Als je consumindert, vereenvoudigt of minimaliseert is er één artikel waar je je vooral tegen moet bewapenen: De unitasker. Weer zo'n geweldig Engels woord waarbij je voor de vertaling een hele zin nodig hebt.

Een unitasker is een apparaat of artikel dat slechts geschikt is voor één doel, waarbij aangetekend wordt dat je die klus ook prima zonder dat apparaatje zou kunnen klaren. En dus zijn unitaskers bij uitstek veroorzakers van overbodige rommel. Je vindt ze vooral in zaken met huishoudelijke artikelen en in uit het Duits vertaalde catalogi met praktische produkten. En in de VS - daar hebben ze een soort van patent op vrijwel nutteloze apparaatjes.

Voorbeelden van Unitaskers zijn:

* Het borsteltje om champignons mee af te borstelen. (Lukt ook met een sponsje, keukenpapier of een doekje)
* Pocheerlepels (Een soeplepel voldoet)
* Halfronde Bakplaat speciaal voor stokbrood
* Handschoenhouders voor je huishoudhandschoenen
* Ananassnijder (kan gewoon met een mesje)
* Elektrische aardappelschilmachine
* Ijsbolletjeslepel (Uhm...gewoon een lepel gebruiken misschien?)
* Speciaal dingetje om augurken of zilveruitjes mee ui de pot te krijgen (Wat is er mis met een vork of een lepel?)
* Vormpjes waarmee je je ei in model kunt bakken
* Eierprikker (Ik doe het al jaren zonder, en mijn gekookte eieren zijn prima)


Het zijn van die dingen die enorm praktisch lijken maar uiteindelijk jarenlang ongebruikt achterin je keukenkastje of in een la liggen. Je kunt ze gerust wegdoen omdat je dezelfde taak ook met standaard keukeninventaris kunt uitvoeren.

Wil je meer unitaskers zien? Kijk dan op deze site, waar onder het label Unitasker Wednesday de meest onzinnige gadgets getoond worden. Denk: babyhapjes-organizer, voetenbruiner, pannenkoekmachine...
Heb je - ondanks de links en de tips op dit blog - nog steeds moeite met het loslaten van je spullen, terwijl je wel graag wilt opruimen? Dan volgen hier vijf nieuwe tips.


Dit zijn niet mijn spullen

Heb je wel eens opgeruimd bij iemand anders? En je afgevraagd waarom hij of zij in vredesnaam zulke lelijke en/of nutteloze dingen bewaarde?
Zelf zou je zulke rommel al láng weggegooid hebben...toch?

Het is nogal gemakkelijk om spullen van iemand anders op te ruimen. Waarom? Omdat je geen emoties hebt bij andermans bezittingen. Als het over je eigen rommel gaat is het anders. Aan elk item hangt wel een mentaal label. Zoals:
Dit was heel erg duur...
Dit heb ik van mijn tante gekregen..
Dit moet ik eigenlijk repareren, anders is het zonde....
Dit is nog te mooi om weg te gooien...
Dit heb ik misschien ooit nog nodig...
Dit is een heel praktisch ding (als ik het zou gebruiken)...


Hier is de oplossing: Benader je spullen (of de kast of de kamer) die je wilt opruimen met de volgende gedachte:
Dit zijn niet mijn spullen.
Als je doet alsof het de opruimklus voor iemand anders betreft, is het namelijk meteen een stuk makkelijker om het echte nut van de artikelen te zien, en je emoties buitenspel te zetten.

Die ijsbolletjesschep die ooit bij een trouwcadeau zat? Ligt al jaren nutteloos in de la. Net als de pizzasnijder, de eiersnijder en de tweede soeplepel. Heb je ooit twee soep-opscheplepels tegelijk nodig gehad? Nou dan! En versleten Tupperware (bij iemand anders, natuurlijk) is niks anders dan lelijk oud plastic. In rare kleurtjes ook nog.


Denk aan de camper


Ik minimaliseerde tot nu toe min of meer in mijn eentje. Mijn man heeft al zo vaak nieuwe ideeën en wilde plannen van mij aangehoord, dat ik er niet veel heil inzag om het als groots plan te brengen. Maar op één of ander manier is er toch iets overgekomen. In de winkel, vorige week, zei hij plotseling: Eigenlijk hebben wij veel te veel spullen. Het meeste kan gewoon weg. (Amen!)
Wat hij daarna zei was echter nog veel interessanter: Hij bedacht dat hij later best wel in een camper zou willen wonen, en dan rondreizen. En dat we nu wel ongeveer alles zouden kunnen opruimen wat in de camper overbodig of nutteloos zou zijn.

Okee, die camper is misschien een beetje erg verre toekomstmuziek, maar het idee is prima: Stel je voor dat je zo klein (maar vrij!) zou gaan leven? Welke spullen mogen er blijven? Hou je dan ook nog vast aan die collectie kleding die niet meer past? Of aan drie keukenkastjes vol lelijk oud plastic in vreemde kleurtjes? Dacht het niet.


Dat kost je geld!

Heel radicaal is de volgende methode, gelezen op www.lifehacker.com
Laat een vriendin of familielid je helpen, als je echt moeite hebt met opruimen. Immers, voor hen is het makkelijker om jouw oude rommel weg te doen dan voor jou zelf! Je mag je oude spullen die ze hebben uitgezocht om weg te doen, eventueel terugkopen voor 1 euro per stuk.

Dat lijkt niet veel totdat je je realiseert dat je voor een mok met een barst of een scherfje eruit ook geen euro zou betalen in de kringloopwinkel. Of voor die versleten trui. Zijn er dingen die je echt per se terug wilt kopen, dan gaat het geld naar een goed doel. Net als je oude spullen. Op lifehacker.com staat: Deze techniek dwingt je een reële waarde (en geen emotionele) aan spullen te geven. Het doet een beroep op je vrijgevigheid (je spullen en het geld gaat naar een goed doel) en er is een derde partij bij betrokken die je ervan weerhoudt de boel te vertragen of vals te spelen. (Maar dat zouden jullie nooit doen, toch?)


