgeruimd? Bespaard? Ukulele gespeeld?





Vanochtend ging de zon prachtig op, en G. heeft heel mooie foto's kunnen maken.










Het Italiaanse kookboek van Fattoria La Vialla is, met behulp van onpartijdige trekking door www.random.org, gewonnen door Sandra. Gefeliciteerd!
Sandra, als je je gegevens mailt naar brainiacs at home punt nl (vervang de at en de punt door symbolen) dan stuur ik het boek naar je op. Mocht er binnen een week geen reactie zijn, dan gaat de prijs naar een van de andere deelnemers.
(Op een feestje ... nou ja, een gezellig bijeenzitten.)

"Wat heb jij  nou bij je?"
"Mijn ukelele."
"Oh, kun jij daarop spelen?"
"Nee, maar ik lijd aan grenzeloze zelfoverschatting..."

Ha ha ha.

"... Dus als jij nou even met mij gaat zingen ... "
" O-keee."

En vier regels later brulden dertig mensen vol overgave de Zuiderzeeballade mee.

Dat is de lol van een ukelele. Uke gotta sing. Instant gezelligheid. Met vier akkoorden en een paar liedjes plezier brengen.  Op het internet staan filmpjes waar je letterlijk in vijf minuten drie akkoorden leert spelen. Hier bijvoorbeeld: Ukuleleunderground.
Ik ken inmiddels al wat meer akkoorden, en heb me nu zelfs op het fingerpicken gestort, maar echt, met drie of vier akkoorden kun je al de wereld aan gezelligheid leveren. En ben je de held(in) van de avond (al is het maar in je eigen fantasie) - ook wel eens lekker voor de verandering.


Uke gotta try it, too.



Soms kijk ik gewoon voor de lol in mijn kookboeken. Niet omdat ik iets moet gaan verzinnen, maar zomaar, om ideetjes op te doen en mentale notities te maken voor als ik weer eens wél iets moet gaan verzinnen. Dus bladerde ik eergisteravond weer eens door mijn boeken van Jill Dupleix, door de Jamie-endekalogie, en door de Blue Band-kookboekjes.

Ah, de Blue Band-kookboekjes. Na het rode kinderkookboek waren dat mijn allereerste kookboekjes. Verzameld met boterspaarpunten.

De Blue Band-serie had grote voordelen. Zoals daar zijn: De boekjes hebben een ringband. Ideaal voor een kookboek; geen omslaande (dichtvallende) pagina's, en het boek neemt steeds maar de ruimte in van een bladzijde.

Verder staat elk recept op een eigen pagina. Geen doorlopende toestanden. Duidelijkheid, klaarheid.

Ten derde staan de ingrediënten vermeld in het recept zelf, zodat je niet steeds van het recept weer naar de ingrediëntenlijst hoeft te kijken. Maar ze staan er wel zodanig in dat het een overzichtelijk lijstje is.
En dan is Het Koken ook nog onderverdeeld in overzichtelijke, afgebakende onderwerpen met voor elk onderwerp een eigen boekje.

Kortom: Perfect voor mensen zoals ik. Met grote hang naar Duidelijkheid en Overzichtelijkheid.  Urenlang kon ik bladeren in het boekje Kleine Gerechten, en in mijn hoofd feestjes organiseren waar ik al die hemelse Kleine Gerechten kon presenteren. Of nee, geen feestje... gewoon zelf opeten. Nog beter.

En toch was de Blue Band-serie bij mij een beetje ondergesneeuwd. Onder een metersdikke sneeuwlaag, eigenlijk wel. Jaren terug eerst door het Fit For Life-boek. Van Marilyn Diamond mocht je geen slechte voedselcombinaties meer maken, en dat deed een Blue Band-kookboekje natuurlijk wel. Achterin de kast kwamen ze. Maar omdat ik de hele serie met veel moeite bij elkaar gespaard had, en omdat ik uit deze boekjes echt koken heb geleerd, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen ze weg te gooien.

Toen Fit For Life weer passé was kreeg viel ik voor de Chefs. Jamie Oliver. Dat vond ik pas koken. Geen aardappel kwam er aan te pas! En Sylvia Witteman. Niet alleen lekker koken, maar ook nog lekker schrijven! Ik verzamelde boeken over broodbakken. En over het bakken van taart en koek (die ik daarna in een bui van ongezond fanatisme gezond leven weer wegdeed - meestal aan de kinderen zodat ik ze in een bui van wat-kan-het-me-schelen weer terug kan vragen).

De Dikke Vegetariër kwam in mijn boekenkast te staan, met zijn tweeduizend recepten en ontelbare variaties. Het USA-kookboek, HomeMade, verschillende studentenkookboeken en "Het muesliboek" "Gezond gebak" en boeken van Annemarie Postma, Gillian McKeith en Mark Bittman - noem maar op en ik heb ze wel. En anders wel gehád.

En ineens, eergisteravond, kreeg ik zin om 'normaal' te koken. (Welk ondoorgrondelijk hormoon ligt daaraan ten grondslag? Of is het De Winter?)  Normaal, trouwens, als in 'Aardappels, groente en vlees.'
Aardappels, groente en vlees eten wij hier ongeveer slechts een keer per jaar. Voor de rest ben ik vooral een fantasiekok, soms heel gezond met vegetarische gerechten, soms makkelijk met soepen en lekkere broodjes. Met name omdat biologisch vlees zo duur is en aardappels zo saai zijn komt hier maar zelden aardappels-groente-vlees op het menu. Die ene keer per jaar is echt geen geintje.

Aldus geïnspireerd besloot ik weer uit de Blue Band-boekjes te gaan koken. En maakte ik Rode Kool met Gehaktballen. En aardappels. (Moet bij jullie de rode kool ook altijd 2,5 uur koken om gaar te worden?) En daarna  gehaktbrood. Met een ei erin. Jammie.
En stamppot rauwe andijvie. Met spekjes... (En aardappels erin)
Voor deze week nog op het programma: Witlof met ham en kaas, Sperziebonen met rijst en ragout (in al mijn honderd kookboeken bleek ik maar 1 klein knullig receptje voor ragout te hebben!) en pittige boerenkool. (met aardappels). Ik kan gewoon niet wachten om het allemaal op te eten.


In kringloopwinkels liggen nog wel eens Blue Band-kookboekjes en die koop ik voor mijn kinderen zodat ik zeker weet dat ze behalve al die boeken vol liflafjes en 'hoe maak ik bonbons' of 'koekjes, cake en taart voor overspannen moeders'  die ze van mij geërfd hebben ook paar fatsoenlijke kookboeken hebben. Waarin staat hoe lang aardappels moeten koken, en hoe je een gehaktbal maakt. Of erwtensoep.

Ja, de Blue Band-serie staat absoluut op mijn lijstje van favoriete dingen. Ook al heb ik ze een jaartje of vijftien verwaarloosd, ze zijn weer in beeld. Tot grote vreugde van de aardappeleters in dit huishouden.


PS: Ik spreek de naam van dit merk altijd uit als Bloe Bend. Op zijn Engels. Wat volgens mij correct is, maar massa's mensen menen dat je BLEUBAND moet zeggen. Het is ook wel verwarrend, want die lap vlees met ham en kaas erin noemen ze dan weer een cordon bleu, maar schrijven ze als cordon blue. Cordon bleu betekent trouwens  hetzelfde als Blue Band.  Namelijk 'blauw lint'. Wikipedia zegt: 
In 1895 verscheen in Frankrijk het kookschrift "La cuisinière Cordon Bleu" van de journalist Martha Distel. Zij noemde haar weekblaadje naar de leden van de Orde van de Heilige Geest. Deze ridders behoorden in de 17e en 18e eeuw tot de allerhoogste adel rond de koning en droegen het ridderkruis aan een blauw lint dat over de schouder hing. Tijdens hun bijeenkomsten lieten ze zich door de Parijse topkoks de meest verfijnde gerechten voorschotelen. In 1827 was er al een kookboek verschenen onder de naam Le Cordon bleu ou nouvelle cuisinière bourgeoise, dat vijftig jaar lang werd herdrukt. Zo was "cordon bleu" steeds meer een aanduiding geworden van Franse topkoks in het algemeen.










Helaas heeft de winnaar van het boek "Ik & mijn plant" zich niet gemeld. Ik heb opnieuw een nummer getrokken, en de gelukkige winnaar is geworden: A.!
A. gefeliciteerd! Je boek komt binnen drie weken naar je toe. ;)

En dan heb ik vandaag alweer een boek weg te geven: Het kleine kookboek van Fattoria La Vialla "Le Ricette di Giuliana".  Het boek is een plaatje om te zien. Ik heb het zelf in het groot (en met meer recepten), en het is een geweldig mooi Italiaans receptenboek. (Ook Heel Leuk Om Cadeau Te Geven.)




Wat moet je doen om kans te maken?
Geef mij in je reactie je favoriete Italiaanse recept. Makkie toch? Volgende week woensdag trek ik een winnaar.
Schreef ik onlangs niet een blog waar ik ergens tot de conclusie kwam dat ook minimalisme er waarschijnlijk niet toe doet? Ja, hier--> minimalisme heroverwogen. 

En wat schrijft Mike Donghia van The Art of Minimalism vandaag? Minimalism Doesn't Matter!
Minimalisme doet er niet toe! Dramatische uitspraak voor iemand met een blog dat 'De Kunst van het Minimalisme' heet. Maar de uitleg maakt het logisch. (Die lijkt trouwens verrassend veel op mijn eigen uitleg.) Omdat zijn verhaal nog net een beetje mooier en duidelijker is, geef ik hieronder de ruwe essentie weer van wat hij schrijft.

