Waarom is minimalisme zo aantrekkelijk?

Een tijdje terug heb ik een lijstje samengesteld om nog eens met jullie te delen. En hier komt ´ie dan.

* Minder visuele rommel en ruis
* Minder stress
* Minder schuldgevoel
* Minder schade aan het milieu
* Minder geld uitgeven
* Minder spullen om schoon te maken
* Minder spullen om op te ruimen
* Minder tijdverspilling
* Minder opbergruimte nodig
* Minder groot huis nodig
* Minder zorgen over je bezittingen
* Minder zoeken

* Meer vrijheid
* Meer ruimte
* Meer tijd

Je ziet aan het lijstje ´minder´-dingen dat het minimalisme helemaal past binnen de ´genoeg´-cultuur, het consuminderen, en groen en milieubewust leven.

Maar de laatste drie (méér-) dingen vind ik vooral een eye-opener. We hebben onze tijd, vrijheid en ruimte laten afpakken door onze bezittingen - iets wat je niet zomaar zou laten gebeuren als een mens het je zou aandoen. Veel mensen zijn wezenlijk gevangenen van hun eigen rommel. Wil jij een slaaf zijn van je bezit? Dat klinkt ernstig.

(Gepaste stilte)

Dan zal ik nu weer wat leuks vertellen.
Ik las een geweldige anekdote (betreffende minder zorgen om je spullen) op de site van miss minimalist.

Zij vertelt dat ze zich nooit zorgen maakt om inbrekers, omdat ze niets heeft wat het stelen waard is. Haar belangrijkste bezittingen heeft ze meestal bij zich (laptop, telefoon) dus ze durft haar huis rustig achter te laten.

Negen jaar geleden was er bij haar toch ingebroken. Ze schrijft (ik vertaal en parafraseer): Ik had zijn gezicht wel willen zien toen hij onze kamer en woonkamer zag. Nu is de gemiddelde dief al bepaald geen raketgeleerde, maar je zou denken dat een dief bij het zien van onze inrichting de moed zou opgeven. Niet deze dief. Na heel veel zoeken en moeite doen ging hij ervandoor met een lippenstift (!) een discman, een lege beurs en een zakje met Canadese munten.

Telkens als ik eraan terugdenk, zie ik een een travestiet voor me, die, jammend op wat muziek, Noordwaarts loopt om ongeveer drie dollar aan Canadese munten te kunnen uitgeven.


Ik heb zo gelachen om dit verhaal. Die arme dief...niets te vinden in dat minimalistische huis. De agent die het verhaal kwam opnemen was echter geschokt, die meende dat het hele huis leeggeroofd was. Op haar site staan er foto´s bij, dus neem een kijkje.

Miss Minimalist eindigt met een nuttig lesje:
Moraal van het verhaal #1: Als je leeft van de criminaliteit, doe geen moeite om een minimalist te beroven.
Moraal van het verhaal #2: Het leven is een stuk makkelijker als je niks hebt om te stelen.

Volgens mij heeft ze groot gelijk.
Ooit las ik al een interview met hem in de Genoeg, nu kom ik hem online weer tegen: Joop Boer. De man die per jaar slechts twee vuilniszakken afval heeft, en meer stroom levert dan hij verbruikt.

Lees over hem op zijn site Leefbare wereld.

Hier het interview met hem dat in Genoeg heeft gestaan.
Vandaag was er een rommelmarkt in onze wijk. Daar hebben we onszelf uitgestald met onze spullen, net zoals op Koninginnedag. Helaas bleken er in de buurt zoveel evenementen te zijn, dat er erg weinig mensen op de rommelmarkt afkwamen. We hebben wel wat verkocht, (voor ca 70 euro) maar toen vanmiddag de zon fel begon te branden hadden we het al snel bekeken.

We besloten alles in te laden en naar mijn moeder te brengen die graag dingen verkoopt via Marktplaats. Als ze spullen voor ons verkoopt delen we de opbrengst. Zij heeft echter een veel langere adem dan ik wat het bewaren betreft. (En ook een schuurtje waar verder geen fietsen of werkbenodigdheden zoals trapjes, jerrycans of emmers hoeven te staan). Ik wil dingen die ik opgeruimd heb ook echt uit de weg hebben, anders zitten ze me nog dwars.

Ik zet heus ook geregeld dingen op Marktplaats, en verkoop ook wel, maar soms (zeg maar meestal) heb ik het geduld niet om iets dan een week, twee weken of nog langer op te slaan totdat er een koper voor komt.

Zo hebben we dat probleem dus fijn opgelost: Onze schuur is weer netjes (nadat we in totaal al zo'n 395 euro verdiend hebben met het verkopen van oude spullen op en na 30 April), er is eventueel nog wat geld in aantocht, en mijn moeder kan weer vooruit met haar hobby. :)

Het kan natuurlijk ook andersom. Ben jij zelf iemand die het een sport vindt om op Marktplaats te verkopen? Bied dan aan om tegen een percentage van de verkoopprijs ook voor vrienden en familie te verkopen. Zo creëer je een extra zakcentje.

Voor mij weegt in dit geval de extra ruimte en het opgeruimde gevoel veel zwaarder dan het geld dat ik méér zou kunnen verdienen door de spullen zelf te verkopen.

En jullie? Gaan jullie voor de extra ruimte in je beurs of extra ruimte in je huis?
Het is 23:30 uur.

Zojuist heb ik de film Into the Wild gezien. Magnifieke film. Maar het dwingt me tot het schrijven van enkele regels.

Omdat ik enkele dagen terug blogde over eetbaar onkruid kan ik nu niet nalaten een waarschuwing te geven. Zorg ervoor dat je vooral wel EETBAAR onkruid eet. En geen look-a-like (of zou like-a-look hier beter passen?) waar je een langzame, pijnlijke en hongerige dood aan sterft. Mocht dat mislukken, zorg dan dat je in de bewoonde wereld bent als je jezelf vergiftigt. Zodat je twee weken vóór je dood gevonden wordt, in plaats van twee weken daarna. Als je deze regels in gedachten houdt moet het goedkomen.

Zo, nu kan ik slapen. Welterusten allemaal.
Ik las op de site van het Tv-programma Kassa een oproep voor tips tegen het verspillen van voedsel. Wat doe je met de restjes?

Twee opmerkelijke antwoorden las ik.

Ten eerste had iemand als tip om grote glazen potten (zoals bijvoorbeeld van haring) te gebruiken als kliekjespotten voor in de koelkast. Dat vind ik wel een slim idee, aangezien we toch steeds minder plastic willen gebruiken. Een pot heeft bovendien een goed sluitend deksel, en dat is ook fijn. Op dit moment doe ik kliekjes wel eens in een schaal in de koelkast, maar dan ben ik weer te lui om er plastic (alweer plastic) overheen te doen, en dat schijnt weer niet zo gezond te zijn, je kliekjes onafgedekt wegzetten.

Dus grote glazen potten om restjes in te bewaren? Lijkt mij een prima tip.

Een andere reactie kwam van een persoon die wat belabberd schrijft, maar het idee komt wel over. Het gaat over de tht-datums op levensmiddelen. Die datum op de verpakking is door de wet verplicht, maar volgens de schrijver is dat waarschijnlijk vooral voordelig voor de fabrikant. Want de gemiddelde mens gooit het eten automatisch weg zo gauw het over datum is...en koopt dan weer nieuwe. Maar, schrijft hij: in de oorlog aten we alles.
Verder vraagt hij: wat is het principe van vaccineren? (Even doordenken: jezelf bewust besmetten met een ziekte zodat je er sterker van wordt omdat je lichaam antistoffen gaat aanmaken) Een logische gedachte zou dan zijn dan we niet al te bang moeten zijn om eens iets binnen te krijgen wat misschien een dagje over datum is. Worden we alleen maar sterker van.
Daarnaast vindt de schrijver het schandalig dat voedselbanken voedsel weigeren dat over datum is.

Ik ben zelf ook niet zo bang voor die tht-datums. Ik check natuurlijk wel of het nog eetbaar/drinkbaar is, en met vlees en zuivel ben ik erg voorzichtig, maar dingen zoals koffie, thee, suiker, chocola, en kaas kunnen volgens mij nauwelijks ´oneetbaar´ worden. Kom op, een kaas die eerst een half jaar (of langer) ligt te rijpen om oud of belegen te worden, is heus niet een week nadat je hem gekocht hebt niet meer eetbaar omdat de tht-datum verstreken is.

En wat schimmelkaas (brie, camembert etc) betreft...die gooi je toch niet weg als die begint te schimmelen? Dat is wat schimmelkaas namelijk hoort te doen.

Ik las afgelopen week het boek Van Miljonair tot Krantenjongen, en daar vertelt een dakloze dat hij alles at, ook uit vuilnisbakken, ook hamburgers waar al een hap uit was...hup, gewoon het vuil eraf vegen en opeten. De eerste keer gruwde hij ervan, maar het werd al snel gewoon. In dezelfde zin vraagt de Kassa-tipgever: Wat als het nu eens oorlog was? Maakten we ons dan ook nog druk om die tht-datums?