Maak een foto


Als er spullen zijn die je alleen wilt houden vanwege de herinnering/emotionele waarde: maak er een foto van zodat je die kunt bekijken en de herinnering weer kunt oproepen. Dit bespaart heel veel ruimte!


Uit het oog, uit het hart

Als je dan eenmaal aan het opruimen bent - dat verwacht ik zo onderhand wel, eerlijk gezegd - dan kom je geregeld spullen tegen waarvan je vergeten was dat je ze had. Als dat geen levensgroot signaal is dat je absoluut zonder die dingen kunt leven, weet ik het ook niet meer.
Vind je vergeten spullen terug? Die kun je gegarandeerd missen...je wist immers tot het moment dat je ze terugvond niet eens meer dat je ze had. Dus laat je hersenen geen trucjes met je uithalen, laat je er niet van overtuigen dat dit zojuist teruggevonden item plotseling onmisbaar is. Je was het vergeten. Het is kennelijk totaal overbodig in je systeem en in je huis. Laat het gaan.
Van de bespaarkalender een fijne gedachte om het weekend mee af te sluiten:



Geluk:

tussenstation tussen te weinig en te veel.




.
Ik ben er weer. Lichamelijk was ik alweer twee dagen thuis, maar er moest zó veel opgeruimd worden (en schoongemaakt, moeders zijn onmisbaar, bleek wederom) dat ik niet meer aan bloggen toekwam.

En dat terwijl ik nog wel zulke leuke dingen heb beleefd. Ten eerste heb ik natuurlijk heerlijk gelogeerd in de all-inclusive kamer bij hotel Chez ma Mère (oftewel, ik was gezellig bij mijn moeder). Ik heb een ukelele gekocht. Ja, echt waar. En ik kan er al een aantal akkoorden op spelen, en we hebben er ook al bij gezongen. Mijn streven is om elke week één liedje in te studeren zodat ik binnenkort een gezellig meezing-repertoire heb. De ukelele heeft een hoog truttigheids-gehalte, maar dat is onterecht. Het instrument is licht, eenvoudig te bespelen, en makkelijk mee te nemen; Ideaal dus als je van een beetje gezellig zingen houdt.

Donderdagmiddag, toen ik net thuis was, ging de bel. Ik verwachtte niemand, en zeker niet de postbode met een pakketje. Ik had niets besteld, dacht ik. Maar ik bleek van HP/DeTijd de dvd-box van de serie Annie M.G. te hebben gewonnen, plús het luisterboek Anna. Zowel de serie als het boek stonden op mijn mentale verlanglijstje, want ik ben altijd een fan van Annie M.G. Schmidt geweest. Dubbel blij dus, dat ik ze gewonnen heb!

En vandaag kwam er alweer een pakketje. A. had mij opgegeven voor een actie waarbij je gratis de eco-wasbol kunt testen. Ze had erbij vermeld dat ik een blog over 'eco enzo' schrijf, en dat gaf kennelijk de doorslag, want ik werd er meteen uitgepikt. Toch leuk, een gratis wasbol van 25 euro! Ik ben ook erg benieuwd hoe mijn ervaringen zijn, en ik zal jullie zeker op de hoogte houden van de resultaten. De verpakking beweert dat je met 80-100% minder wasmiddel toekunt als je de wasbol gebruikt, en dat is natuurlijk interessant voor ons milieuliefhebbers, minimalisten, consuminderaars en zuinige lieden.

Meer goed nieuws: Essent heeft eindelijk in de gaten dat ik mij in februari al had aangemeld en nu kreeg ik een brief: Dat ik alsnog per 17 april klant bij Essent ben. Dat is fijn, want ik zit nog steeds op de overstappremie van 316 euro te wachten. (Ik stap geregeld over van energie-aanbieder, vooral als er een aantrekkelijke premie aan vastzit.)

Het was al met al een goede en leuke week. Gisteren was tevens mijn laatste werkdag voor de vakantie (mediatheek op een middelbare school). Nog even en de kinderen zijn weer hele dagen bij huis, en dan kunnen we weer uitslapen tot 7 uur ofzo.
Maar nu eerst nog een weekje of twee in het gareel: huishouden, bloggen, tuinieren en wat dies meer zij!
Deze prachtige uitspraak van Warren en Betsy Talbot van de site married with luggage wil ik jullie niet onthouden:


I think minimalism gets a bad rap because people think it is all about giving things up. But until you get that stuff from your past out of your way, you don’t have room to let a big future come in

(Ik denk dat minimalisme een slechte naam heeft omdat mensen denken dat het alleen maar gaat over dingen opgeven. Maar totdat je de dingen uit je verleden uit de weg ruimt heb je geen ruimte om een geweldige toekomst tegemoet te gaan)


Warren en Betsy beseften dat ze het hele jaar alleen maar werkten voor hun vakantie; In die vakanties waren ze helemaal gelukkig. Dat, plus de ontdekking dat het leven korter kan uitpakken dan je denkt, en dat je gezondheid slechter kan zijn dan je verwacht, deed hun besluiten om hun spullen te verkopen en een reis van vier jaar te plannen.

Niet dat ik nu op reis wil, of jullie wil vertellen dat alleen reizen gelukkig maakt, maar er zit iets in hun redenatie waar wij ook iets aan kunnen hebben. Er gaan geregeld vragen door mijn hoofd die me helpen beslissingen te nemen omtrent het kopen, bewaren of juist wegdoen van spullen.

5 vragen over de relatie tussen prullen & plannen

1) Wat maakt mij gelukkig? Is het mijn werk? Zijn het mijn spullen? Zijn het ervaringen? Is het mijn familie?

2) Kan ik door minder werken en minder spullen te bezitten, méér tijd maken voor wat me echt plezier geeft? Zoja, waarom doe ik dat dan niet?