Minimalisme opzichzelf doet er niet toe. Zoals de kwast van Van Gogh er niet toe doet als je naar zijn uiteindelijke kunstwerk kijkt. Mensen praten niet over de kwast, maar over het schilderij.
Minimalisme om het minimalisme is een valkuil. Sommige personen zoeken een doel, of iets om een leegte te vullen, en denken dat minimalisme hen dat 'iets' zal brengen; Misschien het zich onderscheiden van anderen, misschien een antwoord op de problemen die ze hebben. Ze kunnen zich verbergen achter een soort 'uitstraling' die minimalisme mee lijkt te brengen. Maar 'minimalist zijn' lost geen niet al je problemen op. 
Maar...minimalisme als middel, als gereedschap, werkt juist enorm goed om te bereiken wat je wilt. Het geeft ademruimte en leefruimte, waardoor je kunt doen wat werkelijk belangrijk voor je is. Zoals de kwast van van Gogh wel van groot belang was om het schilderij te kunnen maken. Zonder kwast geen kunstwerk! 
En net als met andere gereedschappen is wat er werkelijk toe doet bij minimalisme hoe je het gebruikt. 
Inderdaad. Zoals je op je sterfbed niet zult denken: "Had ik maar meer kleren gehad en een grotere auto dan de buren...", zul je vast óók niet denken : "Had ik maar minder kleren gehad, of minder dan 100 boeken, en een kleiner huis (wat was ik toch een waardeloze minimalist)."

Want dat zijn niet de dingen waar het leven om draait. We kunnen al ons bezit wel opgeven en in een eenvoudige omgeving leven, maar als we de vrijgekomen tijd en ruimte niet invullen met dingen en mensen die er wél toe doen is het evengoed verspilling, en zullen we er geen beter mens van worden.

Maar met minimalisme als gereedschap plaats maken voor de dingen waar het leven dan wel om draait (vrienden, familie, lachen, creativiteit, natuur, en nog vele andere - onbetaalbare - dingen)... dat is de kunst.
Als het zo koud is, zitten we graag zo dicht mogelijk op de verwarming...
Ik las in de weekendbijlage van de krant (gratis, van de bieb ;) ) het levensverhaal van een vrouw die drugsverslaafd en prostituee was geweest. Ze vertelde hoe men haar geholpen had weer een normaal leven te gaan leiden; normaal in de zin dat ze geen illegale dingen meer hoefde doen of zichzelf hoefde te verkopen om aan geld voor drugs te komen. Ze krijgt behalve hulp en begeleiding namelijk twee keer daags een kleine hoeveelheid medicinale drugs.

Nu heb ik dat nooit gesnapt. Waarom zou je drugsverslaafden gratis drugs gaan verstrekken?  Door dit verhaal begrijp ik ineens dat het wel degelijk zijn voordelen heeft: het staat onder controle, en de vrouw kan nu een geregeld leven leiden in plaats van af te glijden in de goot. En, zei ze, het heeft nog een voordeel: 'Omdat ik niet 'helemaal' gestopt ben, kan ik niet falen. De druk is zo van de ketel af.'

Dit leidde ertoe dat ze tevreden kon zijn met die hoeveelheid die ze krijgt, in plaats van steeds meer nodig te hebben, of na een periode 'clean' te zijn weer helemaal door te slaan.

Ik ben geen voorstander van drugs, en ik gebruik dit verhaal alleen vanwege die opmerking. Onlangs schreef ik over stoppen met suiker, (suiker is uiteindelijk ook een zeer verslavend middel) en toen reageerde Thijs met: structurele matiging heeft de voorkeur boven helemaal stoppen.
Helemaal geen suiker eten lijkt me niet houdbaar: je bent er de hele dag mee bezig, met jezelf op de vingers tikken en het maakt ongelukkig. [...] Goed, uiteindelijk stop je dan maar met het 0% suiker dieet, gek van die marsepein in de winkel die in je hoofd steeds groter wordt en moe van het constant kijken waar suiker in zit en waar niet. En is er weinig veranderd. Ik zou zelf de voorkeur geven aan een structurele matiging, daar bereik je overall meer mee 

Nou, om maar eens met Het Testament van Boudewijn de Groot te spreken: Thijs kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen, dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad... ;-)

Nu ik het verhaal van die vrouw gelezen heb begrijp ik waarom het zo werkt. Als je 'stopt' maar daarin niet volmaakt slaagt, faal je steeds weer. Als je matigt, is je slagingskans veel groter, want een keer (meer) suiker eten is dan geen falen, waardoor het schuldgevoel uitblijft en ook de daaropvolgende "wat kan het me ook schelen"- graai in de bonbondoos. (Wat deed die trouwens in je huis, als je gestopt was met suiker?)

Maar ergens wil ik dan toch nog wel een 'grens' vastleggen. (Wat is dat toch, de hele tijd die grensjes maken en die regeltjes stellen, en die overzichtjes...) Want wat is dan matig, en wat niet meer? Want dat de slagingskans veel groter is als je matigt in plaats van stopt mag dan waar zijn, maar krijg je ook werkelijk minder suiker binnen? Als stoppen betekent dat je echt en voor altijd totaal kunt stoppen, dan lijkt mij dat toch gezonder, en de voorkeur te hebben boven 'matig'.

Mijn idee van wat matig is kan namelijk best heel verknipt zijn. In onze familie denken we soms 'niet zoveel' te eten, terwijl dat voor een ander een grote hoeveelheid lijkt. En misschien ook wel is. En dat zal met suiker niet anders gaan. Is een koekje per dag matig? Of eentje per week, zoals men dat vroeger deed - alleen op zondag een koekje bij de koffie?

En omdat daarover dan onduidelijkheid bestaat in mijn hoofd, betekent 'matig' al snel weer dat ik alles eet wat er aan mijn neus voorbij komt, omdat ik het de 'volgende keer' wel beter zal doen - dan ben ik nog steeds matig bezig, toch? Vijftig procent minder is toch een hele vooruitgang... Kortom, omdat ik me dan ook maar matig (in plaats van fanatiek) in het 'stoppen met suiker' gestort heb, schiet ik al snel weer in de oude gewoonten. Resultaat dus per saldo hetzelfde als na 'stoppen met suiker'.

Dus voorlopig moet mijn motto wellicht zijn: 'Stop met suiker, maar met mate.' Misschien helpt dat...;-)
Gisteren hebben we een vruchteloze poging gedaan om een nieuwe jas voor echtgenoot te vinden. Eerst had ik twee prachtige jassen bij Wehkamp besteld. Helaas: de mouwen bleken te kort. Dan maar naar de Grote Stad. Met een C&A en een V&D moet je een heel eind komen, dacht ik.

Er waren inderdaad veel jassen. Maar onder al die vele jassen was er niet eentje waarvan de mouwen lang genoeg waren.  Dat begrijp ik nou niet. Oké, echtgenoot is lang. Toen wij achttien jaar geleden trouwden, was hij de langste persoon die ik kende. Maar de jongeren van tegenwoordig zijn veel langer. Ik kom nu bijna dagelijks mensen tegen die langer zijn dan hij.

Dan zou je toch verwachten dat de kleding inmiddels ook wat aangepast is aan de steeds-langer-wordende man? Of schrijft de mode dit jaar net-te-korte mouwen voor?

Uiteindelijk besloten we naar Setpoint te gaan, wegens eerdere goede ervaringen met een pak. En natuurlijk had men daar een passende jas. Althans, passend qua mouwlengte, maar niet qua budget. Tweehonderdnegenentwintig euro moest het ding kosten. Echtgenoot maakte zich haastig uit de voeten, iets mompelend over 'nog even over nadenken', maar eenmaal buiten bleek hij überhaupt niet van plan te zijn dat te doen, want geen haar op z'n hoofd....enz. enz. Hij zou liever naar de kringloopwinkel gaan om de jas op te halen die hij daar had gezien.

Oeps.

De jas.

De jas waar ik hem enkele dagen geleden nog succesvol uitgepraat heb.

Zoals jullie weten heb ik niets tegen kringloopkleding. Integendeel zelfs.
En toegegeven, de prijs van die jas staat in een wel heel schril contrast met die van de stijlvolle Lewis&Nogchiquerenaam die we bij Setpoint zagen.

Alleen jammer genoeg is de jas zelf ook een nogal schrille tegenstelling: Alarmerend rood; Model:  'Man van een jaar of zestig'. Type: 'Kijk-ik-draag-dezelfde-jas-als-mijn-vrouw'. Veel te wijd natuurlijk (want omdat de jas zo groot is, passen de mouwen lekker.)

Ja, voor negen euro is het vast wel een leuk koopje. En we moeten hier een mouw aan passen, dus wellicht met iets minder genoegen nemen. Maar deze jas...dan durf ik mij niet meer op straat te vertonen met echtgenoot. Want hoewel andermans kleding me weinig kan schelen, verdenk ik mijn medemens er toch altijd van ons wél te beoordelen aan de hand van ons uiterlijk. (Hebben jullie dat nou ook?)

Dus lezers, red mij. Weet iemand een zaak die jassen voor langere mensen verkoopt, of een merk dat jassen met lange(re) mouwen levert tegen een betaalbare prijs? Maximaal honderdvijftig euro, dacht ik, hoewel negen euro eerlijk gezegd wel iets beter in mijn budget past.
Echtgenoots maat is een lengtemaat, 53 (ook wel 106 genoemd) maar die ben ik in de jassen nog niet tegengekomen.

Help mij een jas te vinden die een brandweer-rode & veel te ouwelijke kringloopjas kan verslaan. Together we can beat it!
Okeee, het is op de valreep, maar het is nog steeds vrijdag. Vandaag heb ik met behulp van een random number generator (het bestaat echt! Kijk hier maar eens) een winnaar laten kiezen voor het boek "Ik en mijn plant." Door de deelnemende posts te nummeren (1 per persoon, dus de dubbele telden niet mee), en het aantal posts in te voeren kwam daaruit een cijfer.