Goed, we gaan geen hamburgers uit de vuilnisbak eten, denk ik...hoewel Dumpster diving in Amerika grote vormen heeft aangenomen, en er hele maaltijden worden opgevist uit containers. En het is geen oorlog, dus we hebben meer dan tulpenbollen om onze maag mee te vullen.

Maar wat denken jullie? Wordt er (door die tht-datums) onterecht veel voedsel weggegooid dat eigenlijk nog best eetbaar is?
Kunnen we op ons eigen verstand/inzicht afgaan wat betreft voedselbederf? Hoe deed men dat eigenlijk voordat die tht-datums op de verpakkingen werden geprint?



Alweer zo´n leuk boek van uitgeverij Snor!

Zelfgeoogst supersimpel moestuinieren en superlekker koken is een aantrekkelijk boek op de bekende Uitgeverij Snor-manier: Vrolijke kleuren, folkloristische plaatjes, hippe lettertypes.

De voorkant belooft: Nieuw! Revolutionaire moestuinkistjes-methode voor balkon, gevel- en kleine (stads)tuin.

Hmmm...zou dat soms...toevallig...ongeveer het square-foot-gardening (of vierkantemetertuinieren) zijn in een nieuw jasje? En dus helemaal niet zo nieuw? Het komt er wel een beetje op neer. Alleen wordt in dit boek in sinaasappelkistjes getuinierd. Met dezelfde voordelen als een vierkantemetertuin: het is klein, je vult het met vruchtbare grond en bent dus niet afhankelijk van de plaatselijke stugge klei of arme zandgrond. De schrijfster is bovendien zo eerlijk (en praktisch) geweest om ook de links naar de site over SFG en Jelles Makkelijke Moestuin op te nemen (+ nog een tiental andere sites over tuinieren) dus het is haar vergeven.

Het wordt allemaal heel smakelijk en vrolijk gebracht. De recepten zijn ook aangepast op kleine hoeveelheden oogst, dus heb je geen kilo boontjes nodig maar bijvoorbeeld een wortel of twee handjes radijsjes. (En die heb je zómaar, kan ik uit ervaring zeggen!)

Er worden specifiek groentes behandeld die goed te telen zijn in een klein tuintje, dus bij uitstek geschikt voor je SFG of vierkantemetertuin. Van elke groente worden de mogelijke ziekten/gevaren besproken, ook wat je eraan kunt doen, hoe en wanneer je de groente kunt oogsten en dan: wat je ervan kunt maken! Recepten met klinkende namen als Hippieshake met kokosmelk en Heidi-und-Peter-pizza doen je wensen dat je wortels of uien al klaar waren om geoogst te worden.

Nou ja, totdat dat zover is vermaak ik mij gewoon met het lezen van dit boek. Stiekem zitten er nog wat tips in voor guerillagardening, benevens een tuinkalender met wanneer je welke groente zaait en oogst, én een leuk kopieerblad met labels voor in je tuintje.

Een boek om van te watertanden dus, en ook uitermate geschikt om met de kinderen te bekijken en uit te proberen omdat er geen moeilijke taal of ingewikkelde schema´s instaan.

Kortom, ik zeg: Doen.
Met het mooie weer van de afgelopen dagen staan mijn tuintjes er geweldig bij, en ik denk die van jullie ook wel. De tuinbonen beginnen te bloeien, de tweede zaai radijsjes, rucola en spinazie komt al op, en de stampeulen klemmen hun tentakeltjes overal aan vast.

Maar helaas, het onkruid groeit in deze tijd net zo hard als de groente. Hoewel...helaas? Ik heb de term onkruid altijd al wat vreemd gevonden, alsof het er niet mag zijn. Maar iets is natuurlijk pas onkruid omdat JIJ het niet in je tuin wilt hebben.

Paardenbloemen zijn ook maar gewoon bloemen. Sterker nog, paardenbloemen kun je eten. Nog sterker, in bepaalde gedeelten van Engeland worden ze speciaal gekweekt om ze als groenten te eten! In Arabische landen wordt het 'wilde andijvie' genoemd.

In plaats van zogenaamd onkruid te vuur en te zwaard te bestrijden zou je beter de potentie van al die gratis groenten kunnen benutten. Denk eens aan de mogelijkheden...

Paardenbloemen in je tuin? Gratis sla, soep of groente! Of jam...of wijn...Vol met vitamine A, C en K, en meer ijzer dan spinazie.

Brandnetels? Kostelijke maar kostenloze thee of soep! Brandnetels zijn goed tegen reuma, en voor je kalkopname. Vooral in de maanden maart, april, mei zijn de jonge brandnetels heerlijk - ahum... volgens zeggen.

Zevenblad (hier ook wel Hanepoten genoemd) tussen je zorgvuldig gekweekte peultjes? Wees dankbaar. Dit onuitroeibare 'onkruid' blijkt een overvloed aan gezonde vitaminen. Jonge blaadjes zijn als sla te eten (of trek er thee van!), ouder blad kan als spinazie bereid worden. Madeliefjes, Oostindische kers, viooltjes: allemaal eetbare bloemen.

Dat geeft toch weer een heel andere kijk op dat groene spul dat zich tussen je tegels van je keurige terrasje omhoogwurmt. Ik geef toe dat ik tot op dit moment nog niets geprobeerd heb, maar dat gaat binnenkort zeker gebeuren. (Je zult net zien dat hier de eerstvolgende tien jaar geen zevenblad meer te bekennen is. En brandnetels hebben in ons postzegeltuintje al helemaal nog nooit gestaan. Maar mijn goede voornemen voor dit jaar is: onkruid eten!)

Uit de bibliotheek heb ik eens een paar boeken van Danielle Houbrechts geleend: Koken met Onkruid en Feestelijk koken met onkruid. Helaas kan ik ze online nauwelijks meer vinden, kennelijk zijn ze uit de handel. Maar dat waren inspirerende boeken.

Online zijn gelukkig wel een heleboel inspirerende sites te vinden om je uit te leven met de ongevraagde gasten in je tuin. Doe er je voordeel mee, zowel financieel als voor je gezondheid. Goed voor het milieu en lekker samenwerken met de natuur, in plaats van tegenwerken.

Zoek voor (heel veel Engelse) recepten met paardenbloemen op 'Dandelions'. Paardenbloemen zoeken en eten schijnt in gedeelten van Engeland een soort nationale sport te zijn, vandaar.

Tot slot een paar links naar onkruid eten.

Engels artikel over het lekker bereiden van paardebloemen

Permacultuur in de tuin

Uitleg over eetbare wilde planten

Leuk blog over kruiden e.d.

Veel info, ook wat recepten

Als jullie al eens onkruid gegeten hebben, of nog leukere links kennen: laat het me weten!
Laten we het eens over iets anders hebben hier. Geld uitgeven bijvoorbeeld.

G. spaarde al een tijdje voor een nieuw fototoestel, hij wilde graag een digitale spiegelreflexcamera.
Hij had inmiddels al een leuk bedrag bij elkaar gespaard, dus ik hield de aanbiedingen wat in de gaten. Ik weet dat bijvoorbeeld Wehkamp geregeld flinke kortingen geeft en tien procent kan aardig oplopen voor een beetje fototoestel. En anders heeft de Mediamarkt wel eens een aanbieding.

En jawel, vanaf vandaag bij de Mediamarkt: Fotomania. Flinke kortingen bij de aanschaf van een digitaal fototoestel. In de webshop van de MM zagen we het gewenste toestel van 489 voor 419, maar we reden toch maar even naar een echte winkel.

Kostte ons nog een eeuwigheid wegens alle Elfstedentochtfietsers onderweg waarvoor we dan telkens moesten wachten, maar we hebben de MM gehaald. En er waren ook nog fototoestellen. Helaas niet meer exact het toestel dat we zochten - uitverkocht - (De canon Eos 450D met een 18-55mm IS lens, en hij was trouwens in de fysieke MM nog tien euro goedkoper dan in de webshop!) maar we vonden wel een Canon Eos 450D double zoom kit, met een 18-55 mm lens en met een extra lens erbij van 75-300 mm). Maar geen beeldstabilisatie dus (het ´IS´ gedeelte in de omschrijving van de lens).

Na nog wat heen-en-weer-bellen met de hulplijn (=mijn moeder) en wat uitleg van de MM-jongetjes bleef toch het dilemma: Het is een heel goede aanbieding, het is absoluut goedkoop, maar deze objectieven zijn zonder beeldstabilisatie. En ik had nog wel op zoveel forums gelezen dat die beeldstabilisatie een wereld van verschil maakte.