3) Staat de rommel die ik heb verzameld in mijn verleden mijn toekomstplannen of -dromen in de weg? Een zolder (of kasten) vol opgestapeld verleden en bijbehorende schuldgevoelens (omdat je vindt dat je eígenlijk dit of dat zou moeten doen of die hobby weer zou moeten oppakken - je hebt er tenslotte ooit veel geld in gestoken) remt je af en geeft je geen ruimte om je te ontwikkelen.

4) Hoe zou mijn leven eruit kunnen zien als ik al die dingen niet had? Als ik niet zoveel bezittingen had, ging ik dan vaker dingen doen in plaats van me passief te laten vermaken? Zou mij dat waardevolle ervaringen, betere contacten of nieuwe vaardigheden opleveren?

5) Als ik later terugkijk op mijn leven, zou ik dan wensen dat ik meer dingen had bezeten? Of zou ik spijt hebben van gemiste kansen en ervaringen? Stel dat ik níet tot mijn 65e gezond blijf...wil ik dan mijn hele gezonde leven aan werken-voor-bezittingen besteed hebben? Oké, die laatste vraag gaat voor mij niet helemaal op, ik heb geen betaalde baan. Misschien zijn jullie ook in die situatie. Dan kun je jezelf afvragen: wil ik dat mijn man/vrouw alleen maar gewerkt heeft voor het aanschaffen van meer bezittingen, of had ik liever meer tijd samen gehad? Online kwam ik een uitspraak tegen die hier goed past en de uitsmijter is voor vandaag:

Ik ben met niets begonnen, en daar is nog aardig wat van over.
Ik ben er even tussenuit. Maar niet thuis zijn betekent niet dat ik niet kan opruimen, versimpelen of minimaliseren. Ik zou mijzelf niet zijn als ik niet gewoon doorging met mijn schoonmaakacties.
Met een computer en toegang tot internet bouw je namelijk heel wat digitale rotzooi op, en ... dat kun je vanaf een computer ook weer opruimen of wegwerken.

Daarom ben ik nogmaals drastisch met de bezem door mijn bewaarde e-mailberichten gegaan. Mailtjes die ik oorspronkelijk als belangrijk - want: bewijs - had bewaard (aanmeldingen of opzeggingen van abonnementen, contracten en bestellingen) heb ik verwijderd als ze nu niet meer van toepassing of naar tevredenheid afgehandeld zijn, net als mailtjes over onbelangrijke zaken die per ongeluk waren blijven staan in de inbox.

Evengoed heb ik van de meer dan 4000 bewaarde mails (in vier jaar tijd) na twee opruimsessies toch nog 794 mailtjes over, waarvan ik nu nog steeds denk dat ze niet weg kunnen.

Maar... (tromgeroffel)...ik heb gemerkt dat hetzelfde project een aantal keer opnieuw doen ertoe leidt dat je telkens méér kunt opruimen of weggooien.
Dat is interessant. Kennelijk is er een psychologische drempel of limiet aan de hoeveelheid rommel/spullen/mail die je in één keer kunt laten verdwijnen. Doe je dezelfde opruimactie nogmaals, dan kun je opnieuw weggooien en opruimen totdat je aan je psychologische maximum zit. Conclusie: Gewoon geregeld dezelfde kasten/laden/computerarchieven opschonen. Langzamerhand kom je dan wel waar je wilt zijn.

Andere digitale actie: Ik ben zojuist gestopt met Hyves. Ik heb mijn vrienden een bericht gestuurd met voor de zekerheid mijn vaste en mobiele telefoonnummer, de vermelding van dit weblog en mijn e-mailadres. Dus contact - op wat voor manier ook -blijft mogelijk, net als vroeger (herinnert u zich déze nog? Sociaal contact zonder Hyves. Het bestaat echt!), en ik heb weer minder afleiding van de essentiele dingen.

Met MSN was ik een jaartje terug al gestopt: meestal werd ik aangesproken als ik net dringend iets anders op de computer moest doen, en dan vond ik het onbeleefd om mensen af te wimpelen. En voordat ik het wist zat ik dan weer tijden met vage kennissen te 'praten' en het belangrijke klusje wat ik moest doen, bleef liggen. Ik ben benieuwd of ik Hyves net zo weinig zal missen als MSN.

Ja, zelfs ver van huis kun je minimaliseren, opruimen of je leven simpeler maken, dankzij internet. Met een paar tikken op je toetsenbord schep je zomaar enorme digitale én mentale ruimte voor jezelf. Zo dient het internet jou, en dus zijn doel.
Een nachtmerrie had ik vannacht, en niet zo'n kleintje ook. De droom begon als volgt: Ik was bezig een vriendin uit te leggen dat álle sprookjes en verhalen uiteindelijk terug te voeren zijn op de verhalen in de bijbel (vreemd dat ik daar zo stellig over was, ik geloof namelijk eerder dat alle sprookjes én de verhalen in de bijbel 'oerverhalen' zijn.) Ik daagde haar uit: noem een sprookje en ik vind het bijpassende Bijbelverhaal. Ze noemde eerst Klein Duimpje. Ha, dat was een makkie natuurlijk: David en Goliath. Het verhaal van 'klein en slim tegen groot'.

Daarna noemde ze een sprookje dat ik niet kende: De contrabas. Ik vroeg haar mij het verhaal te vertellen, het bleek te gaan over een contrabas die ongelukkig/jaloers was wegens de mooiere muziek van de twee andere instrumenten van zijn eigenaar. Ik wist het gelijk: drie leerlingen van Jezus die steeds ruzieden om wie er nou eigenlijk beter was. Ik legde uit dat Jezus had gezegd dat iedereen zijn eigen soort muziek speelt, en daarom even waardevol is als een ander. (Wat een fantasie heb ik toch…ik verzin zelfs nieuwe Bijbelverhalen waar je bij staat. Zou Hij ook iets over ukeleles gezegd hebben?)