En de nummergenerator gaf aan dat Gabi gewonnen heeft. Gabi, gefeliciteerd! Als je je gegevens naar mij mailt (brainiacs at gmail punt com) dan stuur ik het boek naar je op. Heb ik binnen een week geen reactie, dan gaat de prijs naar iemand anders. Voor alle anderen: Volgende week reeds weer een weggevertje. Dus blijf kijken.
Zou het de naderende winter zijn? Zoeken we weer warmte in plaats van ruimte? Op verschillende blogs komt ineens een 'tegenbeweging' als reactie op het minimalisme. Een peinzen en overdenken van het hoe en waarom.

Nu zijn tegenbewegingen te verwachten. Op elke actie volgt reactie. Na een mode van overdaad volgt een hang naar leegte en minimalisme. Gevolgd door...? Juist. Een nieuwe behoefte aan overdaad. Zoals de seizoenen elkaar opvolgen, steeds anders maar ook hetzelfde.

Nomadenbloed
In feite had ik van mijzelf éérder dan van anderen een afzwakkend minimalisme verwacht. Door de jaren heen heb ik in het voorjaar dingen weggedaan, om in de winter het huis weer vol te bouwen. In de Genoeg van november 2010 las ik in een ingezonden brief de beschrijving 'mensen met nomadenbloed'. Ze trekken niet rond, maar veranderen hun omgeving graag en vaak, en worden gek van altijd dezelfde spullen op dezelfde plaats. Hierin herken ik mijzelf zeer. Tot nu toe ben ik dit jaar echter blijven opruimen en weggooien.

Totdat ik op het blog van Mieb (klik hier--->Bewuste eenvoud) een post las die het lezen meer dan waard is. En die tot nadenken stemt. Mieb refereert aan een artikel waarin wordt gesteld dat het verlangen naar weggooien en opruimen evenzeer gebaseerd is op angst en controle als dwangmatig consumeren. Dat het twee zijden van dezelfde medaille zijn.

Mijn eerste reactie was een soort schok. Met de snelheid van het licht raasden mijn gedachten langs talloze synapsen en mitochondria en bekeken het idee van alle kanten. De tweede reactie drong zich echter al snel op: ontkenning. Nee, ik ruim niet op uit angst of controle. Ik wil gewoon minder spullen omdat al die ruimte zo lekker leeft.

Maar verder nadenkend kom ik tot de conclusie dat het inderdaad twee kanten van de medaille zijn, maar op een andere manier dan beschreven. Voor mij is het minimalisme een uitdaging om te ontdekken tot hoever ik kan gaan. Kan ik leven met maar vier kopjes en vier bordjes? (Yes, I can! Maar omdat ik de overige bordjes en kopjes niet wilde weggooien staan ze nu toch weer in de kast). Vakantie is voor mij ook zo'n uitdaging: Kan ik mij redden met weinig spullen, ver van huis? Om dan te ontdekken dat ik ver van huis gewoon dezelfde persoon ben als thuis.

Dat voelt bevrijdend. Dat huis en die spullen heb ik dus niet echt nodig, ze vormen mij niet. Nadat ik jaren gestreefd heb dit alles te bereiken, probeer ik nu (als reactie?) uit te vinden of ik nog steeds zonder deze verworvenheden kan. Of ik niet te zeer gehecht ben aan zaken.

Telkens als ik iets koop gaat dat over soortgelijke vragen: Kan ik afscheid nemen van mijn oude (vul maar in) als ik dit koop? Kan ik wennen aan dit nieuwe item?
Iets kopen is dus net zo'n uitdaging, zo'n test op mijn 'overlevingstechnieken', als iets weggooien. In die zin hebben beide acties dus wel degelijk overeenkomsten. Het zijn de handelingen van mensen met nomadenbloed. Zowel met kopen als met weggooien (en met het veranderen van mijn leefomgeving) test ik mijn vermogen om afscheid te nemen, los te laten en 'verder te trekken'.


Filosoferen
Het is moeilijk te beschrijven met welke snelheid de gedachten elkaar verder opvolgden in mijn hoofd. Ik doe toch een poging. Volgende stap in het verhaal waren deze ideeën:

Omdat ik vroeger alleen maar tweedehands kleding droeg heb ik een tijd grote behoefte gehad om alleen nieuwe kleding te kopen. Om er daarna achter te komen dat het er niet toe doet of je kleren nieuw zijn of oud. Omdat we tijdenlang weinig geld hadden, had ik de behoefte om een buffer op te bouwen. Om er daarna achter te komen dat het er niet toe doet of je wel of niet veel geld op je bankrekening hebt staan. Omdat ik graag alles precies weet vond ik het lang belangrijk om gelijk te hebben, om uit te blinken. Om er uiteindelijk achter te komen dat het er helemaal niet toe doet of je gelijk hebt of beter bent dan een ander.

Al die informatie had ik natuurlijk overal kunnen lezen. Verlichte geesten uit allerlei culturen hebben hierover geschreven. Maar pas na beide kanten van dit soort dingen ervaren te hebben ontdekte ik dat het er niet toe doet of je nieuwe of oude kleren draagt, wel of geen geld hebt, wel of niet de beste bent, of al dan niet gelijk hebt. Pas op dat moment begreep ik die wijsheden.

Het doet er niet toe
Dan is de logische en pijnlijke conclusie van dit verhaal - hoewel ik daar natuurlijk helemaal niet aan wil geloven, nu nog niet - dat uiteindelijk ook minimalisme er niet toe doet. Niet voor een mens zelf, in elk geval. Voor het milieu is het natuurlijk stukken beter dan dwangmatig consumeren.

Minimalisme zal niet veranderen wie of wat ik ben. Ik blijf dezelfde persoon - weliswaar met minder spullen, maar niet anders. Dat is enerzijds bevrijdend (je hoeft je niet vast te klampen aan je bezit) maar anderzijds remmend: het heeft geen zin je bezit af te zweren om een 'ander mens' te worden. Dat word je namelijk niet door minder spullen. In een leeg huis ga je heus niet automatisch meer lichaamsbeweging nemen en mediteren, of vredelievender zijn tegenover je irritante medewereldburgers. Je verandert niet in een nederig, verlicht mens. (Jammer, jammer)

De schrijver van Far Beyond the Stars (<---klik) komt  toevallig ook vandaag een tikje depressief? tot de slotsom dat leven als een locatie-onafhankelijk minimalist hem in staat stelt volkomen vrij te zijn, en overal te kunnen leven en geld te verdienen. De keerzijde is dat zijn huis zo weinig een thuis is, dat hij de drang voelt om het te ontvluchten...en overal te willen zijn behalve 'hier', aldus zijn leven veranderend in een vicieuze cirkel.
We can live anywhere. We can work from anywhere. We can spend every single day doing whatever the hell we want. But when it comes down to it, is that worth coming back to an empty home?
Au.

Middenweg
Minimalisme is niet verkeerd. Als je echt houdt van ruimte en overzicht is het een prettige manier van leven. Maar zowel het koortsachtig zoeken naar vervulling in spullen als het dwangmatig zoeken naar vervulling in leegte ('ik leef met minder dan 100 spullen!'), is precies wat het zegt...koortsachtig, dwangmatig. Maar geen vervulling. Die zit hem in iets anders. In zo'n oude wijsheid die je pas snapt als je die andere opties allemaal zonder resultaat geprobeerd hebt:
Want ik heb geleerd met de omstandigheden, waarin ik verkeer, genoegen te nemen. Ik weet wat armoede is en ik weet wat overvloed is. In elk opzicht en in alle dingen ben ik ingewijd, zowel in verzadigd worden als in honger lijden, zowel in overvloed als in gebrek.
Yep, dat was een quote van een van de eerste bloggers, Paulus. ;-)  Maar hij had natuurlijk wel gelijk. Hij had geleerd (door ervaring, net als wij allemaal) dat zowel overvloed als tekort er niet toe doen. Of anders gesteld: dat het hebben van veel spullen of van weinig spullen je geen ander (beter of slechter) mens maakt. Maar dat je onder al die omstandigheden een tevreden mens kunt zijn.

En nu?
Hoewel de consequentie van mijn gedachtengang zou kunnen zijn dat ik het minimalismebijltje erbij neergooi, is dat nog niet het geval. Ik ben nog steeds aan het opruimen. Ik hou nog steeds van ruimte. De uitdagingen die ik mijzelf opleg hebben ook hun nut. Mijn beslissing bijvoorbeeld om het kleurenschema en de hoeveelheid kleding in mijn kledingkast te beperken scheelt me veel tijd en geld. Omdat ik ontdekt heb dat we met een beker en een bord per persoon prima kunnen leven, zal ik nu geen bekers bijkopen als er een kapotvalt - niet eerder dan dat we beneden die minimale hoeveelheid komen.

Maar ik realiseer me nu nog meer dat ik existentiële onrust niet kan bezweren door spullen weg te doen. Ik hoef ook geen bewijs te leveren van goed gedrag door te 'kunnen leven met minder' dan een ander. Ik besef dat ik geen vervulling kan zoeken in leegte en ruimte. Ik hoef me niet schuldig te voelen over een aankoop. Ik mag ook tevreden zijn met wat ik heb - ook al is dat (nog) overvloedig.

En die tevredenheid maakt, in tegenstelling tot overvloed of minimalisme, mijn leven gegarandeerd een stuk prettiger.
In mijn huis ging het leven voor een kamerplant niet altijd over rozen. Ik heb mezelf er wel eens van verdacht geen groene maar bruine vingers te hebben...alles verdorde (of verdronk) als ik in de buurt kwam. Maar na jaren modderen is er wat licht in de duisternis. Ik heb een paar dingen geleerd.

Zoals: Planten die ik bij AH of ALDI koop houden het jaren vol. Planten die ik bij IKEA koop of bij het tuincentrum leggen binnen een paar maanden het loodje. Raar maar waar!
Orchideeën zijn geweldig. Niks aan doen, ze gaan vanzelf weer bloeien! Ik snap niet dat ik ze vroeger foeilelijk vond, eigenlijk.