Tja, wat doe je dan. G. deed het. Vroeger maakte hij altijd zeer goed geslaagde foto´s zonder beeldstabilisatie en waarom zou dat nu niet meer lukken?
En zo is hij nu de gelukkige bezitter van een Canon Eos. Ik mocht het toestel ook even vasthouden en ik ben helemaal om. Wat een geweldig toestel! In een oogwenk heb je prachtige foto´s, het toestel is supereenvoudig te begrijpen, alles in het Nederlands ook. Dus als er voortaan bij dit blog hele mooie foto´s staan, dan weten jullie hoe dat komt.
De winnaar van het Broodtrommelboek is geworden (eerlijk geprikt door A. uit alle reacties én volgers):

Zondagskind.

Gefeliciteerd! Stuur binnen een week een e-mail naar brainiacs@home.nl met je adresgegevens dan kan ik het boek versturen. Als er volgende week vrijdag nog niet gereageerd is prikken we een nieuwe winnaar.

Voor de verliezers...gewoon blijven hangen, binnenkort is er weer een weggevertje!
"Als ik even nietsdoe, hou me dan vooral niet tegen" schreef Loesje op de scheurkalender vorige week.

Ernie J. Zelinski zou het helemaal met haar eens zijn geweest. Hij schreef namelijk het boek met de intrigerende titel: Nietsdoen, een levenskunst.

Ik kwam het boek tegen tijdens mijn boekenkast-opruimactie. Ik wist niet eens meer dat ik het had, G. heeft het boek een keer gevonden in de papierbak en ik zag de eventuele kwaliteit er wel van in. Nu, door drastisch opruimen, kwam het boek weer boven water. Gelukkig maar.

De achterflap vertelt ons: Nietsdoen, een levenskunst helpt om angst kwijt te raken om een baan te verliezen. Nietsdoen, een levenskunst laat zien hoe iemand financieel onafhankelijk kan zijn met minder geld. Nietsdoen, een levenskunst, zorgt ervoor dat meer plezier en voldoening wordt gehaald uit alledaagse dingen die iemand doet, terwijl het ook kan leren productiever te zijn door juist minder te werken.

Nu werk ik niet buitenshuis (afgezien van mijn vrijwilligerswerk op de middelbare school) dus men zou zich kunnen afvragen wat ik aan dit boek heb. Het punt is echter dat je geen baan nodig hebt om je als een loonslaaf te gedragen. Sommige mensen blijven maar werken, ook als het niet nodig is. G. is zo iemand, en ik heb ook ernstig de neiging om te werken tot ik erbij neerval - dat wil zeggen als ik niet aan de computer vastgekleefd zit, natuurlijk. En aangezien de beschrijving op de achterkant afsluitend vermeldt: "Niemands laatste woorden zijn ooit geweest: "Ik wou dat ik meer had gewerkt."" kon dit toch ook wel een boek voor mij zijn.

En was het leuk? Ja, het was leuk. De hoofdstukken hebben titels als: Ook jij kunt leven als God in Frankrijk; Je krijgt wat je ziet; De moraal van werk is de moraal van slaven; Minder werken, gewoon omdat het gezonder is; Werkloos, nu blijkt wie je werkelijk bent; Iemand verveelt mij, ik geloof dat ik het zelf ben; dynamische inactiviteit leidt tot niets; Het nu staat Zentraal; Aristocraat zijn met minder dan 20 euro per dag.

De pagina's zijn gelardeerd met grappige cartoons en quotes (over werken/nietsdoen) die het allemaal een luchtig tintje geven. Maar ondertussen is het onderwerp natuurlijk bloedserieus. We kennen allemaal wel de voorbeelden van de mensen die met pensioen gaan en dan binnen twee jaar overlijden. Dat zijn de mensen die in hun leven slechts twee dingen hadden: hun Werk en hun Relatie. Valt het Werk weg, dan zijn ze hun identiteit kwijt, hun levensdoel, hun bezigheid. Het is dus van groot belang om te leren nietsdoen voordat je met pensioen gaat. Begin zo snel mogelijk!

Verder spreekt ook dit boek (net als de boeken Lof der Luiheid en Leve de vrijheid van Tom Hodgkinson) over het gif en gevaar van televisiekijken. Televisiekijken kan je dood worden, stelt Ernie J. Zelinski. Niet alleen televisiekijken maar de meeste vrijetijdsbestedingen tegenwoordig zijn passief. Dat betekent dat je er zelf niets hoeft in te brengen, niets hoeft te verzinnen; er is geen uitdaging. En dat is ontzettend slecht.

Maar wat nu als je ook zo'n protestants arbeidsethos hebt, en je vrije tijd vult door jezelf dood te laten slaan door de tv? Dan helpt dit boek je om een mooie vrijetijdsboom te maken. Gevuld met vrijetijdsbestedingen die je enthousiast maken, die je vroeger enthousiast maakten en dingen die je wel eens overwogen hebt om te doen. En voordat je het weet heb je een enorme lijst met (on)nuttig tijdverdrijf...maar beter dan tv-kijken in elk geval.

En anders kun je je nog aanmelden bij het Institute of Totally Useless Skills. Als dat nog bestaat, want het boek is al een jaartje of 13 oud. Maar op internet zijn ook genoeg nutteloze vaardigheden te vinden. Ik zelf ken er ook een paar, geleerd van mijn vader: Ik kan van een leeg snoeppapiertje een klein glaasje maken en ik kan met sinaasappelschillen vuurwerk maken. Ik kan trouwens ook een potlood zo laten bewegen dat het lijkt alsof hij van rubber is! Ha!

En nu jullie. Zijn jullie workaholics en loonslaven, of genieten jullie van nietsdoen en vullen jullie je vrije tijd ook met prettige, eventueel nutteloze bezigheden? Voel je je schuldig als je niet buitenshuis werkt? Vind je dat werken (ook in huis) beter is dan nietsdoen en/of plezier hebben?
Zojuist heb ik de kamer van J. opgeruimd. Ik vraag me af waarom ik altijd zulke hopeloze acties onderneem wanneer ik toch al moe ben. Want ik weet van tevoren dat het me een hele middag kost en heel veel frustratie. J. heeft namelijk als enige hier geen opruim- en schoonmaakgenen. En ze vindt het heerlijk om in de rommel te leven. Elk horizontaal oppervlak wordt bedekt met snippers, blaadjes, boekjes, en vele andere ellendige kleine dingetjes.


J. het zelf laten opruimen is geen optie, want zij zorgt er veel te zorgvuldig voor dat er nog geen oud snoeppapiertje uit haar kamer verdwijnt. Daar schieten we natuurlijk niets mee op.
Helaas kan ik niet even het Van Harinxmakanaal omleggen en door haar kamer laten spoelen á la Hercules. Dus ik moet echt zelf opruimen en schoonmaken. Goed, na drie uren zwoegen is haar kamer schoon en netjes. Alleen staat de overloop nu vol met volle vuilniszakken en lege dozen, stapels verkreukelde papieren en wat dies meer zij. Ik ben dus nog niet klaar.

Vanochtend had ik mijn blog willen afsluiten met: Minimalisme ...doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor je kinderen.
Maar nu voel ik er meer voor om te zeggen:
Minimalisme, als je het niet voor jezelf doet, doe het dan alsjeblieft voor je ouders!
Gisteren kwam een kennisje koffiedrinken en die vertelde dat ze nu heel erg aan het opruimen is in haar huis en veel spullen wegdoet. Waarom? Ze heeft onlangs met haar zus het huis van haar moeder moeten leeghalen. Het was een heidens karwei. "Ik wil niet dat mijn kinderen later zóveel rotzooi van mij moeten opruimen," zei ze. "En als het nou nog nuttige dingen waren... maar nee, allemaal nutteloze troep was het."

Ik las onlangs een mooie overweging. Op de site Becoming Minimalist in een gast-post van Jeffrey Tang, las ik ongeveer het volgende - als reactie op de gedachte dat minimalisten saaie mensen zijn die nergens van genieten, die elk plezier afgezworen hebben:

Denk hier eens over na:
Als je de rommel uit je kasten opruimt, maak je ruimte voor het genieten van de enkele kwaliteitsstukken die je houdt

Als je onnodige boeken, gadgets en speelgoed verkoopt onderstreep je de waarde en het nut van de items die blijven.

Als je ruimte in je leven creëert, als je je schema leegmaakt, of je inbox, of je to-do-list, maak je ruimte voor betere ervaringen, betere communicatie en beter werk.

In 'Rework' schrijven Jason Fried and David Heinemeier Hansson : “Wees een curator. Je maakt geen geweldig museum door alle kunst van de wereld in een ruimte te stouwen. Dat is een opslagplaats. Wat een museum zo geweldig maakt zijn de dingen die níet aan de muren hangen...wat je achterwege laat is wat ertoe doet.


En verder schrijft hij:

Wees een curator van je leven. Bewerk. Laat de nietswaardige onderdelen weg. Wees niet bang om nee te zeggen, maar wanneer je iets het waard vindt om ja tegen te zeggen - koester het dan. Geniet ervan. Hang het aan de wanden van je museum en wees er trots op.