Op dat moment verschenen er, in alle stilte, ruimteschepen in de lucht. Die dreigend, en nog steeds stil, bleven hangen. Omdat wij net over sprookjes en verhalen aan het praten waren, schoot mij te binnen dat ik slim moest zijn, en me níet binnen in een gebouw moest verstoppen, maar dat we ons beter in het bos konden verstoppen. (Ik vraag me nu nog steeds af uit welk sprookje ik die wijsheid dan heb opgedaan.) J. was bij mij en zij wilde ook absoluut buiten blijven, dat was veiliger zei ze. Alleen omdat ik ons hondje zocht ging ik toch even het dichtstbijzijnde gebouw binnen, probeerde daar in een gevonden rugtas nog wat etenswaren te proppen (een mokkataart…ik haat mokka! En dan dat geknoei in die rugzak…) en de rest van het gezin te vinden. Alle mensen, zoals verwacht, vluchtten naar binnen. Iemand stelde een vraag over stokstaartjes: Hoe gedragen die zich bij gevaar? Dat leek me redelijk irrelevant, geen tijd voor quizzen nu, dus ik zocht verder. Maxi vond ik echter niet, en ik ging daarom snel weer naar buiten. Daar was J. die me aanspoorde om niet weer naar binnen te gaan, maar nu mee te gaan het bos is.

Op het moment dat we het bos ingingen klonken er dreigende geluiden (Okee, het klonk als die toeters uit War of the Worlds, maar dat kan natuurlijk toeval zijn.) en ja hoor, de ruimteschepen vernietigden de gebouwen. Wij renden zo hard we konden verder het bos in, maar al vrij snel kwamen we weer bij een open gebied, met aan alle kanten dorpjes, steden. In de verte een klein plukje bos. Omdat de ruimteschepen en nog steeds waren, doken we weer het bos in waar we zojuist uitkwamen, en probeerden een andere kant. Maar weer kwamen we bij een gebouw terecht. Ik besloot ook hier even te zoeken naar Maxi, terwijl J. ongeduldig stond te wachten. Geen Maxi, wel veel mensen. Geen nuttige spullen ook. Weer naar buiten, en de dreigende toeter klonk weer. Gauw, gauw, weer het bos in. De bomen (naaldbomen) stonden dicht op elkaar, dus het bos leek veelbelovend als verstopplaats, maar na een meter of vijftig kwamen we bij een snelweg. Met een benzinestation. Wat heb je daar nou aan als je niet net aan het autorijden bent in je droom. Okee, ik zag er een tosti liggen, die ik gauw in mijn rugzak stopte, voor onderweg, zeg maar. Dat was dan weer heel praktisch.

Vluchten in de natuur konden we in ieder geval wel uit ons hoofd zetten: overal hadden de mensen hun sporen nagelaten…gebouwen, steden, dorpen, snelwegen, benzinestations. (Need I say more?)

Plotseling, zo gaat dat in dromen, bevonden wij ons weer in een gebouw, een soort school-achtig gebouw met brede gangen en lokalen. Mijn moeder en G. waren er nu ook. We waren er vrij per ongeluk binnengelopen, en ik wilde dus weer naar buiten. Toen ik naar de deur liep viel het me op dat iedereen doodstil stond. En ik dus niet, want ik liep. En oja, als je niet bewoog, konden de ruimteschepen je niet vinden, ze werkten met bewegingsdetectie. (Handig dat ik daar aan het eind van de droom nog even achter kwam. Verdorie, ik had naar dat stokstaartjesverhaal moeten luisteren, daar zat een waarschuwing in!)
En toen zag ik door het raam het groene laser-oog van het ruimteschip… ik liep nog snel door tot buiten het bereik van het oog, maar helaas, ik was te laat en te langzaam. ZE hadden me gevonden. De groene laserstraal raakte me en ik dacht: Okee, ik ben benieuwd wat er nu komt. Is er leven na de dood? (Ik blijf altijd optimistisch.) Ik voelde dat ik helemaal warm werd, en ik dacht: Misschien ga ik ontploffen? Hoe zou dat voelen? (En nieuwsgierigheid is mij ook niet vreemd.)

Maar na enkele seconden leek ik gewoon mezelf weer te zijn. Nou ja, mezelf…er zat een vreemde metalen strip ter hoogte van mijn enkel, die uitstak als een soort antenne. Ik wist dat ZE me nu altijd konden vinden, waar ter wereld ik me ook zou verstoppen. ZE zouden altijd weten wat ik deed en waar ik was. Ik liep terug naar mijn moeder en G., en liet de metalen strip zien. En toen zag ik dat op de binnenkant van mijn pols een streepjescode stond, met een nummer. In een soort afgeplatte ovale (bonuskaart-sleutelhanger?-)vorm.
Verdraaid, ook dat nog. "Maar het is wel een mooi nummer," zei ik (nog steeds optimistisch dus) tegen mijn moeder, die ook iets met nummers heeft: "kijk maar, allemaal zessen en negens". (Voer voor fans van complottheorieën en Illuminati-jagers) ….

Helaas werd ik toen wakker. Jammer, want ik was wel benieuwd hoe het anders afgelopen zou zijn.

Ik zweer dat ik de afgelopen tijd GEEN boeken heb gelezen, of films heb gezien, over ruimteschepen, laserscanners of complotten. Echt niet! Waarschijnlijk is deze droom getriggerd door het ophalen van een anonieme Bonuskaart, gisteren. Nu ik die andere verknipt heb, blijkt dat het onzichtbaar blijven op de radar van Big Brother kennelijk wel belangrijk is voor mij. Hoe dit te combineren valt met een blog moet ik binnenkort maar eens uitpuzzelen.

De nuttige berichten die als bonus (ahum) in deze droom verstopt zaten:

1) Oude verhalen zijn belangrijk, ze leren ons dingen.