Dat was het ongeveer. Maar dat is genoeg om ervoor te zorgen dat ik nu planten heb die er best heel leuk bij staan. Het nieuwe boek "Ik en mijn plant" van Uitgeverij Snor zal me zeker nog een stapje verder helpen.

En misschien jou ook wel... want het is weer tijd voor een weggevertje!

Deze keer geef ik het boek "Ik en mijn plant" van uitgeverij Snor weg. Een grappig boek dat de relatie met je kamerplanten zal goeddoen. Wat moet je doen?

Laat hieronder een beschrijving achter van de relatie tussen jou en je kamerplant(en).




Deze actie loopt tot donderdag 25 november 2010. Op vrijdag 26 november zal ik de winnaar bekendmaken. Ik nummer de posts en laat een random-nummergenerator (bestaat dat woord?) het winnende nummer bepalen.  
Veel succes! En ik ben erg benieuwd naar jullie relatie met je kamerplant(en). 

Wat jammer nou dat ik geen voorbeeldige blogger ben. Dat ik bijvoorbeeld niet kan melden dat ik mij tot nu toe perfect aan mijn plan heb gehouden om geen suiker meer te eten. Dat zou zo leuk zijn voor mijn eigenwaarde (pardon, voor de eigenwaarde van mijn EGO). Wat dat betreft (=doorzetten en volhouden) hebben jullie meer aan de schrijvers van suikerwijzer.nl.

Maar nee. Ik heb wel bijna geen suiker meer gegeten. Het is beperkt gebleven tot twee Italiaanse notenkoekjes (uit een zak van 6,95 per 500 gram) en een onachtzaam aangepakt ijsje. En het was niet eens de 'zonde' waard. Want telkens na het eten van iets zoets realiseer ik me weer dat ik er eigenlijk niet zo dol op ben. Je houdt nog tijden die zoete nasmaak in je mond. Geef mij maar zuur, bitter, pittig, zout...Dat eten van zoetigheid is meer een gewoonte dan een verlangen. Maar wel een gewoonte waar moeilijk mee te breken valt.

En zo heb ik wel meer zwakheden. Geheel tegen de draad van het consuminderen in hebben we een nieuwe tv gekocht. Omdat de oude zo vreselijk bromde. Dat wil zeggen: voor mij hoorbaar, voor de meeste anderen niet. Terug in de fabriek (vijf weken weggeweest) konden ze vorig jaar niets vinden omdat ze het sowieso niet hoorden. En dus ergerden we ons verschrikkelijk, want een gevoelige film en een irritante brom gaan niet samen.

Nu had ik natuurlijk - dat was echt veel minimalistischer geweest - de TV kunnen afzweren. Wie zo'n held zoekt kan ook beter even op een ander blog kijken. Want we kijken niet veel TV, maar wel graag. Dat uurtje "Ik hou van Holland", en die dvd's van 'Het kleine Huis op de Prairie' of 'Wallander' zijn voor ons de slagroom op de taart (oeps...). Zeker in de winter.

Ik geef het toe, ik heb er over gedacht. Waarom een nieuwe kopen? Waarom niet gewoon proberen zonder TV te leven? Het antwoord daarop is simpel: Ik heb het grootste gedeelte van mijn leven (even rekenen...ja, nog wel!) zonder tv geleefd. En dat was niet altijd even handig. Ik merk dat onze kinderen Engels veel beter begrijpen dan ik ooit deed, omdat ze geregeld Engelse programma's kijken. Dochter J. is dol op de programma's van Animal Planet en steekt daar ook veel van op. Dus TV heeft toch ook zo zijn voordelen. En na meer dan anderhalf jaar ergernis en nadat we alle mogelijk oorzaken uitgesloten hadden en elke oplossing geprobeerd hadden maar de TV bleef brommen, was voor ons de maat vol.

Het goede nieuws is dat ik me ondanks mijn 'falen' tevreden voel. Met bijna geen suiker heb ik veel meer energie gekregen, met de nieuwe TV heb ik minder ergernis. En dat bij 'voorbeeldfunctie' in het woordenboek niet mijn naam staat, daar kom ik dan vast ook wel weer overheen. ;)
Ik was gisteren toevallig even te gast in een huis dat ter gelegenheid van bezichtigende potentiële kopers was 'opgeruimd'. Grondig opgeruimd, volgens makelaarsnormen. Zodat de eventuele kopers hun fantasie de vrije loop kunnen laten gaan wat betreft de mogelijkheden van het inrichten.

Het zag er heel minimalistisch uit. De muren waren wit. De vloer van een beige-kleurig hout. Met een beige kleed. Er stond een kast, een tafel een tv-kast. Allemaal in neutrale tinten. Een eettafel met zes beige stoelen. In de open keuken was het aanrecht helemaal leeg - op een Senseo-apparaat na. Op geen enkel oppervlak lag iets. Er stonden geen planten.

Ook boven was er niets dan ruimte en kleurloos beige. Wat ik vooral miste waren boeken. Op mijn vraag (tja, het zou toch kunnen? Misschien een minimalist van nature?) of ze het altijd zo... ehm...leeg had, barstte de vrouw des huizes in lachen uit. Het tegendeel bleek waar. Alles was op zolder gestouwd, zodat de woning verder maar zo ruim en leeg mogelijk leek.

Nu is ruim prettig, en leeg ook. Maar zo kleurloos. Zo kaal. Zo levenloos, zonder boeken. Zo beige ook. Het sprak mij helemaal niet aan.

Echt, ik was gewoon opgelucht toen ik weer in mijn eigen -nog steeds te volle- huis was. En van de weeromstuit heb ik een paar felgekleurde kussens gekocht om dat saaie neutrale beeld uit mijn geest te verdrijven.

Mijn definitie van minimalisme is leven met wat je nodig hebt in plaats van met het maximum dat in je huis past. Ik weet nu dat ik minimaal een kast vol boeken nodig heb en wat kleur. Want ik wil best minimalist worden, maar niet kleurloos. Laat staan beige.
Er is weer een informatief filmpje van Annie Leonard. Deze keer over electronica...'designed for the dump'.



Het feit dat repareren (of zelfs maar laten nakijken) van een apparaat duurder is dan het kopen van een nieuw apparaat, is iets wat ik ook al een paar keer meemaakte en wat ik heel vreemd vind. Daardoor wordt een wegwerpeconomie gewoon in de hand gewerkt. Na een paar keer vraag je je niet eens meer af of een apparaat nog te repareren valt, want een nieuwe halen is sowieso goedkoper.

En hebben jullie ook allemaal het gevoel dat apparaten vroeger veel langer meegingen? De wasmachine van mijn moeder ging twintig jaar mee. De wasmachine die ik het langste heb gehad zeven jaar. En dan deden wij kleine reparaties (zoals een muntje uit de pomp halen of de aandrijfriem er weer omzetten) zelf. Want als een reparateur dat had moeten doen, hadden we waarschijnlijk al veel eerder te horen gekregen: 'Een nieuwe halen is goedkoper.'
Boeken en papier en alles daaromheen hebben mij altijd geïnteresseerd. Als kind bracht ik mijn geld nooit naar de snoepwinkel, maar naar de kantoorboekhandel. Al die pennen, stickers, papieren, schriften en boeken...dáár ging mijn hart sneller van slaan.
Inmiddels heb ik een boekenkast vol boeken, pennen genoeg, en een laatje met stickers, kaarten en schriften. Maar ik had nog één wens (nou ja, het zal de laatste wens wel niet zijn geweest): Leren boekbinden.

Tegenwoordig worden veel boeken alleen nog als paperback verkocht. Dat vind ik jammer, een boek wordt veel sneller lelijk met zo'n slap kaft. Ik wilde leren hoe je zelf een hard kaft om een boek maakt. Niet dat ik nu nog zoveel boeken koop, als minimalist (ahum...), maar het lijkt mij weer zo'n nuttige handvaardigheid. En daar hou ik van.

En dus volg ik nu een boekbindcursus. Eerst een eenvoudige cursus van drie ochtenden waar we leren katernen maken en aan elkaar naaien. Ook maken we dan een gebrocheerd boekje, een gecartonneerd boekje en een schrift (met de cahiersteek). Later kunnen we dan een vervolgcursus doen van vier ochtenden waarbij we leren om boeken in hard kaft te binden en andere moeilijker kunstjes.

En het is echt erg leuk. Ik heb al twee boekblokjes genaaid van elk tien katernen, morgen gaan we daar een kaft omheen maken. Ik zie al weer allemaal mogelijkheden voor me...leuke cadeauschriftjes en -boekjes maken van gebruikte materialen zoals (gevonden) luxe tijdschriften of mooi dik papier uit de Flow. Notitieblokjes maken van restjes papier. Zelf mooie kaften ontwerpen (tekenen, scannen en printen, of ook leuk: in Photoshop ontwerpen). En hele eigen papierlijn...oeps, mijn fantasie gaat weer op de loop. Mijn probleem is dat ik heel veel ideeën heb, maar te weinig tijd om ze allemaal uit te voeren.

Ook zin om eens iets te proberen? Ik heb wat links bij elkaar gezocht over boekbinden. Op youtube zijn ook geweldig leuke tutorials te vinden (wat dacht je van een boekje van 16 bladzijden vouwen uit 1 vel papier?) dus papier- en boekenliefhebbers kunnen hun hart ophalen.


http://www.atelierplano.be

http://www.li-annwebcreations.nl/MyBoekbinden/index.html

http://www.creadoo.com/Content2121

http://hobby.blogo.nl/2008/07/27/zelf-boekbinden/

http://www.xs4all.nl/~elisa/privemap/boekbinden/boekbind1.html

http://www.cs.uiowa.edu/~jones/book/

http://www.boekgrrls.nl/BgDiversen/Onderwerpen/Boekbinden.htm

http://members.home.nl/jpesebregts/boekbinden/boekbinden.htm

http://www.youtube.com/watch?v=WaP3vXiioJk&feature=player_embedded
Wegens even geen biebboeken meer in huis ben ik het boek "Een nieuwe aarde" van Eckhart Tolle opnieuw aan het lezen.