Dat vind ik nu mooi gezegd. Minimalisme is niet het afwijzen van plezier of bezit...het is het dubbel genieten van je bezit...omdat alle ´junk´ eromheen verdwenen is. Zoals je van een prachtig schilderij kunt genieten aan een verder lege wand. Vooral vanwege die verder lege wand.

Dus maak het jezelf (en je kinderen) gemakkelijk en behandel je huis als een prachtig museum, met een paar topstukken en vooral veel ruimte om ervan te genieten.
Gisteren hebben we de dvd-kast onder handen genomen. In eerste instantie liet ik de kinderen elk twintig dvd's aanwijzen die echt absoluut niet weg mochten. Omdat we ze elk jaar wel een keer zien: the Sound of Music, Mary Poppins, de hele serie van Het Kleine Huis op de Prairie (die zien we trouwens niet elk jaar helemaal)... de klassiekers zeg maar. Alle musicals moesten ook blijven. En de Barbiefilms.

Daarna maakte ik een stapel van alle films die we nog steeds niet gezien hebben...de meeste nog steeds in plastic. Volgens mij konden die ook wel weg, want ergens begin 2009 of eind 2008 heb ik ook al eens dvd's opgeruimd, en toen moesten we diezelfde films ook al 'nog eens gaan zien'. Deze keer komen ze niet eerder weer in de kast dan dat we ze bekeken hebben (maar het kan natuurlijk ook zijn dat ze daarna weg kunnen).

Hoeveel opgeruimd? Er zijn nu zeventig (70!) dvd's die verkocht kunnen worden. En veertig op de stapel Nog Te Zien. En dan nog ziet de kast er niet uit als iets wat bij een minimalist past. Eigenlijk kun je amper zien dat er iets ontbreekt. We kunnen volgens mij jaren vooruit met de dvd's die we gehouden hebben. Afgezien van het feit dat we nu op korte termijn die veertig 'nog te zien'-films moeten gaan bekijken.

Nee, minimalist worden valt niet mee. Het is hard werken om van je spullen af te komen. Gelukkig is er op 29 mei een rommelmarkt hier in de wijk. Ik ga voor die tijd nog even het hele huis 'ontrommelen' om die dag zoveel mogelijk spullen te kunnen verkopen. Weg is weg!

Tips voor het opruimen van je DVD-kast (of hebben jullie die niet?)

Vraag jezelf af:

1 - Is het een klassieker die je over vijf jaar ook nog zonder huiveren kunt zien?

2 - Als je de film al eens gezien hebt, ga je hem dan binnenkort nog eens zien?

3 - Heeft de film opvallende artistieke waarde? Dit hangt natuurlijk mede van je eigen smaak af.

4 - Waarom heb je de film in eerste instantie gekocht, en is die reden nog steeds van toepassing op de aanwezigheid van de film in je collectie? (Een film die je kocht toen je kinderen drie en vijf waren is waarschijnlijk nu ze 14 en 16 zijn, niet meer 'zo leuk voor de kinderen' als toen je hem kocht.)

5 - Heeft de film sterke emotionele waarde voor je?

Als het antwoord op twee of meer vragen "mwah" of "nee" is, kun je de film gerust loslaten.
Soms moet je jezelf dingen helpen inzien. Hoe kun je beslissen welke spullen echt waardevol voor je zijn (althans, op dit moment nog :)) en welke spullen niet?

Stel jezelf de volgende vragen.

* Heb ik dit het afgelopen jaar gebruikt/gedragen/gelezen?
* Is dit iets wat ik zeker weten het komende half jaar ga gebruiken/lezen/dragen?
* Als ik zou emigreren en ik moest betalen voor elke bezitting die overzee vervoerd zou worden - zou ik dat voor dit item dan overhebben?
* Als al mijn bezittingen in slechts 1 container moesten passen - is deze bezitting het dan waard om ruimte in te nemen?

* En wat als iemand dit zou stelen? Zou ik er lang van wakker liggen? En het meteen moeten vervangen?

Als je antwoord op een of meer van deze vragen NEE is, is het hoogstwaarschijnlijk een behoorlijk overbodig item in je collectie verzamelde spullen. Je zult verrast staan hoe het antwoord op deze vragen je doet inzien hoe weinig je gehecht bent aan de meeste rommeltjes in je huis.

Nu kennen jullie mijn geheim. Dit zijn de vragen die ik mijzelf stel, en plotseling is het dan helemaal niet moeilijk meer om dingen te laten gaan. Zelfs BOEKEN. :)
Ik schreef enkele dagen terug over het opruimen van kookboeken. Vanochtend heb ik de resterende kookboeken geteld en kwam nog tot het verbazingwekkende aantal van 90 stuks. Zelfs ik kan dat met de beste wil van de wereld geen minimalisme noemen. Er zal dus nog wel het één en ander moeten gebeuren wil ik een echte minimalist zijn.

Maar ik ben niet de enige!

Lees maar eens op het blog van 101 cookbooks
101 Cookbooks started in early 2003 when I looked up at my huge cookbook collection one afternoon and realized that instead of exploring the different books in my collection - I was cooking the same recipes over and over. I seemed to buy a new cookbook every time I stepped out the front door - always with good intentions. I would regularly go through my collection of books and magazines and carefully tag each recipe that piqued my interest. I ended up with shelves full of books brimming with Post-it notes and drawers full of recipes clipped from my favorite magazines - neatly organized by course, flavor, region, or ingredient.

I made a resolution (although it turns out that I wasn't very good at keeping it). I would stop buying cookbooks, or at least scale back, and start trying new recipes.


Heerlijk dat ik, nu ik aan het afkicken ben van mijn kookboekenverslaving, hier een gelijkgestemde ziel en een schat aan nieuwe recepten gevonden heb. :-)
Nu ik eenmaal op (minimalistische) gang ben, ben ik niet meer te stuiten. Daar heb ik wel eens vaker last van, dus dat is niet iets om je zorgen over te maken.

De make-up-lade heeft een make-over gekregen. Ik heb nu alleen nog lichtgetinte dagcrème van de Hema (die gebruik ik altijd) een lippenstift, een doosje oogschaduw van de Hema en een mascara. Omdat ik van veel soorten mascara jeukende ogen krijg, heb ik mezelf wel verwend met een dure, (nou ja, relatief dure, want vorige week voor half geld bij de Trekpleister): Falsies van Maybelline. Het liefste had ik trouwens een mascara van Chanel gehad, want het proefmonster dat ik daar ooit van had beviel me zeer goed, maar ik heb nog niet gezien waar ze dat verkopen. Anyway, de Falsies mascara is geweldig (echt: flapperende wimpers tot halverwege je wangen!) en jeukt niet.

Alle nagellakjes zijn naar A. gegaan. Ik blijk gewoon geen nagellakmens. Ik probeerde wel eens wat, maar meestal haalde ik het er snel weer af. En ik heb ook niet het geduld om het fatsoenlijk te laten drogen en dan sta ik met mijn net-in-de-lak-gezette nagels te koken of af te wassen en dat werkt natuurlijk niet.
Foundations, restjes lippenstift, alle verkeerde - want jeukende- mascara´s en wat dies meer zij, zijn aan de prullenbak gedoneerd .

Een hele vooruitgang. Helemaal geen make-up zou natuurlijk nog beter zijn. Ik voel me er ook wat dubbel onder, want make-up is niet echt gezond - denk ik.
Maar ik ben meestal erg bleek en heb geen egale huid, dus die getinte dagcrème is wel nodig, naar mijn mening. En zonder mascara zijn mijn ogen toch ook wel wat kaal. Maar wie weet kan ik over een tijdje nog wel weer een stapje verder doen.

Inmiddels heeft G. ook het virus te pakken, en wil hij ook grondig opruimen. Eerstvolgende project: de kast met DVD´s. Blijf kijken.
Wees niet bang

Wees niet bang
Je mag opnieuw beginnen

Vastberaden, doelgericht
of aarzelend op de tast

Houd je aan de regels
of volg je eigen zinnen

Laat die hand maar los
of pak er juist één vast

Wees niet bang
voor al te grote dromen

Ga als je het zeker weet
en als je aarzelt wacht

Hoe ijdel zijn de dingen
die je je hebt voorgenomen

Het mooiste overkomt je
het minste is bedacht

Wees niet bang
voor wat ze van je vinden

Wat weet je van de ander
als je jezelf niet kent

Verlies je oorsprong niet
Door je snel te binden

Het leven lijkt afwisselend
maar zelfs de liefde went

Wees niet bang
je bent één van de velen

en tegelijk
is er maar één als jij

Dat betekent dat
je vaak zal moeten delen

en soms zal moeten zeggen:
laat me vrij!

Freek de Jonge
Vandaag heb ik - in het kader van Even Opruimen Voordat De Visite Komt - flink gesnoeid in mijn boekenkast. En wel in mijn favoriete afdeling: de Kookboeken. Ik heb me bij elk boek afgevraagd hoe vaak ik er al uit gekookt heb, en hoe groot de kans is dat ik er ooit uit zal koken. Er kon een behoorlijk grote stapel boeken weg. (Vrienden en familie: vrees niet, er zijn nog genoeg kookboeken over waaruit ik wél kook. Ik denk nog wel zo'n zestig stuks.)