2) Lui met laseruitleesapparaten verschijnen stilletjes en ze vinden je voornamelijk in gebouwen met veel mensen.

3) Doen wat de grote massa doet is niet altijd verstandig (Gebouwen invluchten).
Maar soms wel (niet bewegen). Ja, daar heb ik iets aan, bedankt droom.

4) Ik heb een dringend gevoel van "terug naar de natuur", naar wat daarvan over is, in elk geval. Jammer genoeg is het meeste al bedorven door de mensen.

5) We moeten ons geen streepjescodes (bonuskaarten?) en antennes (telefoons met gps?) laten opdringen die ZE met lasers/scanners/satellieten kunnen uitlezen zodat we geen privacy meer hebben en ZE altijd weten waar we gaan en staan.

6) Neem altijd eten mee voor onderweg, anders eindig je met overgebleven mokkataart en koude tosti van een benzinestation.
Zojuist hoorde ik van mijn dochter, die deze week stage loopt bij de krant, dat het niet goed is om je stukjes te beginnen met een tijdsbepaling.
Daarnet heb ik daarom even snel mijn recente blogs 'gescand'. Oei, oei, wat doe ik het vaak fout. Ik dacht dat ik alleen maar hoefde opletten dat ik niet ál mijn zinnen met ik begin, hoewel dat in een blog over mijn leven redelijk moeilijk is.

Vanaf vandaag zal ik er daarom op letten geen tijdsbepalingen meer aan het begin van mijn blogs te schrijven. Toch handig, een dochter die bij de krant werkt.
Mijn 'kantoortje' in de woonkamer heb ik helemaal geminimaliseerd en opgeruimd. Dat leverde - afgelopen week - al een halve vuilniszak vol rommel op. Ik besloot toen flink te zijn en ook de opgeslagen administratie op zolder na te kijken. Hoewel ik het gevoel had dat ik dat kort geleden nog gedaan had (half jaartje terug ofzo), bleek duidelijk van niet. Zakelijke administratie moet je zeven jaar bewaren, en ik kon toch weer van twee jaar papiertroep weggooien.

Maar toen zat ik dus met twee volle vuilniszakken privacy-gevoelige papieren. Een versnipperaar heb ik al lang niet meer, dat ding liep steeds vast, en dan moest je weer met een schroevedraaier tussen die messen gaan zitten pielen...niks voor mij. En het hele spulletje zó in de papierbak mikken leek me ook al geen goed idee. Verscheuren zou een goed plan zijn, maar erg veel tijd gaan kosten. Toen kreeg ik een lumineus idee - vond ikzelf dan. Van vrienden hadden we laatst een vuurkorf gekregen. We konden best dat spul allemaal verbranden!

Ik heb bovendien goede herinneringen aan rommel-verbrandsessies in mijn jeugd, waarbij alle troep op een berg werd gegooid, oude meubels, tuinafval enzovoorts. Vuurtje erbij, wij kindertjes op rubberlaarsjes met smeltende zooltjes eromheen, de waaghalzen pookten dapper maar doelloos met een lange tak in het vuur, gloeiende vonken als gratis vuurwerk... en als het vuur dan afkoelde legden we aardappels in de as om lekker te poffen. Die at je dan later op, zo heet dat je ze niet eens proefde, en met de stoffelijke resten van het gecremeerde bankstel er nog aan.

Dat mocht toen nog gewoon (=in die goede oude tijd), je eigen rommel verbranden. Tegenwoordig moet je alles laten meenemen door Omrin, die het dan zélf fijn gaat verbranden in een nieuwe, hier ter plaatse gebouwde afvaloven, waar dan ook gelijk al het afval uit de Randstad én Wit-Rusland verbrand wordt omdat de Friezen niet genoeg afval produceren. Nee, dat is een stuk beter voor de lucht hier.

Terug naar mijn verhaal. Verbranden zou het probleem oplossen, en wie weet konden we een nieuwe traditie starten; elk half jaar weer een stapel administratie ritueel in de fik steken. Leuk voor de kinderen ook.
Ik zocht uiteraard de plaatselijke richtlijnen voor barbecueën en vuur op, maar vuurtechnisch en gemeente-verordelijk gezien stond ons niets in de weg.

Dus toen G. thuiskwam heb ik die even lekker opgestookt (pun intended) om zijn plicht als man te doen en een vuur te maken. Nu hoefde ik hem daartoe niet bepaald aan te moedigen: hij sprong overeind nog voordat hij koffie had gehad en wilde meteen beginnen. Zeker ook goede herinneringen aan vuurtje stoken...
Er werden lucifers gezocht (waar heb je die als je een elektrische ontsteking aan je fornuis hebt, en geen kaarsjes brandt? Oja, in de wc), enig papier werd vakkundig in de vuurkorf gepositioneerd en toen ging de brand erin.

Helaas stond er een beetje een vlagerige wind, zodat de rookkolom die weldra uit de vuurkorf opsteeg mij volgde waar ik ook ging staan, gelijk de Goddelijke rookzuil uit het oude Israël.
En die rook prikte wel een beetje veel, en het stonk, het had bij lange na niet zo´n lekkere geur als die vuurtjes van vroeger. Maar we pookten nog eens wat, probeerden eens iets anders (doe dát papier er dan in! En dan een beetje verfrommelen, zodat er lucht bij kan!) (Niet poken, jij pookt het de hele tijd uit!), kom op jongens, hoe moeilijk kan het helemaal zijn om papier te verbranden?

Moeilijk, zo bleek. Toen de rook toenam en er vreemde kleuren in kwamen, wij hoestend de tuin uit vluchtten, en er buren over hekjes heen luidkeels begonnen te mompelen van tjongejonge, besloot G. het hele zaakje maar te blussen. Ik was eerst nog bang voor extra rook door het water, maar dát bleef ons gelukkig bespaard. Tel uw zegeningen, zegt men dan.