En nu valt mij pas op (of misschien opnieuw) dat ook hij spreekt over bezittingen en 'genoeg'. De meeste mensen meten hun waarde, hun 'ik' af aan de spullen die ze hebben. Ze hebben een chronisch gevoel van 'meer willen' en dat gevoel kan uiteraard nooit vervuld worden. Dus gaan ze dwangmatig kopen. Ze zoeken zo vervulling, of status, of veiligheid. Maar dat zijn slechts dingen die het 'Ego' kort tevredenstellen; je ZELF wordt er niet vrolijker van. Met als gevolg: meer onvrede, meer kopen.

Maar wij ZIJN niet ons bezit.

Wij ZIJN ook niet onze status, onze opleiding, ons werk, of hoe we overkomen op anderen. Dat is alleen de buitenkant, een rol die we spelen.

Als je in je geest je bezit kunt loskoppelen van wie je bent, is het plotseling niet moeilijk meer om te begrijpen dat je zonder enig bezit dezelfde persoon bent als die je nu bent.

En als je je dat realiseert, kun je ook makkelijk afscheid nemen van bezittingen. Of van het chronische 'ik heb (meer) ... nodig, en dan zal ik gelukkig zijn'.

De grote valkuil is dat je Ego zichzelf dan wel even op een andere manier wil verhogen (oké, dus bezit doet er niet meer toe voor jou?): Kijk mij, ik ben een minimalist...dat is beter dan een blinde consument zijn! Of: Als ik nooit meer suiker zal eten dan heb ik iets bereikt!

Zoals Eckhart Tolle zegt:

Als je elke dag trouw aan het mediteren bent om verlichting te bereiken, zit je nog steeds in dezelfde modus als degene die zo graag een nieuwe BMW wil hebben. Het is dezelfde conditionering: “In de toekomst…”. Maar er is geen toekomst.

Dus minimalisme (of consuminderen, of vegetarisch eten, of zonder suiker, tv of haarverf leven) moet je vooral doen voor jezelf. Omdat jij het prettig vindt in een ruime omgeving te leven, of omdat je de dieren een beter leven gunt. En als je wat je hebt en doet kunt scheiden van wie jij bent, zal het je ook niet moeilijk vallen om de gewenste veranderingen door te voeren, omdat je jezelf dan niet afvraagt: wat zal een ander hiervan vinden? Welke invloed heeft dit op mijn imago?

Maar voordat je weet neemt het Ego een loopje met je, en zit je met je goede gedrag wederom in die tredmolen van 'later', 'meer' en 'kijk mij nou eens goed zijn'.

Moeilijk he?
Het is al weer 3 november en ik was van plan om in november met een nieuwe uitdaging te starten. Hoewel ik de eerste twee dagen al 'compleet verpest' heb, besluit ik toch te gaan voor de uitdaging een maand lang geen suiker te gebruiken. Met het hele gezin.

Onder andere vanwege het tandartsbezoek gisteren dat helaas twee slachtoffers eiste (opgeteld vier gaatjes, ikzelf gelukkig niks, pffft), maar ook door de film die ik zojuist zag: Big fat fiasco(<---klik).

Wat wil ik bereiken?

1) Betere gezondheid
2) Afvallen
3) Minder nervositeit (waar sommigen van ons last van hebben. Suiker schijnt dit enorm te verergeren.)

Ik weet eerlijk gezegd wel zeker dat het gaat werken. Eerder gebruikten we ook al wel een tijd minder tot geen suiker. De vraag is alleen waarom het altijd zo moeilijk is vol te houden. Thuis vind ik het niet zo'n probleem, maar zo gauw ik uit mijn huis ben is het net alsof er een knop omgezet is, en ik vergeet dat ik zonder suiker zou leven.

Het wordt dus een echte uitdaging. En ik vraag me nog af of we vandaag met een knal zullen starten (even gauw de Duitse bonbons en de laatste toetjes wegwerken?) of dat we voor de Spartaanse manier gaan en alle kasten zuiveren en echt vanaf dit moment geen suiker meer aanraken...


Weer een geweldig interessante lezing over voeding. Niet vet veroorzaakt hart- en vaatziekten en overgewicht, maar suiker en geraffineerde voedingsmiddelen!

Bekijk de film HIER

Vraag jij je ook wel eens af wat er nog over is van onze privacy? Kijk dan eens naar de volgende documentaires.
De eerste, Erasing David, duurt een uur en laat zien hoe twee prive-detectives iemand (de filmmaker) proberen op te sporen die niet gevonden wil worden en van welke middelen zij gebruik maken. Zeer onderhoudend en verhelderend.

De andere documentaire betreft de situatie in Nederland. Ook daar schrok ik van.

Erasing David

Wat nou, privacy

Persoonlijk (als dat nog bestaat, ha ha) vind ik dit een boeiend onderwerp. Het is alleen geen onderwerp voor controlfreaks, omdat er geen oplossing is. Hooguit bereik je een situatie waar je de nadelen minimaliseert en de voordelen kunt benutten, zo wordt in de eerste documentaire gesteld.

Want er zijn momenten dat je er echt niet onderuit komt: enkele jaren terug eiste de bank bijvoorbeeld ineens een kopie van je paspoort, en anders kon je je bankrekening verder wel vergeten. Tja, wat doe je dan? Maar al je gevoelige gegevens liggen wel mooi te grabbel. Want met je sofinummer, bankrekeningnummer, adres, handtekening en je paspoort alle bij elkaar kunnen kwaadwillenden heel veel schade aanrichten. En dat doen ze ook.

Ik verscheur daarom altijd alle post die bij het oud papier gaat, met name eventuele naam/adres gedeelten of klantnummers. Ik heb mijn kinderen gewaarschuwd geen herkenbare foto's online te plaatsen, of NAW-gegevens. Via Hyves aankondigen dat je op vakantie gaat is nog zo'n dingetje dat je beter niet kunt doen.
Ik beeld me absoluut niet in dat ik onvindbaar ben (dan zou ik überhaupt geen blog moeten schrijven), maar voor de oppervlakkige kijker hoop ik toch nog enige gegevens prive te houden.

Wat doen jullie om je privacy te beschermen? Of lig je er echt niet wakker van?
Soms lees ik een artikel waarvan ik denk dat ik het twintig jaar eerder had moeten lezen. Dat had een heleboel frustratie gescheeld. Zo'n artikel kun je hier lezen: Let it be.

Ik citeer:

Maar ik hield mezelf voor ogen: straks is het herfstvakantie, dan wordt het weer rustiger. Met deze bungelende wortel voor mijn neus zette ik moedig door; straks wordt alles beter.

[...]

Zo doen we dat: nu is het niet goed, maar straks, als ik dit af heb en dat geregeld, als zus afgehandeld is en zo van mijn bordje, dan zal het leven fijn zijn. Who are we kidding. Het is nooit af, er is nooit rust die blijft, er komt altijd nieuw gedoe.


Herkenbaar? Voor mij wel. Tijdens de zomervakantie snakte ik naar 'als de school weer begint' want dan zou het weer rustig worden. En nog geen week na de vakantie frustreert het vroege opstaan en het wisselvallige thuiskomen van de gezinsleden me weer. Rust is er nog steeds niet gekomen. Niet tussen de vakanties, en ook niet in de herfstvakantie. De ideale omstandigheden komen gewoon niet.

Zenleraar Pema Chodron vertelt in haar boek Start where you are dat een van haar leraren zijn les begon met de mededeling dat ze nooit alles op een rijtje zou krijgen. Ze was geschokt. Want hopen we niet allemaal ergens stiekem dat er in de toekomst een moment komt dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen, dat we onze handen over onze buik kunnen vouwen en onze worsteling over is.


Ja! Ja, dat moment...het is altijd zo dichtbij, soms maar een dag van mij vandaan. 'Tomorrow, tomorrow, I love you, tomorrow...' zou mijn lied kunnen zijn, want dát is over het algemeen het moment dat die stukjes op hun plaats vallen. Vandaag alleen nog even dweilen, stofzuigen, een laatste ongezonde hap eten...

Dat wil zeggen, als er niet een onverwacht telefoontje, visite, poststuk of gebeurtenis tussendoor komt. En dat komt er altijd. Dat is het leven.
'Het moment dat alles klopt' trekt zich als het fruit boven de hongerige Tantalus steeds kwellend terug buiten mijn bereik.

Maar dankzij dit artikel weet ik dat ik die wortel en het geworstel wel kan vergeten. Het komt nooit meer goed. Het komt gewoon nooit goed.
Misschien is dat wel een opluchting. Aangezien ik nu weet dat het überhaupt niet goedkomt, kan ik definitief stoppen met streven naar die perfecte situatie. Die overigens niet veel meer inhoudt dan dat het hele huis schoon en opgeruimd is en ik niet moe ben, en gezellig met een boek op de bank kan gaan zitten genieten van het schone huis en de brave kindertjes. Hoeveel vraag ik nu helemaal?

Ik weet het, ik ben al eerder gestopt met streven, maar ik streef er toch naar dat steeds beter te doen. ;-)
En dat (stoppen met streven) blijkt weer - geweldig synchroon - een minimalistische gedachte te zijn. Want wat lees ik op de site van minimal student?
Essentially, minimalism is about breaking out of the mould of always wanting more. It’s about finding happiness in what we have already, instead of chasing something that is always out of reach.

"Niet steeds najagen wat buiten bereik ligt, maar tevreden zijn met wat we hebben" - ja, die had ik al wel begrepen op de 'materialistische' manier: Minder kopen, tevreden zijn met wat er is. Maar dit gaat natuurlijk evenzeer op voor situaties!

En net als met spullen die je 'wilt hebben' is er vaak geen noodzaak. Want hoeveel van de 'perfecte situatie' waar ik naartoe werk is 'echt?' Is niet een flink gedeelte ingegeven door het idee dat 'het zo hoort'? Door wat anderen ervan denken? Of door de commercie?