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik een heleboel boeken verzameld heb omdat het onderwerp me interesseerde. Maar dat een onderwerp/boek mijn belangstelling heeft, wil niet zeggen dat ik ooit de tijd heb om het te lezen of er iets uit te maken, kortom, dat ik het moet bezitten.

Zo heb ik ook een stapel boekjes met taalkundige wetenswaardigheden uit de kast gehaald. Echt leuk om te lezen, alleen jammer dat ik het nog nooit gedaan heb - en ook waarschijnlijk nooit zal doen, tenzij ik ze in het toilet neerleg. Want als ik lekker wil lezen, neem ik een roman, een detective of een thriller, maar geen "Slipje van de sluier" of "Turbotaal" - ook al interesseert taal me enorm. (Hoewel dat ook minder wordt sinds ze na mijn eindexamen de spellingregels achter mijn rug om veranderd hebben. Zó weet je alles op taalgebied, en zo ben je een dinosaurus die er niets meer van snapt, ingehaald door de tijd.) Het zijn van die boeken die je doorbladert, en dan moet je lachen; maar om er echt een hele avond aan te besteden...nee.

Het is waar wat minimalisten zeggen: Als je minder spullen hebt gebruik je ze meer.
Ik kwam -nu er weer veel minder boeken in de kast staan- een boekje over de römertopf tegen en besloot maar meteen eens een kip te braden in de römertopf die ik afgelopen jaar van mijn tante kreeg. En mals dat de kip is geworden! Zo leverde het opruimen me een nettere boekenkast, een nieuwe ervaring en een heerlijke kip op. Ik ben tevreden.

Een van de dagelijks terugkerende verplichte nummertjes is het lunchtrommeltje voor school. Als ze naar de kleuterschool gaan stop je er gewoon wat fruit en een stuk komkommer in (ik vind de geur van fruit en komkommer door elkaar het typische kleuterschool-luchtje - dat ruik je nergens anders) maar op de een of andere manier werkt dat niet meer als ze wat groter zijn. Dan moet er substantiëler voedsel in het bakje.

Eerlijk gezegd heb ik ze bijna zover dat ik niet meer om zes uur hoef op te staan, maar het liefst hebben ze nog wél dat ik wraps maak en muffins bak en appeltjes in stukjes hak. Want wraps maken kunnen ze niet zelf, zeggen ze. Die van mij zijn veel lekkerder. En brood vinden ze saai en klef, pindakaas wordt 'oud', stroop, jam, en honing gaan lekken, kaas lusten ze niet allemaal, en voor het in stukken maken van appeltjes hebben ze geen tijd meer...tja dan blijft er weinig over, natuurlijk. want voorverpakte cakejes en koeken komen er hier niet in.

Maar geen nood. Bij Uitgeverij Snor is kortgeleden het Broodtrommelboek uitgekomen. En dat boekje staat barstensvol vrolijke inspiratie voor het maken van gezellige lunchtrommeltje. Geïnspireerd op de Bentobox - het kunstige lunchtrommeltje dat Japanners aan hun kindertjes meegeven naar school. Nu is het wel een feit dat Japanners degenen zijn met de neiging zichzelf dood te werken, dus waarschijnlijk zijn ze in de lunchtrommelcultuur ook helemaal doorgeslagen, maar toch komt het heel wat smakelijker over dan saaie broodjes pindakaas en fantasieloze bolletjes kaas.

Ik ben, tussen haakjes, een groot fan van de boeken van uitgeverij Snor. Ze zijn leuk, anders, vrolijk. Fred en Wilma in de Vinexwijk was ook al zo'n juweeltje. Dat boek gaat over zelfvoorzienend leven in de stad.

Maar ik dwaal af. Terug naar het broodtrommelboek. Wat dachten jullie van Broodgebakjes? Broodmonsters? Groente en fruit met allerlei teksten? Schrijfster Marije Vogelzang legt tevens uit hoe je een liefdestrommel, een regenboogtrommel of een juwelenkist kunt maken.
En dat allemaal met leuke plaatjes erbij. Mijn favoriet is de regenboogtrommel: een vakjesdoos met allerlei hapjes in alle kleuren van de regenboog. Het enige wat je nodig hebt is zo'n doos met vakjesverdeling, vaak wel te krijgen bij de bouwmarkt. En een klein beetje fantasie, maar daar helpt het broodtrommelboek je dan weer bij.

Ik heb wel het idee dat sommige ideetjes voornamelijk bedoeld zijn voor basisschool-trommeltjes. Ik zie mijn dochter van zestien niet echt zonder schaamte een broodmonstertje eten (of een groente-ketting dragen). Maar anderzijds doe je er wel geweldige inspiratie op voor een iets volwassener variant.

Goed nieuws: Op dit moment (en ik weet niet hoe lang nog) is het bij Bol.com 3 halen 2 betalen voor o.a. het Broodtrommelboek, en het boek Zelfgeoogst (ook van uitgeverij Snor - uiteraard ga ik dat boek binnenkort ook bespreken!)

Beter nieuws: Dankzij de grote vrijgevigheid van Uitgeverij Snor (zei ik al dat ik fan van ze ben?) kan ik een Broodtrommelboek weggeven! Jawel!

En dit zijn de voorwaarden: Dit weggevertje loopt tot vrijdag 21 mei.

De namen van alle volgers (in het lijstje rechtsonder) komen in de pot. Maar... ook de namen van iedereen die een reactie achterlaat. Volg je mijn blog én laat je een reactie achter, dan heb je dus twee kansen! En iedereen mag meedoen, ook de winnaars van eerdere weggeef-acties.

En als je dan toch reageert, hoor ik graag wat in het lunchtrommeltje van jouw kind(eren) zit.

Vandaag heeft A. de winnaar getrokken van het weggevertje, het Nibudspel Bling Game.

De gelukkige winnaar is geworden: Oog op de toekomst. Gefeliciteerd!
Als je je naam en adres achterlaat zal ik het spel z.s.m naar je verzenden.
Mocht binnen een week niet gereageerd zijn, dan gaat het spel naar een volgende winnaar.

Maar als je niet gewonnen hebt: niet getreurd...er zal heel snel een nieuw weggevertje volgen. Ik heb nog iets moois in petto. Blijf meelezen.
Gisteren was door een foutje mijnerzijds mijn computer niet meer te gebruiken. Nog nooit meegemaakt. Inmiddels is het weer opgelost, gelukkig.

Het scheelde dat ik ook al een digitale consuminderaar was. Mijn computer draait namelijk op Ubuntu (= een Linuxvariant). Daarvan kun je te allen tijde een cd downloaden met het complete besturingsprogramma. Gratis. Als in: kost echt geen cent.

Die cd kun je ook gebruiken om Ubuntu eerst eens live uit te proberen, zonder dat er iets aan je eigen computer verandert. Hou er wel rekening mee dat je computer nog veel sneller werkt als Ubuntu eenmaal echt geïnstalleerd is!

Het mooiste is dat je met zo´n live-cd óók nog op je computer kunt als die niks meer doet (of als je er op normale wijze niet meer in komt). Zo kon ik in de virtuele omgeving van de live-cd gisteren de belangrijke bestanden van mijn computer nog snel overhevelen naar een externe harde schijf. Vandaag heb ik een compleet nieuw besturingssysteem geïnstalleerd, en de belangrijke data weer teruggezet. En voilá, mijn computer loopt weer als een zonnetje.

Waarom is Ubuntu zo aantrekkelijk voor minimalist of consuminderaar?

*Ten eerste is het veel minder zwaar dan Windows, waardoor je computer sneller is. Daar hou ik van. :) Minder ballast, minder onnodige en ongewenste programma´s. Heel erg minimalistisch!

*Ten tweede buigen we zo niet voor de opdringerige heerschappij van Microsoft, die ons overal (veel te veel) voor laat betalen. Een beetje uit de pas lopen moet je wel liggen, dus. Typisch iets voor mensen die de consumptiemaatschappij al de rug proberen toe te keren.

*Zei ik al dat het gratis is? Een pluspunt voor degenen die liever niet teveel betalen.

*Ubuntu is een mooie grafische Linux-afstammeling, dus je hoeft geen ingewikkelde commando´s te kennen om ermee te kunnen werken. Qua gebruiksgemak vind ik het zelfs beter dan Windows.

*Linux programma´s zijn open-source. Dat betekent dat er continu verbeteringen worden aangebracht, door de gebruikers zelf. Elk half jaar is er een compleet nieuwe versie, die je gratis kunt downloaden.

*Bovendien is er een enorm actieve community online, waar de mensen je proberen alle steun te geven die je eventueel nodig mocht hebben - omdat Ubuntu toch een klein beetje anders oogt dan Windows, en de meeste mensen in het begin even moeten wennen.