Inmiddels heb ik geleerd van een collega-met-openhaard-ervaring dat papier niet goed brandt. Er schijnen tegenwoordig zoveel slechte stoffen in papier (en in inkt te zitten) dat je vooral veel walmende rook krijgt, en geen vuur.

Helaas, helaas. Niet de administratie maar wél een fijn plan in rook opgegaan. Om over het milieu nog maar te zwijgen.
Voor wie foto's kijken leuk vindt: Ik heb samen met G. een fotoblog gemaakt, waar we onze foto´s zullen plaatsen.

www.natuurflitsen.blogspot.com
Een van mijn minimalistische voorbeelden, mnmlist, zegt (vrij vertaald):

"Er is een tendens, zelfs onder degenen die consuminderen, om iedereen consumenten te noemen.

Wij zijn geen consumenten, wij zijn mensen.

Als wij onszelf en anderen continue (laten) beschrijven als consumenten, geven wij toe aan de gedachtenwereld van het consuMEREN.
Het is dan alsof je geen andere keus hebt dan kopen. Wat en wanneer je koopt is jouw keuze, maar je bent consument, dus je koopt.

Als we onszelf en de anderen weer als mensen gaan zien, wordt consumeren weer facultatief."

Ik vind dit een mooie gedachte. En jij?
Ben jij een Homo Sapiens of toch meer een Homo Consumens?
Behalve minimalisme streef ik ook nog steeds GROEN en GEZOND na. Dus heb ik deze week twee dingen getest. Koffiedrab als scrub gebruiken, en bouillon maken van groente-afval.

Koffiedrab als scrub gebruiken
Dit was wat mij betreft een groot succes. Kost niks, want het is er al. En het werkt prima. Bovendien schijnt koffiedrab ook goed te zijn tegen verstoppingen van je gootsteen, dus naar mijn verwachting gaat dat ook op voor het doucheputje. Aangezien de hele douche onder de koffiedrab zat nadat ik mezelf gescrubd had - dat dan weer wel - heb ik gelijk de douche een scrubbeurt gegeven. Twee vliegen in een klap dus.

Bouillon koken van groenteafval
Ik had er vaak over gelezen, maar ik heb het nu ook echt gedaan. Ik wilde linzensoep maken van een kliekje groentecurry, bouillon en linzen (onmisbaar, lijkt me). De bouillon heb ik deze keer getrokken van het groente-afval: stronken, schillen en bladeren van o.a. uien, bloemkool, paksoi, paprika. Het spul dat je normaal als ´onbruikbaar´ weggooit. Laurierblaadje erbij en het was, eerlijk waar, de lekkerste linzensoep die ik ooit gemaakt heb!

Overig nieuws

Geld

Het is gelukt, A. heeft een baantje voor de zaterdagen en vakanties! Ze mag als HEMA-meisje aan de slag. Verder gaat ze komende week stage lopen bij de redactie van de plaatselijke krant en wellicht in het najaar bij Noorderland (een heel erg leuk blad over Noord-Nederland).

Ukelele
Al een tijd speel ik met het idee een ukelele te kopen, en ik kwam er achter dat er vorige maand in Rotterdam het Ukeleleparadijs is gestart: Een speciaalzaak voor ukeleles. Jammer genoeg is Rotterdam erg ver weg, maar door hun site ben ik nog veel enthousiaster geworden. Die ukelele komt er dus zeker, en waarschijnlijk wordt het een Kala. Zijn er nog ukelelespelers onder mijn lezerspubliek? Deel je ervaringen!

Fotografie
We zijn nu bezig ons vertrouwd te maken met G. zijn nieuwe fototoestel. Want we willen niet op de 'automatische' standen werken, maar écht fotograferen. Wat een leuke hobby is dit! En zo fijn te combineren met een andere hobby van mij: Photoshoppen. Deze foto is trouwens onbewerkt.



Tuin
Wat kan ik zeggen? Alle groentes in mijn SFG en vierkantemetertuintjes doen het prima. Ik hoef er werkelijk niets aan te doen, met die regen de afgelopen weken zelfs niet begieten.
Het enige wat me opvalt is dat in de vierkantemetertuintjes paddenstoelen opduiken. In die tuintjes heb ik geen vermiculiet gebruikt maar cocopeat. Heeft dat er misschien iets mee te maken? Of zou het komen omdat de voortuin nu, heel verrassend, in de schaduw blijkt te liggen vanwege de bomen aan de straat? Ik hou jullie op de hoogte.


Maxi
Ook alleen maar goed nieuws. Maxi blijkt de allerliefste hond te zijn die je je maar kunt voorstellen. Ze houdt van wandelen, ze blaft niet, ze is niet vervelend, ze bedelt niet. Misschien hadden we haar beter Mary Poppins kunnen noemen: Practically perfect in every way.

Nee, lezers, vrees niet. Ik ben niet ingestort. Ik ben niet als een waanzinnige aan het winkelen geweest.

Wél heb ik de uitreiking van de Johnny Kraaykamp MusicalAwards gezien. Met daarin een voorproefje van een nieuwe musical: Crazy Shopping, the musical. Het zag er pittig en kleurrijk uit. Dus ik heb gauw de details bijelkaar gezocht, want dit is toch wel een consuminderblog-gerelateerd onderwerp.

Volgens de website van de producent is Crazy Shopping The Musical is een grappige mengeling van Sex and the City, Desperate Housewives en de film Confessions of a Shopaholic (Ha! Ik wíst het!).

Rode draad in deze musical is de Stop the Shopping Church, die in New York ook werkelijk bestaat. Onder leiding van de jonge charismatische dominee Billy komen shopverslaafde vrouwen bijeen om bij deze prediker af te kicken. Dominee Billy doet dit op hilarische, maar doeltreffende wijze. Zo houdt deze ludieke dominee onder meer een "workSHOP" om extreme kooplustigen van hun verslaving te verlossen. Qua muziek wordt gebruik gemaakt van bekende hits en opzwepende gospelsongs.