Natuurlijk, ik hou van opgeruimd, dat geeft rust in mijn hoofd.
Maar dat plaatje in mijn hoofd van een tot in de puntjes schoon huis met een appeltaart in de oven en moeder opgemaakt, goedgekleed en goedgehumeurd op de bank, omringd door haar beeldige kindertjes, is geen werkelijkheid, dat heet reclame. (Nou ja, die beeldige kindertjes klopt wel ongeveer. Maar meestal is de appeltaart opgemaakt en ligt moeder in de oven.)

Die ideale plaatjes ga ik nu vergeten; als ik vanaf heden gewoon de boel de boel laat en tevreden ben met hoe alles is, ben ik niet alleen enorm Zen maar ook nog eens minimalistisch bezig. Wow!

Wortels zijn voor ezels! Ik laat me niet meer gek maken. Ik mag nú uitrusten, niet pas (wortel---->) 'als alles klaar is'. Rustig wordt het ook nooit, dus kan ik maar beter meteen kalm aan doen in plaats van ertegenaan te jakkeren om op het moment (wortel---->)'dat alles klopt' te kunnen (wortel---->)relaxen.

Ik geloof dat deze invalshoek me wel bevalt. Nu alleen die calvinistische huisvrouw die zich hier schuilhoudt nog even het huis uitbezemen. Dat ruimt dan weer lekker op.











Ik kan er niks aan doen dat de opmerking van Rene gisteren nog even door mijn hoofd spookte. Kom ik zo zuur & zuinig over? Het was allemaal juist lollig bedoeld.

Hij stelde: je gaat toch op vakantie voor je plezier neem ik aan. En ik zei: Ik heb plezier.

Dat laatste is waar, maar ik wil toch wel graag even uitleggen dat ik niet op vakantie ga voor mijn plezier. Ik vind vakantie nogal overgewaardeerd. Als je mij een plezier wilt doen laat me dan lekker thuis met een boek. Gewoon omdat ik dat prettiger vind, en niet omdat ik zo zuinig ben. Autorijden vind ik vermoeiend, ik heb al weken verschrikkelijke rugpijn en die wordt daar niet beter van, maar ja, je bent op vakantie dus je wilt dan toch ook wat van de omgeving zien, dus je wandelt en rijdt je suf, anders is het helemaal zonde. Een week lang binnenblijven in een hotel is ook geen 'vakantie', tenslotte...

Ik ga op vakantie omdat sommige andere mensen in mijn gezin wel heel erg de behoefte hebben even uit huis weg te zijn. Omdat ze anders helemaal nooit uit de sleur komen, of hun werk niet kunnen laten liggen. Dat vind ik best aardig van mijzelf (haha).

Ik vind Vakantie meestal te Ver, te Vermoeiend en Verspillend. En Veel te Veel regelwerk voor en na die tijd, en voordat je alles weer op schema hebt en bijgekomen bent van de vakantie, ben je weken verder. Dat ik desondanks toch geniet komt omdat ik van elke situatie altijd het beste wil maken en de zonnige kant wil zien.

Ik ben hier nu, dus ook al loop ik krom van de pijn, ik geniet wel: van de omgeving, de lekkere shampootjes in het hotel (want meestal stellen die niet zoveel voor, maar hier zijn ze juist heel luxe), en het lekkere eten. Vooral ander eten. En dus zoeken we in lokale supermarkten naar eten dat in Nederland niet is. Ja, ook lekker goedkoop. En daar geniet ik dan ook weer van, als het me lukt om voor een bescheiden bedrag met zijn allen weer smakelijk te eten. Het is toch wel zo fijn als je na je vakantie niet failliet bent.

Dus ga ik op vakantie voor mijn plezier? Nee.

Maar heb ik plezier? Ja, toch wel, je hoort mij niet klagen (behalve dan over de rugpijn). De mensen hier zijn erg aardig, ik heb een grote voorkeur voor Duits voedsel (lekker stevig brood, hartige en stevige kost in plaats van zoet en liflafjes...), Maxi de chihuahua is werkelijk overal welkom (mensen op straat halen haar aan, en we krijgen overal hondenkoekjes in onze handen geduwd!), we zitten in een mooie wijk van de stad, gratis (oeps!) openbaar vervoer...het is gezellig en leuk.

Zo. ik heb gesproken. En nu ga ik weer een dagje genieten.



Guten Tag!
We zitten in Deutschland vakantie te vieren. We kamperen in ons hotel, wat het beste is van twee werelden: Goedkoop en makkelijk. Ontbijten doen we in het hotel (inbegrepen), lunch wordt door de ALDI en REWE voorzien (zie foto) en 's avonds proberen we iets warms te scoren dat niet zo duur is. Gisteren was dat een maaltijd in het hotel, vandaag een veel betere en veel goedkopere maaltijd in een klein wegrestaurantje.

Een maaltijd bestaande uit een schnitzel, gebakken ei, gebakken aardappels en salade kostte wel 3,90. En dan was het nog ontzettend lekker ook. Niet die in zuur verzopen slablaadjes die je in Nederland vaak voorgezet krijgt, maar heerlijke subtiel aangemaakte komkommer en koolsla. Ik ben een fijnproever en veel restauranteten in Holland smaakt naar 'zo uit een pakje gerukt en overgoten met iets uit een fles'. Het smaakt naar Sligro, zeg maar. Maar dit smaakte naar meer.

Het hotel is erg goed, ondanks de lage prijs die wij voor ons verblijf moesten betalen. Ontbijt is zeer uitgebreid, en voldoet aan al onze verwachtingen. Ondanks mijn pogingen om het een beetje billig te houden weerhoud ik mij van de Nederlandse gewoonte om bij het ontbijt alvast de lunch in de tas te stoppen. Er moet toch iemand de eer van ons land hooghouden?
En bovendien heb ik net Mama Tandoori gelezen, en wil ik vermijden dat onze familie nog meer op die van Ernest van der Kwast gaat lijken dan ze nu al doet.

Dus geen gerommel met spullen van het hotel. (Als ik de zeer lekkere en attractieve shampoo/badschuim verplaats naar de badrand, zet de schoonmaakster nieuwe neer bij de wastafel; Net doen alsof het op is door de flesjes in je koffer te stoppen zodat je nieuwe krijgt en een heleboel mee naar huis kunt nemen is dus niet eens nodig!) (<--- = grapje!) bijgewerkt om misverstanden te voorkomen



Onze hotelkamer beschikt trouwens over een speciale attractie (tevens de enige tegenvaller die we tot nu toe hebben ervaren): Verlichting en spiegels die elke vetcel afzonderlijk naar voren halen. En mocht je 's nachts toevallig dringend naar de wc moeten, dan waan je je in een horrorfilm. Je staat ineens oog in oog met bleke opgezette zombie met holle, blauwomrande ogen. (Ik tenminste wel) Daarna doe je dus geen oog meer dicht. Het afschuwelijke beeld blijft maar door je hoofd spoken... Het is dus zaak 's morgens voor dat uitgebreide ontbijt vooral niet in die spiegel te kijken, want de eetlust vergaat je. En na dat ontbijt al helemaal niet meer, wegens onbarmhartig belichte nieuwe vetrollen.

Wie zei trouwens dat Duitsers geen gevoel voor humor hebben? Deze "do not disturb" kaart durf ik niet eens op te hangen.
Ik ben aan het inpakken voor de vakantie. Maar het minimalisme heeft echt hevig toegeslagen. Voor 8 dagen neem ik mee (behalve wat ik aanheb):

1 broek
1 longsleeve shirt
1 t-shirt
1 vest-jasje (soort vest maar dan netter, met een kraag)
3 paar sokken
3 onderbroeken
1 bh
1 hemd
1 pyama
1 sjaaltje
1 paar schoenen
Reisapotheek
tandenborstel

en...mijn geheime wapen:

1 hersluitbaar bakje met biotex.

Uiteraard. Je denkt toch niet dat ik een week lang in hetzelfde ongewassen goed blijf lopen?

Verder de opgespaarde proefmonsters uit de tijdschriften (die echtgenoot geregeld in het oud papier vindt) in plaats van flessen shampoo, creme en badschuim. En proefmonstertjes parfum in plaats van een grote fles. Scheelt ruimte, en zo kan ik toch lekker ruiken. Ik heb zelfs proefmonsters gel/hairstyle-produkten, dus ook de geltube kan thuisblijven.

En last but not least: Libelle bookazines (ook gevonden bij oud papier) die ik speciaal bewaar voor langere reizen of uitstapjes. Heb ik ze uit, dan laat ik ze achter voor de volgende gelukkige (of ik gooi ze weg indien geen gelukkigen in de buurt). Zo hoef ik nooit op de terugreis reeds uitgelezen - en dan altijd te zware - boeken mee te torsen.

Alles past in mijn rugzak. Ik ben verbaasd over mezelf. Vergelijk dit met een jaar of twee geleden toen ik voor elke mogelijke calamiteit en weertype elk eventueel nodig kledingstuk meenam. Dat resulteerde dan meestal in een stuk of acht complete sets kleding, waarvan minstens de helft dan ongedragen weer mee naar huis ging, maar wat me wel een hoop tijd en ruimte had gekost.

En voor het geval iemand het zich afvraagt: Nee, ik heb niet gesmokkeld door net als Heidi (in hoofdstuk één) acht lagen kleding over elkaar aan te trekken...
Ik heb mezelf wel eens afgevraagd waarom lijstjes zo goed werken. En wat het nut is van die uitdagingen die ik mezelf stel. Ik bedoel maar, niemand eist van mij dat ik een maand niks koop, of ga leven met slechts 1 beker en bord per persoon. Dus waarom doe ik dat dan? Lange tijd wist ik het niet goed. Gewoon, omdat ik het 'leuk' vind. Beperkingen leuk? Maar vandaag las ik een post op mnmlist.com die het een beetje duidelijker maakte. Ik vertaal:

Beperkingen zijn niet de kern van het minimalisme, maar ze doen iets belangrijks: Ze dwingen ons om uit te zoeken wat belangrijk is. En als wij niet willen uitzoeken wat belangrijk is, dwingen ze ons om uit te vinden waarom niet.