*Omdat Linux niet zwaar is kan het op heel veel computers gebruikt worden. Dus ook op oudere computers. Het is niet voor niets dat in kringloopwinkels op de computers voor de verkoop meestal Ubuntu geïnstalleerd wordt!

* Je kunt vrijwel alles naar je eigen wensen aanpassen. Iemand zei daarom eens:
Microsoft geeft je een raam, Linux geeft je een heel huis!


*Er zijn weinig of geen virussen voor Linux.

*Door de manier waarop Linux opslaat wordt je computer niet trager - zoals na verloop van tijd bij Windows wél standaard gebeurt. Dus eindeloos defragmenteren is niet meer nodig.

Zijn er nadelen?

Voor mij niet.

Sommige mensen vinden het vervelend dat ze niet met Microsoft Word kunnen werken. Maar denk eens na: OpenOffice (het gratis tekstverwerkings/spreadsheet/presentatieprogramma) heeft veel meer mogelijkheden dan Word. Het kan bijvoorbeeld alle Microsoft bestanden (en nog veel meer) lezen en ook opslaan; Word, waarvoor je betaalt(!) kan daarentegen géén OpenOffice bestanden lezen!

Er zijn enkele programma´s die niet werken onder Linux. Maar overal zijn oplossingen voor. Zo hou ik van Photoshop, maar dat draait niet onder Linux. Maar Photoshop werkt wél in Wine - een programmaatje dat in Ubuntu een virtuele Windows-omgeving creëert.

iTunes (overigens een vreselijk traag en zwaar programma) werkt ook alleen onder Windows. Maar in de nieuwste versie van Ubuntu heb je iTunes niet meer nodig om je iPhone of iPod te beheren. Weer een log programma dat het veld ruimt. En weet je, virtueel opruimen geeft net zoveel voldoening als opruimen in real life!

Het grootste probleem voor de meeste mensen is uiteindelijk de gewenning. Ze vinden het eng omdat het er anders uitziet dan ze gewend zijn. Of vervelend om iets op een andere, nieuwe manier te doen. Maar ooit hebben we toch ook leren omgaan met een computer ... voor de eerste keer. Mijn eerste keer was nog met zwarte beeldschermen en groene lettertjes! En ik heb de overstap naar Windows ´95,´98, ME, XP, Vista en zelfs 7 overleefd. En dus ook de overstap naar Ubuntu.

Dus verdiep je er eens in. Er is enorm veel informatie te vinden online, alle benodigde bestanden en programma´s zijn ook gratis te downloaden. Verder zijn er verspreid over het land steunpunten als je er echt niet uitkomt.

Ubuntu-site Nederlands.

Lijst met links naar Ubuntu-documentatie.

Steunpunten in Nederland.
Inmiddels begint het hier een beetje op het Kleine Huis op de prairie te lijken...

Moeder bakt brood ...


(de tweede poging was nog veel geslaagder dan de eerste! Op dit moment staan er weer drie broden te rijzen)


...en verbouwt zelf groenten in de moestuin...


(Gelukkig zijn wij dol op rucola en spinazie...ik had niet verwacht dat uit zo´n klein tuintje nog zoveel opbrengst zou komen zonder enige inspanning!)

Ook de kinderen verbouwen hun eigen groenten....


(Het kasje dat J. gewonnen heeft doet uitstekend werk!)


...en ondertussen houdt de dappere waakhond alles in de gaten.




(Nou ja, daar moet misschien nog even aan gewerkt worden...)
Al tijden wilde ik meer ruimte op mijn slaapkamer zodat ik er bijvoorbeeld oefeningen zou kunnen doen. Maar ik zag het niet voor me. Het enige dat ik kon verzinnen was een kleiner bed nemen (ik heb een beetje een royaal bed, 180x220 cm) maar dat was niet echt wat ik wilde. Verder staan er alleen een boekenkast en een ladekast aan de tegenoverliggende muur.

Gisterochtend werd ik wakker met een goed idee. In het kader van minimalisme besloot ik de boekenkast leeg te halen. Twee planken stonden vol boeken, de overige planken herbergden een flink aantal cassettes met bladen en tijdschriften, twee hoedendozen en een ´schatkist´ met persoonlijke spullen, en verder wat jeugdsentimentele zaken zoals de knuffel die ik bij mijn geboorte heb gekregen en de pop die ik van mijn eerste zakgeld gekocht heb.

De ladekast verschoof ik naar de zijmuur, en bovenop die ladekast pasten precies de boeken van één plank. De overige boeken heb ik gesorteerd op wegdoen of beneden in de boekenkast zetten. De meeste bladen (Schrijven en Onze taal) heb ik klaarliggen om weg te doen. Van de stapel Happinez-en kon ik nog geen afstand doen, die mogen nog een half jaartje op proef beneden vertoeven. Heb ik ze dan niet weer ingekeken dan is het over en uit. (Wat waarschijnlijk het geval zal zijn, mijzelf kennende.)

De persoonlijke spullen pasten nog prima in de houten bedlade waar ik ook al mijn dagboeken en agenda´s bewaar.

En zo heb ik ineens achter mijn bed een zee van ruimte. Genoeg ruimte om de mini-trampoline neer te zetten, of oefeningen te doen zonder dat ik met mijn armen tegen de muren sla, of mijn benen in een ongunstige knoop moet leggen om liggend op de grond te passen.

En .... ik heb zoveel opgeruimd dat ik een hele kast kan wegdoen! Ik begin me al echt een minimalist te voelen. Die lege muur tegenover mijn bed is ook heel erg 'zen'. Nu nog een oefenmatje (dat dan weer wel) en ik kan me helemaal uitleven.
De afgelopen week was het voorjaarsvakantie. En dat heeft (zoals gewoonlijk) weer grote gaten geslagen. Te vaak weg, te laat naar bed, teveel geld uitgegeven aan benzine en/of uitstapjes, en te veel ongezond eten. Gaten in het budget, de energie, onze gezondheid en het ritme. Om nog maar niet te spreken van de gigantische chaos die er nu is omdat we gewoon de afwas telkens hebben laten staan.

Maandag waren we naar Groningen (Ikea had ons een kortingbon gestuurd en ik wilde nog een andere lamp hebben en een matrashoes en een bureaustoel, dus dat was onweerstaanbaar), woensdag heb ik bij kennissen geholpen gaatjes dichtstoppen in de muren, donderdag gingen we naar Beetsterzwaag (de speurtocht), vrijdag naar Joseph (geweldig!), zaterdagavond gingen we op visite bij onze achterburen die 45 jaar getrouwd waren (juist, met een tafel vol ongezonde hapjes) en gisteren zijn we nog even spontaan naar Frederiksoord gereden waar een lentefair was.

Hetgeen enorm gezellig en leuk was, alleen vraag ik me achteraf af wat me bezield heeft om bijvoorbeeld anderhalve kilo chocola te kopen. Wat maar weer laat zien dat het met mijn brein na een weekje laat-naar-bed niet te best meer gesteld is. (Overigens ging het om he-le lekkere chocola, breukplaten van chocola met aardbeien, noten en dergelijke, voor 1,99 per 500 gram.)(Maar wees eerlijk, anderhalve kilo is natuurlijk waanzinnig.)

Ik zal maar gelijk opbiechten (nu ik toch bezig ben, en bovendien dreigen de kinderen steeds om zulk soort dingen op hun eigen blog wereldkundig te maken, in de hoop mij daarmee onder druk en/of voor schut te kunnen zetten) dat we na Joseph nog naar de McDonalds geweest zijn omdat G. en A. enorm honger hadden. Ik vind het niet te eten, dat spul, en mijn geweten protesteerde heftig, maar wat kun je anders halen om kwart over elf ´s nachts? De keurig zelfgesmeerde broodjes en het milieuvriendelijk meegenomen water waren allang op natuurlijk - tot grote opluchting van A. overigens.

Volgens mij kunnen we de volgende keer beter gewoon op vakantie gaan, dat kon nog wel eens een stuk goedkoper uitpakken. En minder stressvol. Ik zal het eens berekenen.

Maar nu weer heerlijk rustig aan het werk. Zalig.

Gisteravond zijn A. en ik naar musical Joseph in het Beatrixtheater in Utrecht geweest. A. en ik zijn dol op musicals, maar de kaartjes zijn meestal niet te betalen. Nu betaalden we met een laatste-kans aanbieding 27,50 per persoon, dat heb ik er nog wel voor over.

Helaas spelen de musicals vaak ook erg ver weg, en ben je met de trein een eeuwigheid en een vermogen kwijt (90 euro om met zijn tweetjes in Utrecht te geraken) en is het vaak 's avonds niet meer mogelijk om nog thuis te komen. En ja, ik kan autorijden, maar 's avonds als ik doodmoe ben, ben ik gewoon niet helder meer. En bovendien zou het een gedeelte van mijn plezier vergallen als ik ergens was en ik wist dat ik nog twee uur terug moest rijden.