Een kerk tegen het winkelen? Kennelijk is reverend Billy iemand die goed heeft opgelet bij een cursus Hoe word ik miljonair. Les 2: Begin een eigen religie.

Aan de andere kant gaat het natuurlijk wel om een serieus probleem. Niet alleen voor de shopaholics zelf, maar ook voor het welzijn van de aarde. Als we allemaal onze winkelmanie konden afzweren zou dat het milieu enorm goeddoen. En het is goed dat iemand daar aandacht aan schenkt, zelfs al is het in de vorm van een 'religie'.

Op zich ook een leuk idee, zo´n musical. Ik ben dol op musicals. En deze lijkt absoluut een gezellige avond op te leveren. Maar wel een beetje jammer dat ze je erheen lokken met speciale acties als "nu inclusief goodiebag met spullen ter waarde van 59 euro." Zo kom je natuurlijk niet over een winkelverslaving heen. Misschien toch maar eens bij reverend Billy informeren, dan. Na die musical en die goodiebag.
Van het één rol je in het ander. Zaterdag waren wij in Drenthe waar we heerlijk gewandeld hebben. En dan kom je erachter dat je teveel zooi meesleept. Nou ja, dat wist ik natuurlijk al wel, maar geloof maar dat ik het nu zeker weet.

Nieuw project: Handtas opruimen.
Liefst zo overbodig mogelijk maken. Ik heb inmiddels de o zo handige tas-organizer (goddank de variant van de Trekpleister van 4,99 en niet de belachelijk dure Bag-in-Bag van 80 euro) al weer uit de tas gehaald. Want al die opbergvakjes waren in theorie inderdaad heel handig, maar omdat ik de dingen telkens in een ander vakje stopte, zocht ik me evengoed een ongeluk. Maar dan in tien vakjes in plaats van in één vak (de tas).

Goed. Wat moet er minimaal in? Sleutels. Zwitsers mes. Mijn Swiss knife moet echt blijven, dan laat ik mijn make-up wel thuis. Portemonnee. Zonnebril op sterkte (die ik nauwelijks draag maar wel bij me moet hebben voor het geval ik moet rijden). Zonnebrandolie (gelukkig al wel in een handig klein navulbaar flesje).

Die portemonnee...dat is een groot ding. Kan dat niet kleiner? Het zou technisch gezien kunnen - zoveel geld heb ik niet - maar het ding zit vol met allerlei pasjes.

Nieuw project: Pasjes opruimen.
Ik had laatst al mijn pasjes al gecheckt op nuttigheid, maar er is altijd ruimte voor verbetering. Dat blijkt maar weer. Wat bevindt zich nog in mijn beurs?

ECI-kaart. Ik riep altijd dat ik lid zou blijven van de ECI (want de boeken die ze hebben zijn wel écht goedkoper), maar nu ik toch geen of nauwelijks nieuwe boeken meer wil kopen kan ik het misschien wel opzeggen. Niet kopen is altijd goedkoper dan kopen met korting. Dat scheelt een pasje.

Hunkemoller membercard. Vorig jaar had ik een tientje korting verdiend, dat was wel fijn. Maar ik koop maar één keer per jaar (of nog zeldzamer) nieuwe bh´s, dus ik kan waarschijnlijk wel zonder.

Musicstore-klantenkaart. Van hetzelfde laken een pak. Toen we geregeld dvd´s en
cd´s kochten spaarde ik telkens wel 2,50 korting bij elkaar. Maar nu heb ik dat pasje nog steeds in mijn beurs en ik koop niks meer.

Airmileskaart. Tja, ik laat hem altijd scannen bij de AH, maar ik spaar er zo weinig mee dat ik niet verder kom dan korting op een dvd - bij de AH, waar ze toch al een stuk duurder zijn. Dus eigenlijk redelijk nutteloos.

Bonuskaart. Probleemgeval. Ik kom tegenwoordig niet vaak meer bij de AH, maar zonder korting is het daar best wel duur. Wat me echter meer dwars zit aan de Bonuskaart is het gebrek aan privacy. AH weet precies wat ik koop. En wanneer. En dan sturen ze me aanbiedingen van Unox worsten en roze koeken, die ik nooit koop. Misschien wel omdát ik ze nooit koop. Ergens wil ik dat niet.

Web
Ik begon eens op het wereldwijde web te zoeken. Wat zeggen minimalisten over klantenkaarten? (Weg ermee!) Kun je leven zonder Bonuskaart? (Moeilijk.)
Op de sites van Kassa en Radar vond ik een interessante subcultuur van anti-klantenkaart-activisten.

Opvallend genoeg zijn er massa´s mensen die zich specifiek ergeren aan de Bonuskaart. Het schijnt dat de 'normale´ prijzen van Bonusaanbiedingen niet te vinden zijn. Verder gebeurt het dat sommige Bonuskortingen toch wel gegeven worden, zelfs zonder Bonuskaart. Er zijn slimme mensen die geregeld van Bonuskaart ruilen, om Het Systeem voor de gek te houden. Maar het goede nieuws is: je kunt ook een anonieme Bonuskaart aanvragen. Mooi zo, dat lijkt me een stuk beter. AH zou natuurlijk nóg beter gewoon die kortingen kunnen geven zonder Bonuskaart.


Change
Voor de AH ga ik van pas veranderen; Hunkemoller, Musicstore, Airmiles en ECI kan ik wegwerken. Dat lucht op. Wat blijft zijn de belangrijke pasjes: bibliotheekkaart, kortingkaart Arriva, ziekenfondspasje en dergelijke.

Als ik nu een heel klein, minimalistisch tasje neem (hm...waarschijnlijk moet je hier lezen: 'koop') voor de belangrijkste dingen (te weten: sleutels, mobiele telefoon en beurs), dan kan ik op dagjes uit dat hele kleine tasje altijd nog in een rugzak gooien waarin ik ook de voor die dag onmisbare andere dingen kan doen zoals een fles water, eten, iets te lezen of iets dergelijks.