Er is een Zen verhaal (ik parafraseer) over een student die aan de leraar vroeg: "Leraar, wat is het belangrijkste?" En de leraar antwoordde: "Het belangrijkste is: vragen wat het belangrijkste is."


Dat is het dus. Mezelf limieten stellen (of uitdagingen) dwingt me alles op een rijtje te zetten. Wat vind ik belangrijk? Tot hoever kan en wil ik veranderen? En waarom wil ik dat? Lijstjes maken doet hetzelfde: Wat is belangrijk genoeg om op het lijstje te komen? Wat heeft prioriteit?

Johann Wolfgang von Goethe zei: "In de beperking toont zich de ware meester, en alleen de wet kan ons vrijheid geven." Door jezelf te beperken (in spullen, in woorden, in daden) kun je dus vrijer worden. Interessant, nietwaar? Minder spullen, meer vrijheid. Meer ruimte voor wat belangrijk is. Dat is minimalisme in een notendop.
Ik kon het natuurlijk toch niet laten...de One-is-enough-mission was te verleidelijk om te laten voorbijgaan. Gisteren heb ik dus mijn keukenkasten uitgeruimd en van alles slechts vier overgehouden: Vier bekers, vier lepels, vorken en messen, vier diepe en vier platte borden, vier kommetjes, vier ontbijtbordjes. En vier kopjes en schoteltjes, voor als er visite is.

Ik heb het een beetje voorzichtig gebracht, natuurlijk. Maar echtgenoot was ogenblikkelijk enthousiast (terwijl hij normaliter principieel tegen elke verandering is), want tot dit moment stonden er 's avonds bij de afwas zestien glazen, en minstens zoveel kopjes, omdat iedereen telkens een schoon glas/kopje pakte in plaats van even zijn of haar glas om te spoelen.

Om nog maar niet te spreken over serviesgoed dat steeds verdwijnt in de
bermudadriehoek
kamers van de kinderen, totdat ze bij het opruimen af en toe met een dienblad vol afwas beneden komen. Ha, dat is verleden tijd. Wie een kopje op zijn kamer laat staan, heeft er gewoon geen bij het ontbijt.

Eigenlijk vind ik dat het nog wel minder kan. In mijn hoofd ben ik al weer een stap verder...we kunnen best alles uit een kommetje eten, en dan kunnen de diepe en platte borden ook wel weg. Een kommetje, een beker en bestek. Wat een ruimte. En hoe weinig afwas!
De uitdaging van vandaag: een leesbaar stukje schrijven. In korte tijd, want ik heb het echt vreselijk druk, al zou ik niet precies kunnen uitleggen waarmee. Er zijn gewoon zoveel dingen te doen. Voordat de nachtvorst toeslaat wil ik de tuin nog verbouwen, maar dan moet het ook weer niet regenen. Gisteren heb ik de laatste komkommers en sla van het land (=uit mijn minimoestuintje) gehaald. Tot mijn grote verrassing bloeien de tomatenplanten nu. Ja, wat heb je daar nou aan - dat wordt nooit meer wat. En die twee groene tomaten die de hele oogst van dit jaar vertegenwoordigen...wat zal ik daar eens mee doen? Nadenken over al zulke dingen vergt tijd.

Maar straks, in november en december, als er buiten niet zoveel meer te doen is, wordt het vast rustiger. En is er misschien tijd voor een leuke uitdaging op een ander front. Eerder heb ik al eens een maand-niks-kopen uitdaging gedaan. (Als je dat nog nooit gelezen hebt, kun je in de onderwerpenlijst op het label 'De uitdaging' klikken, dan krijg je alle blogs die ik daarover geschreven heb voorgeschoteld.)

Maar welke uitdaging zal ik eens kiezen? Er zijn - zeker in de minimalistische blogosphere - tal van mogelijkheden om te testen tot hoever je kunt en wilt gaan.

Zo is daar bijvoorbeeld Minimalist Fashion Project 333: Dit houdt in dat je een uit 33 dingen bestaande garderobe samenstelt die volstaat voor 3 maanden. De uitgebreide regels (en een hele lijst deelnemende bloggers) vind je hier;

Op het Unclutterer-forum is de a-thing-a-day uitdaging: Elke dag een ding weggooien of -geven om zo meer ruimte te creëren in je huis en je leven. Maar misschien vind ik dat een beetje simpel, omdat ik al een tijdje bezig ben met opruimen en weggooien.

Dan kan ik natuurlijk kiezen voor de 100-things challenge: Proberen mijn persoonlijke spullen (dus niet de gedeelde, zoals pannen en handdoeken) terug te brengen tot 100 stuks. Maar hoewel het zeer verleidelijk is om het te proberen, denk ik niet dat ik daar al aan toe ben. Tenzij je al mijn negentig kookboeken (en een stuk of 700 andere boeken) als 'gezins'-spullen aanmerkt natuurlijk. Dan is er een mogelijkheid dat het gaat lukken.

Wat koken betreft...ik zou ook een maand lang minimalistisch kunnen koken met slechts 5 ingrediënten per gerecht. The Stonesoup, een van mijn favoriete blogs, biedt een keur aan recepten met slechts 5 ingrediënten, dus heel moeilijk kan het niet zijn. Maar durf ik de 5-ingrediënten-belofte af te leggen?

En dan dien ik al dat eten op in het enige bordje dat we dan nog hebben - dat wil zeggen als ik de one-is-enough-mission ga volgen. Waarom hebben we eigenlijk kasten vol bakjes, borden, schalen en bekers als we per keer toch maar één gebruiken? Als elk gezinslid van alles een exemplaar heeft (en het zelf schoonhoudt!) zou de keukenkast een stuk overzichtelijker, en mijn leven een stuk makkelijker zijn. Hier voel ik wel wat voor. Ergens op een bovenste plank zetten we dan twee extra van alles voor het geval we visite krijgen, maar de rest van de keuken is heerlijk leeg.

Misschien kunnen we die laatste twee uitdagingen dan nog combineren met een maand geen suiker gebruiken, dat is wel zo handig met de (met Oudhollandsch snoepgoed gelardeerde) feestdagen in aantocht. De marsepein ligt al weer naar mij te knipogen, en de gevulde speculaas duwt zichzelf bijna in het karretje. Een stok achter de deur in de vorm van een uitdaging waarover geblogd moet worden zou dan nuttig kunnen zijn en mij helpen de Excellent-produkten van AH te weerstaan.

Voorlopig heb ik het nog reuze druk, en mijn plan is om op 1 november te starten met een uitdaging. Maar welke uitdaging, dat is nu nog de vraag...

Heb jij nog een idee om mij en/of jezelf uit te dagen? Laat het me weten!
Het loopt zo te zien weer tegen de feestdagen. Want het ene na het andere geweldige kookboek komt uit. Heb ik net het heerlijke boek Homemade van Yvette van Boven cadeau gekregen, komt volgende week de nieuwste van Jamie Oliver uit: Jamie in 30 minuten. (De verhouding kinderen/kookboeken is bij Jamie nu trouwens ongeveer 1:3). Ik heb het boek ingezien (in het Engels) en het ziet er heel goed uit.

Jamie in dertig minuten heeft een totaal andere opzet dan zijn andere boeken, want het boek biedt vijftig complete menu's die in een half uur te bereiden zijn. De bereiding van telkens drie dingen (voorgerecht/bijgerecht, hoofdgerecht en toetje) staat in chronologische volgorde, niet per gerecht apart - dat scheelt een hoop gedoe om zelf in te plannen wat je nu precies wanneer moet gaan doen! Origineel en handig, lijkt mij zo.

Dan zag ik zojuist nog Spitsuurkoken van Loethe Olthuis. Lijkt me ook al zo'n praktisch boek. Maaltijden van verse produkten, die in 15-30 minuten te bereiden zijn. Ik las dat ze binnenkort ook met een vegetarische versie komt: Groen en snel. Daar kijk ik ook naar uit!

Ik vermoed dat er de komende twee maanden nog meer kookboeken uitkomen. Nu heb ik mezelf (sinds mijn minimalistische neigingen) behoorlijk beperkt - ik heb nu nog maar 90 kookboeken - maar voor sommige boeken is altijd plaats. Meer plaats zelfs, nu ik hele stapels kookboeken heb weggegeven en verkocht.

Naast de 'gezonde' kookboeken (vegetarisch, biologisch) heb ik een flink aantal van mijn favoriete koks. Dat zijn Jamie Oliver, Sylvia Witteman en Mark Bittman. Misschien niet de meest gelauwerde koks, het zijn geen Franse chefs. Maar hun manier van doen spreekt me aan. Niet te moeilijk maar wel heerlijk koken. Zonder het gepruts van sprietjes bieslook om drie sperzieboontjes, of stapeltjes bouwen van blaadjes sla op een bedje van ...

Voor een boek van Jamie heb ik dus gewoon altijd ruimte. Desnoods doe ik weer een aantal andere boeken weg.
(Hmmm...goede reden om de boekenkast voor de zoveelste keer dit jaar onder handen te nemen.)
Gisteren moesten we helemaal naar Zeeland rijden om een oude vriend op te zoeken. Ik word altijd een beetje triest van lange autoritten. Ten eerste kost het een heleboel geld (auw). Ten tweede een boel benzine (je zou denken dat dat op hetzelfde neerkomt als het eerste bezwaar, maar ik heb het nu over de vervuiling).

We rijden langs Schiphol en dan vraag ik me af wat al die mensen toch in het buitenland moeten...de vliegtuigen gaan af en aan. Wel een heel fascinerend gezicht, maar wederom: vervuiling, lawaai, hoge kosten.