Maar nu had G. aangeboden om als chauffeur op te treden! Ja ja, lekker decadent, we zijn door onze privéchauffeur naar Utrecht gereden. Het plan was dat hij in de foyer zou wachten, maar dat bleek niet toegestaan, dus heeft hij van 19:00 tot 21:45 in de auto gezeten met wat leesvoer. G. is niet echt dol op musicals, vandaar. (Bedankt, G.!)

Joseph werd gisteravond gespeeld door Jamai, en ongelooflijk wat kan die jongen ge-wel-dig zingen. Oké, hij heeft iets minder een Joseph-uitstraling dan Freek, maar dat vergeet je totaal wanneer je hem hoort. De musical is heel erg leuk, vrolijk, en met een komische noot hier en daar. Er worden liedjes in verschillende stijlen gezongen: Smartlap, chanson, rock 'n roll en dergelijke.

Er wordt helemaal niet gesproken in Joseph. ALLE tekst is gezongen (oké, op één zinnetje na) en er huppelt een vertelster rond die het hele verhaal aan elkaar zingt. Zij heeft ook een geweldige stem trouwens. Persoonlijk vond ik deze musical nog stukken leuker dan Tarzan - hoewel het een beetje appels met peren vergelijken is. Als ik voor vier Juli nog eens de kans heb om goedkoop naar Joseph te gaan, doe ik het absoluut.

Inmiddels heb ik bedacht (nou ja, het was een tip van mijn moeder. Bedankt, mam!) dat wanneer Blokker of Kruidvat weer eens goedkope NS-dagkaartjes aanbiedt, ik er telkens twee (of vier) zal kopen, dan kunnen we er nog eens op uit, ook als het wat verder van huis is.

Zijn jullie wel eens naar een musical geweest? Betaal je het volle pond of wacht je ook totdat er aanbiedingen komen?
Gisteren hadden we weer een leuke dag aan J. te danken. Sleepte ze ons enkele jaren terug na het winnen van een quiz half Nederland door omdat ze voor een jaar kinderdierecteur van Aquazoo was geworden, nu had ze meegedaan aan een quiz van Geronimo Stilton op internet (Geronimo Stilton is de hoofdpersoon van een serie boeken van uitgeverij de Wakkere Muis) en was door naar de volgende ronde: een speurtocht op landgoed Lauswolt in Beetsterzwaag.

Omdat we toch niks beters te doen hadden, hadden wij wel zin in een middagje rondhangen op een landgoed.

Het was gelukkig goed weer. In totaal waren er zo'n 50 kinderen die in acht teams verdeeld werden. Elk team moest een speurtocht doen, met de goede antwoorden moest de code voor een koffer gefabriceerd worden, als de koffer openging zaten daar nog meer opdrachten in, en uiteindelijk was er dan nog een soort memory, waarbij boeken en karakters onthouden moesten worden.

In tussentijd wandelden G., A., Maxi en ik wat rond in het prachtige bos/park op het landgoed. Daarna gingen we op het terras zitten en werden we voorzien van koffie, thee, suikerbrood en cake. Toen alle kinderen weer terug waren, was er tijd voor een fotosessie met Geronimo Stilton en Joe Carrot. Inmiddels werden de ingevulde lijsten van de speurtocht en de memory-game nagekeken.

Uiteindelijk werd de uitslag bekendgemaakt...en raad eens wat?
Het team van J. is door naar de landelijke finale! Ze hadden als enige team alle vragen goed beantwoord.



In Juli mogen we dus nog eens naar een chic hotel - deze keer in Oosterbeek - waar wederom een speurtocht gehouden zal worden. De hoofdprijswinnaar van die dag wint een weekend voor het hele gezin in een Bilderberg hotel. En weet je, daar hebben wij nou he-le-maal geen bezwaar tegen.
Zoals te lezen in de vorige post heb ik heel wat spellen opgeruimd. Daarbij zat ook het NIBUD spel Bling Game. Dit spel heb ik ooit gewonnen en we hebben het wel één keer gespeeld.

Het is een spel over omgaan met geld, dus het leek me wel een toepasselijk weggevertje! Als je belang hebt bij dit spel (vergeet niet dat het ook dit jaar weer Sinterklaas wordt!), reageer dan op deze post. Ik hoor graag van jullie wat jullie favoriete spelletjes zijn met kaarten, dobbelstenen of pen en papier. Meedoen kan tot en met woensdag 12 mei.
Gisteren besloot ik de spelletjeskast op te ruimen. Het is vakantie, daarom het lag op een of andere manier voor de hand.


Met spelletjes heb ik een haat-liefde verhouding. Meer haat dan liefde, eigenlijk. Maar toch hebben de mooiste herinneringen ook met spelletjes te maken, dus het blijft wat dubbel. Ik herinner me goed hoe ik met mijn oma altijd wilde scrabbelen, waarvan ik dan halverwege genoeg kreeg; oma was onverbiddelijk en ik moest het spel altijd afmaken. Ook deden we vaak een spelletje dat nog het meest leek op pim-pam-pet: We prikten een letter en moesten dan zoveel mogelijk plaatsnamen/dierennamen/bomen etc opschrijven beginnend met die letter. Uiteraard won mijn oma steeds, maar de mogelijkheid dat het me de volgende keer misschien wél zou lukken verlokte me telkens weer tot een nieuw spelletje.

Thuis speelden we vaak een dobbelspelletje waar vijven en enen een belangrijke rol speelden. Met zo'n prikkerig perzisch tafelkleed op tafel waar de dobbelstenen nooit goed op wilden vallen en wat ook zo zeer deed als je je moede hoofd er op liet rusten. Die spelletjes duurden in mijn herinnering altijd veel te lang, en ik snapte het systeem ook niet, waarom je nou soms de vijven en soms de enen moest bewaren. Maar als je won dan tekende mijn vader een prachtige lauwerkrans met een lint eraan en een grote 1 van eerste prijs, en daar deden we het toch allemaal voor. Toen ik later in Friesland kwam te wonen zag ik tot mijn verbazing zulke kransen overal boven voordeuren hangen. Ze bestonden echt. Als je wint met kaatsen krijg je kennelijk ook zo'n sneue prijs.

(Mij schiet zojuist de naam te binnen van dat dobbelspelletje. Knobbelen heette het. Online gezocht, en jawel het bestaat werkelijk. Een populair drinkspelletje moet het wezen. Misschien was dat het probleem. Wij dronken er niet bij, waarschijnlijk mist het dan elke logica.)

En dan klaverjassen. Mijn ouders klaverjasten altijd met mijn oom en tante. Dat was feest als die kwamen, want ze namen drie neefjes mee waarmee wij dan hele avonden tot in het donker buiten slootjesprongen, voetbalden, spionnetje speelden, of als het winter was glijbanen maakten en sneeuwballen gooiden. We voelden ons dan reuze avontuurlijk en het was leuk omdat je bij voorbaat wist dat het nachtwerk ging worden want er moest absoluut iemand winnen bij het klaverjassen - een gelijke stand was geen optie.

Toen ik zeventien of achttien jaar was moest ik er zelf ook aan geloven, maar het heeft mijn ouders en G. meer dan een jaar gekost om mij te leren klaverjassen. Het kostte vooral zoveel tijd omdat ze pas begonnen als ik al doodmoe was, om tien uur 's avonds. Daardoor vond ik klaverjassen ook al zo'n onbegrijpelijk spel, tenminste, de eerste paar jaar. Later kreeg ik de smaak wel te pakken, en met vrienden in een klammig tentje op vakantie klaverjasten we vaak tot drie uur 's nachts, onderwijl gigandellen en bier wegwerkend. Ja, toen had het wel iets. Dat soort herinneringen ga je later 'die goede oude tijd' noemen.

In ons eigen gezin wordt ook wel eens een poging tot spelletjes spelen gedaan. Zo is Yahtzee behoorlijk favoriet, en Triominos en Rummikub mogen zich ook in enige belangstelling verheugen. Maar om nou te zeggen dat wij wekelijks handenwrijvend de kaarten of spellendozen tevoorschijn halen...nee. Er is toch altijd de vage herinnering (en dreiging) van saaie, te lang durende spelletjes, dreinende kinderen, mensen die niet tegen hun verlies kunnen, of hoog oplopende discussies betreffende spelregels, Amsterdams of Rotterdams, dan wel dobbelstenen die 'bokje' liggen of op de vloer beland zijn door een wat al te enthousiaste reactie op: 'Jij bent aan de beurt. Gooi maar!'

Een paar maanden terug hadden we nog een opwelling van Mens-erger-je-nieten (ik herinnerde me ineens dat we dat vroeger ook vaak deden), maar dat heeft slechts drie avonden standgehouden. Na de tweede keer was het oorlog en janken, en zwoer ik nooit weer te mens-erger-je-nieten (ik herinnerde me ineens dat ik dat vroeger ook altijd dacht). Een week of wat later deden we (waarom?!) nog een poging; het ontaardde natuurlijk wederom in een ramp en toen heb ik het hele spel in de container geschopt zodat wij ons er, inderdaad, nooit meer aan zullen ergeren.

Gezien het feit dat wij niet écht van de spelletjes zijn is dan ook een raadsel hoe die kast zo vol spellen gekomen is. Waarschijnlijk omdat we telkens dachten dat een ander spelletje het probleem zou oplossen, waarna we een voorbeeldig gezin zouden zijn dat in pais en vree het ganzeborden tot kunst verheven zou hebben. Nou, dat is dus niet gebeurd.

Tijd dus om met een minimalistisch oog de overvolle spelletjeskast onder handen te nemen. Heel stiekem dacht ik een paar maanden terug al dat je wezenlijk niets meer nodig hebt dan een spel kaarten, pen en papier en een stel dobbelstenen. Er zijn duizenden spellen te bedenken alleen met die simpele ingrediënten. Toevallig heb ik ook twee boeken waarin al die spellen uitgelegd staan, dus daar kunnen wij wel wat jaartjes mee vooruit, voor die drie keer per jaar dat wij ons er toe zetten.

Echter, ik leef niet alleen in dit huis, daarom mocht iedereen nog een favoriet spel noemen dat absoluut niet weg mocht. Zelf vind ik scrabble wel erg leuk - maar inmiddels lijk ik op mijn oma en win ik altijd (van de kinderen. G. houdt niet van scrabble, niet verwonderlijk als je dyslectisch bent) dus eigenlijk is het weer niks aan. Rummikub, Triominos en Kraak de Code mochten blijven. G. koos voor het MAD spel (ook al zo iets vreselijks); Schaken en dammen zijn net zoiets als de witte en zwarte shirtjes van J. dus die telden niet.

Ik kwam tot de ontdekking dat we drie houten schaakborden hadden, en twee stel schaakstukken, plus 4 sets damschijven. Daarnaast nog een heel stel kwartetspellen, 25 dobbelstenen en een doosje vol met jolig gekleurde houten en plastic poppetjes die alleen nodig waren voor Mens-erger-je-niet. Weg ermee. Ook weg mochten de reisvarianten van Monopoly (ik haat Monopoly, waarom heb ik dat ooit gekocht? Van alle nare dingen op de wereld is Monopoly een van de naarste) en Levensweg (de reisversie bleek niet zo leuk als het origineel). Rolit is op zich wel een leuk spel maar heeft het niet gehaald in de stemronde.

Er was opmerkelijk weinig tegenwerking bij deze opruimactie. Er leek zelfs een vaag gevoel van opluchting in de kamer te hangen. Ik kreeg eerlijk gezegd bijna het vermoeden dat ik niet de enige persoon in dit huishouden ben met een gezonde weerzin tegen verplicht gezellig doen met een plastic gansje en een put.

Zo hebben we wederom een kleine stap voorwaarts gedaan op het pad van het minimalisme. Opbrengst: een opgeruimde kast. En een grote vuilniszak vol met spellen die het niet gehaald hebben.
Gezien bij Ikea: Voetsporen.
Aan te brengen op gladde, schone en droge oppervlakken.


Ik leefde (maar kennelijk ten onrechte) in de sterke veronderstelling dat het levensdoel en de trots van de gemiddelde Hollandse huisvrouw erin bestaat voetsporen op gladde, schone en droge oppervlakken te vermijden c.q. te bestrijden...heb ík iets gemist of spoort Ikea nu even niet?
En daar zijn we weer, met het financiële overzicht van de maand April!

De financiële meevaller van de maand is dat ik de jaarafrekening van het gas&licht kreeg, en teveel betaald had. In totaal 182 euro teveel, dus de nieuwe maandtermijn is al betaald en we krijgen nog 54 euro gestort.
Verder hebben we lekker verkocht op de markt op Koninginnedag.

Dit heb ik afgelopen maand goed aangepakt: Het boodschappen doen per dag in plaats van per week. Ik ben deze maand enorm onder het budget gebleven. Toen ik een keer per week boodschappen deed nam ik vaak te veel mee, vanwege het idee: Ik doe deze week niet nog eens boodschappen, en we moeten wel genoeg in huis hebben. Nu is het juist andersom. Ik stel het boodschappen doen steeds een dagje uit zolang er nog iets eetbaars in huis is. En zo geef ik nu erg weinig uit.

Tegenvaller in april: Niet echt veel onverwachte dingen, maar de tandarts kostte weer een berg geld, en met die vergoedingen moet je het altijd maar afwachten.

Mijn geldtip van de maand is: Heb je een Plus supermarkt in de buurt? Daar spaar je zegeltjes met 50% rente. Heb je voor vier euro gespaard, krijg je zes euro terug. Dat doet geen bank ze na!

Hoewel je natuurlijk kunt beredeneren dat je je zegeltjes (en je winst) altijd zelf betaalt omdat er goedkopere winkels zijn (zoals de Aldi), gaat dat niet helemaal op. Wanneer je graag biologische producten koopt moet je toch naar een winkel die zulke zaken in het assortiment heeft.

Mijn financiële goede voornemen van volgende maand is: Op dezelfde voet verder gaan wat betreft het huishoudbudget. Nog meer verkopen op Marktplaats.
Sinds vorige week speelt het mnmlisme een grote rol in mijn denken en doen. Dat was jullie vast niet ontgaan. Maar wat houdt het nu precies in? Ga ik uiteindelijk alles wegdoen en in een jutezak gekleed in een kartonnen doos wonen? Zal ik afzien van alle aardse bezittingen?

Nee. Minimalisme is geen ascetisme. Integendeel, bijna. Hoewel er best wel minimalisten zijn die zover gaan dat ze in een woninkje op hun fiets leven betekent minimalisme naar mijn mening de perfecte mengeling van het simpeler leven (consuminderen, met weinig tevreden zijn) enerzijds en een dure smaak/oog voor kwaliteit en detail hebben anderzijds - waar ik dus nogal eens last van heb. Die dure smaak leek mij moeilijk te combineren met het consuminderen en bezuinigen, maar in het minimalisme vinden ze elkaar - tenminste in het minimalisme dat ík voor ogen heb.

Er zijn voor minimalisme geen voorgeschreven wetten. Gelukkig maar, anders haakte ik nu meteen af. Letterlijk betekent het iets terugbrengen tot de essentie, het minimale. En wat dat essentiële en minimale is, verschilt natuurlijk per persoon. De één kan leven met een bord en een lepel, een ander wil wellicht ook nog een bord en bestek voor gasten. Als je het niet zo op visite hebt, ga je voor het eerste. Maar een minimalist zal niet kasten vol serviezen hebben, enkel om het ´hebben´ ervan of omdat hij ´serviezen spaart´. Spullen moeten een functie hebben en gebruikt worden.

Dus in plaats van een kast vol kleding waarvan je de helft zelden of nooit draagt - om wisselende redenen die alleen wij, vrouwen, begrijpen - hou je alleen die kledingstukken over waar je je echt prettig in voelt. En dan heb je misschien veel minder kleding, maar ook minder rommel, minder werk, minder schuldgevoel, en minder keuzestress.

Aangezien je als minimalist niet meer al je geld uitgeeft aan een overvloed aan zogenaamd-echt-nodige spullen (omdat ze in de mode zijn, of in de aanbieding, of omdat je per se een trofee uit de drie doldwaze dagen bij de Bijenkorf wilde hebben), hou je geld over om van datgene wat je dan wél nodig hebt de kwaliteit te kiezen waar jij tevreden mee bent.

Minimalisme is dus niet saai, schraal of krenterig. Het is het wegdoen van overtollige ballast (let op het woordje overtollig) (let trouwens ook op het woordje ballast), van alles behalve de essentiële dingen, zodat er meer ruimte is voor datgene waar we het meeste plezier van hebben. Het is het verwijderen van de 'ruis' en de afleiding uit je leven, waardoor je je kunt concentreren op die dingen die echt belangrijk voor je zijn en waar je werkelijk plezier in hebt.

In de VT-wonen las ik een uitspraak die me erg aanspreekt: "We kopen alleen iets omdat we het nodig hebben. Maar we gaan wél op zoek naar het mooiste exemplaar. Als je toch een toiletborstel moet hebben, koop er dan een die bij je interieur past. Iets lelijks komt er niet in....Onze tactiek is dat we beginnen bij goedkopere winkels zoals Ikea en Hema. Vinden we daar niet wat we willen, dan gaan we naar de Bijenkorf, enzovoort."

Ergens doet het me denken aan de uitspraak van Oscar Wilde die wij vroeger als kinderen al citeerden (en waar we dan een beetje om moesten lachen):
Mijn smaak is allereenvoudigst. Ik ben altijd tevreden met het beste.

Ogenschijnlijk is deze uitspraak in tegenspraak met het minimalisme.
Maar wanneer je alles wat voor jou niet ´het beste´ is weglaat uit je kasten, je woning en je leven, dan ruimt dat behoorlijk op. Want zijn kleren die je nooit draagt (of laden vol met rommeltjes die je niet gaat gebruiken) ooit 'het beste?'