Nog wat verder bij Rotterdam kom je langs een enorm en verschrikkelijk lelijk gebied: Europoort. Niets dan troosteloos lelijke schoorstenen, grote gevaarlijk uitziende raffinaderijen, stank. Als de hel bestaat ziet het er zo uit. Ik geef met alle liefde mijn tv en overige rotzooi op als dit soort gebieden dan kan verdwijnen.

Voeg daarbij nog een paar tunnels (op een of andere manier vind ik het geen pretje onder miljoenen liters water te rijden in een tunnel die BotLEKtunnel heet, daar zouden ze toch rekening mee moeten houden), een paar asociale medeweggebruikers en een soort reisziekte die erin bestaat dat mijn brein een verplaatsing van zoveel kilometer op één dag niet goed kan verwerken (mijn hersens zijn denk ik afgesteld op de snelheid paard-en-wagen) waardoor ik na zo'n rit een soort van jet-lag heb, en dan heb je het plaatje bijna compleet.

Op de terugweg zegt dochter nog hoe mooi het industriegebied eruitziet in het donker met al die lichtjes. Ik denk aan die reclame van een tijdje terug, hoeveel nodeloos licht er brandt en hoeveel energie dat verspilt. Houdt de industrie zichzelf zo in stand? Door eeuwig veel te veel licht te laten branden?
Is dit nu wat de mens bereikt heeft, de afgelopen honderd, tweehonderd jaar? Noemen ze dit vooruitgang?

Onwillekeurig dringt zich bij mij ook altijd de vraag op hoe een gebied eruit heeft gezien voordat die wegen werden aangelegd. Was dit een weiland? Of een bos? Hoeveel natuur is kapotgemaakt zodat wij nog sneller in de file kunnen staan? Hoeveel dieren zijn er verjaagd?

Dat er zoveel mensen zijn die met mooi weer 'gezellig gaan toeren' snapte ik al nooit. Met mooi weer in een auto gaan zitten, wat een verspilling! Nu denk ik: Die zouden eens langs Rotterdam moeten zondagsrijden, om te zien wat we met zijn allen aanrichten. Verplicht de geur opsnuiven van de vooruitgang, genieten van het uitzicht over eindeloze smerige industrie.

Na twee keer drie uren rijden tussen ander blik op wielen heb ik de indruk dat Nederland nog slechts bestaat uit grote lappen asfalt en klaverbladvormige knooppunten, en wil ik acuut naar Drenthe verhuizen en me in een plaggenhut verstoppen. Weg van die petrochemische hel. Dan maar geen 'vooruitgang' in de vorm van auto's, tv's en plastic tassen. Straks stikken we letterlijk in onze spullen door de kwalijke uitstoot van auto's en industrie.

Meestal ben ik ook erg blij als ik weer thuisben, in het relatief ongerepte Friesland. Zolang het nog duurt...want in Harlingen bouwen ze nu een afvaloven.

Waar is hier de nooduitgang?

Dochter J. heeft met een foto een prijs gewonnen. En dus moesten we naar een prijsuitreiking die plaatsvond tijdens de energiebeurs in Heerenveen. Leuk, een energiebeurs, dacht ik. Wie weet steken we er nog iets op. Wel, de beurs bleek ontzettend klein, en voornamelijk hoogrendementketelverkopers te herbergen. Ik zocht nog iets over waterbesparing maar dat was niet te vinden. Een kraampje over waterontharders was er wel, maar daar was het weer te druk om even snel wat info te vragen.

Het meest interessante van de beurs was een stand met informatie over
(klik--->) Transition towns. Een Transition town is een project om mensen minder afhankelijk te maken van olie. Ons hele leven draait zo'n beetje op aardolie (denk aan alle plastics, benzine, energie) en de aardolieproduktie loopt vanaf nu alleen nog achteruit. Het hoogtepunt (peak oil) is geweest. De vraag neemt echter niet af, en dat zal naar verwachting leiden tot een snel toenemend tekort (altijd leuk zo'n zinsnede) en hogere prijzen.

Minder afhankelijk worden van olie lijkt dus wel zinvol. Een Transition town is een manier om mensen bij elkaar te krijgen en vaardigheden van vroeger te leren (toen er immers ook niet zo'n afhankelijkheid van olie was), ideeën en spullen te delen, om samen de overgang (transition) te maken naar een andere manier van leven.

Ik heb voor vijf euro een Basishandleiding Transition towns gekocht. Niet dat ik er zelf een wil starten, dat lijkt me veel te veel werk, maar het leek me best nuttig om er eens over te lezen. Als er in onze woonplaats zoiets georganiseerd zou worden, ging ik mij er zeker voor aanmelden.

En na de uitgebreide bezichtiging van de beurs (tien minuten) kreeg J. dus nog haar prijs: haar winnende foto afgedrukt op canvas, en een bon van de speelgoedwinkel. De juryleden vertelden later dat ze haar foto direct al de allermooiste vonden, en toen wisten ze nog niet eens dat die gemaakt was door een twaalfjarige. En zo gingen we allemaal blij (en een beetje trots) naar huis.
Het zal niemand ontgaan zijn dat we al een paar jaar in een financiële crisis zitten. Ik wist dat die zou komen, een paar maanden voordat het gebeurde. ik had namelijk het boek van Willem Middelkoop gelezen "Als de dollar valt". Ik heb geprobeerd de tips in zijn boek op te volgen.

Willem Middelkoop voorspelde dat als de dollar eenmaal gevallen was, de euro ook best zou kunnen instorten. En hoewel de overheid ons probeert voor te spiegelen dat het nu allemaal weer koek en ei is, en spaarloon vrijgeeft in de hoop dat mensen dat gaan uitgeven (een injectie voor de economie) is de waarheid dat het steeds slechter gaat.

Ik volg het edelmetaalblog en daar wordt je wijzer van dan van de nieuwsberichten...wat blijkt? Banken hadden altijd al weinig goud, maar willen het nu helemaal niet meer kwijt. (Waarom niet? lees het zelf op het edelmetaalblog). De prijs van goud en zilver (fysiek, dus niet alleen de beursnoteringen) vliegt omhoog, hoewel de banken en de staat kunstmatig proberen die prijs laag te houden. Waarom?

Wat zie ik op tv? Reclamespotjes. "Hebt u gouden juwelen die u niet meer nodig hebt?" (Stuur ze dan maar fijn naar ons op...) Veel mensen hebben vanwege de hoge goudprijs het idee dat het nu een goede tijd is om oude sieraden te verkopen. Is het toeval dat de regering en de reclames dus dezelfde boodschap uitdragen: niks aan de hand, geef ons je goud en zilver maar, krijg je er fijn eurootjes voor terug. Dat die euro's mogelijk binnenkort niks meer waard zijn vertellen ze er niet bij. Dat goud en zilver bij instortende valuta hun waarde behouden ook niet.

Slimme mensen kopen nu goud of zilver (en nog slimmere mensen hebben dat twee jaar geleden al gedaan). En als je dat niet kunt of wilt, verkoop dan in ieder geval nu niet je familiejuwelen, want wie weet komen die binnenkort nog eens van pas. Maar geloof vooral de sussende verhaaltjes van de overheid niet, dat alles nu weer goed is. Als alles in orde zou zijn, hoefden ze ons dat niet te vertellen.
Jullie zijn natuurlijk, net als ik, best wel computerfanaat. Wat doe je anders op al die blogs?
Dus gaan jullie deze tip - die ik van mijn broer kreeg - zeker waarderen.

De website alternativeto.net zet heel eenvoudig alle alternatieven voor bepaalde programma's voor je op een rijtje. En dan niet alleen voor Windows, maar ook voor Mac, Linux en verschillende mobiele telefoonbesturingssystemen. Dus zoek je een simpel notitieprogramma? Alternativeto biedt een hele lijst. Een programma om data online te bewaren? Zoiets als Dropbox, maar dan anders? Alternativeto heeft het al gevonden. iTunes te zwaar voor je Windowscomputer? Zoek je toch een alternatief!

Erg simpel. That's how I like it.
Twee maanden geleden schreef ik een bespiegelend blog over lijstjes en budgetten. En over de vraag of ik niet heel relaxed zou leven en minder zou uitgeven als ik het allemaal losliet.

Ik heb het geprobeerd. Twee maanden lang maakte ik geen to-do lists, en werkte ik mijn jaarbudget niet bij. Maar het werkte toch niet helemaal. Zonder mijn lijstjes zweven de gedachten en plannen mijn hoofd in, maar ook weer uit. Zonder het bijwerken van mijn budget heb ik geen idee meer of ik nu wel of niet nog geld heb voor de reparatie van de auto. Wel voor de vakantie, die was natuurlijk net betaald.

Ik weet dat er bedragen binnenkomen en dat er een aantal bedragen weer van af moet, maar soms denk ik bij een grote geplande uitgave: O, dat kan mooi van dát inkomende bedrag af - en dan gebruik ik later in mijn hoofd datzelfde inkomende bedrag om een andere grote uitgave mee te plannen. Niet handig, hetzelfde bedrag twee of drie keer uitgeven, want in je hoofd gaat dat moeiteloos, maar in de praktijk werkt het niet zo heel erg goed.

Verder heb ik gemerkt dat ik in het 'echte leven' tot heel weinig kom, als ik niet iets op papier heb. Of misschien is dat een illusie, en doe ik wel veel, maar heb ik sterk het gevoel dat ik mijn dagen in ledigheid doorbreng omdat ik niks kan wegstrepen. En dat (gevoel) leidt er vreemd genoeg weer toe dat ik me er niet toe kan zetten om iets te gaan doen.

Dus het lijstje is terug. En wat voor lijst. Ik ben al twee dagen bezig elke inkomende gedachte weer netjes te noteren. Dientengevolge heb ik ook weer een heleboel gedaan.
En het budget is ook terug. Het kost even wat werk - twee maanden budget invullen inhalen - maar dan heb ik ook wat. Overzicht, duidelijkheid. Opluchting. Controle. Yes! I'm back!