O, en voor in dat kleine, minimalistische tasje moet ik natuurlijk ook een klein, minimalistisch beursje hebben. Voor die paar pasjes die overblijven, mijn rijbewijs en - oja, geld. Soms.
Deze week ben ik drie biebboeken tegelijk aan het lezen. Als je je soms afvraagt hoe: Er ligt een op mijn nachtkastje, een op de eettafel en een in de salontafel, zodat ik altijd en overal kan lezen. Toevallig kwamen alle gereserveerde boeken tegelijk aan, en ik wist natuurlijk niet in welk boek ik wilde beginnen, maar dit is een goede oplossing.


Veggie in pumps
Het eerste boek is Veggie in Pumps. Het tweede boek is Een rijk leven zonder geld van Heidemarie Schwermer. En het derde boek is Groen, groener, groenst van Vanessa Farquharson.

Veggie in pumps van Lisette Kreischer is een erg leuk en nuttig boek. Het staat vol ecofabulous tips op elk gebied van het leven. Groene webshops, groen uit eten, eco-kleding...name it en het staat er in. Absoluut een aanrader als je praktische informatie nodig hebt en niet alleen maar vage theorie over eco, bio en logo. Bovendien spat het plezier eraf, en daar hou ik van.


Een rijk leven zonder geld
Dat plezier miste ik echt in het boek van Heidemarie Schwermer. Zij leeft al jaren zonder geld, huis en ziektekostenverzekering. Maar het boek is vooral een verslag van haar zoektocht naar iets wat ze niet kan vinden. Het is het allemaal net niet. Ruilkringen die niet goed werken, mensen die het niet snappen, werk dat haar eerst wel bevalt en dan weer niet...ik vind haar streven (leven op basis van ruilen) loffelijk, maar het boek staat vooral bol van de frustratie. Heidemarie is niet bepaald een Vrolijk Vrekje. En ik vraag me af hoeveel zin je leven heeft wanneer je alles met zo weinig plezier doet en de last van de hele wereld op je nek draagt.

Groen, groener, groenst
Toen ik begon te lezen in Groen, groener, groenst bekroop mij datzelfde gevoel. Het boek is geschreven door een journaliste die zich ten doel stelde een jaar lang elke dag een groene verandering door te voeren in haar leven.
Aanvankelijk bespeurde ik ook in haar boek veel frustratie. Nu is dat misschien ook wel logisch, ze deed het als project, en niet echt omdat ze er zelf van overtuigd was dat groen leven beter of leuker zou zijn. Net toen ik begon te twijfelen - heb ik zin om me door nog een boek vol geworstel heen te ...worstelen? - begon het leuk te worden. Het was ongeveer bij het stukje dat haar moeder van de trap valt omdat ze probeert óók zuinig en groen te leven en dus ´s nachts in het donker naar de wc gaat. (Kom op jongens, niet lachen!) Ook is er nog een hilarische episode met de wormen in haar compostbak. Ik besloot dus dóór te lezen.

Aan het begin van elk hoofdstuk/maand staat een lijst met de dingen die Vanessa verandert. Alleen dat is al de moeite waard, want het brengt je op goede ideeën. En, oké, zelfs het moeizame begin is uiteindelijk nog te begrijpen, want de schrijfster worstelt (gebruik ik het woord worstelen te vaak hier?) met dezelfde vragen die wij ook hebben: Als je moet kiezen tussen een biologische avocado met veel vlieguren, of een lokaal geproduceerde niet-biologische avocado... wat moet je dan kiezen? Waarom wordt er bij groene acties zoveel papier verspild en plastic verbruikt?
Zulke vragen verlammen mij ook wel eens. Vorige week nog: kies ik voor de gewone, onverpakte komkommer, of voor de biologische-maar-in-plastic-verpakte komkommer? Wie verzint het om nota bene een biologische komkommer in plastic te verpakken?

Je merkt dat ze naarmate het jaar vordert steeds 'groener' wordt, en de epiloog vertelt ons dat ze van de 366 veranderingen die ze doorvoerde zo´n 271 behouden heeft nadat haar jaar om was. Helemaal niet gek. Voor een groentje.
Dit boek is daarom toch wel een aanrader om te lezen. Over het algemeen serieus, maar bij vlagen grappig.

Blij to basic
Ik denk dat wij in Nederland gewoon verwend zijn geraakt met onze Genoeg en de Vrekkenkrant, en de opgewekte boeken van Marieke Henselmans en Hanneke van Veen en Rob van Eeden. Of misschien ligt het wel meer in onze volksaard om met plezier de schouders ergens onder te zetten. Ik heb de indruk dat boeken over besparen en ´groen´ leven uit het buitenland vaak wat zwaar van toon zijn, en dat de schrijvers toch wat minder lol in hun leven lijken te hebben. En dat vind ik wel jammer. Ik hou van vrolijk vrekken, gezellig zuinig en gelukkig groen.

Mijn oordeel:

Groen: Een rijk leven zonder geld (Heidemarie Schwermer). Ze leeft wel groen, maar ik geloof niet dat ik dit boek echt aanraad. Je wordt er niet vrolijk van.

Groener: Groen, groener groenst (Vanessa Farquharson). Met enige hobbels uiteindelijk toch goed resultaat, en flink wat inspiratie voor ons.

Groenst: Veggie in pumps (Lisette Kreischer). Lezen! Veel informatie, veel plezier. Je wilt meteen óók ecofabulous worden.
Een hobby loslaten is inmiddels niet meer zo moeilijk voor mij. Ik hou van afwisseling, ben altijd in voor iets nieuws, maar als een hobby niet praktisch blijkt (sieraden maken bleek priegelwerk, en ik kwam erachter dat ik zelf helemaal niet van sieraden houd) of te kostbaar wordt, te veel ruimte inneemt of gewoon mijn interesse verliest dan kan ik vrij makkelijk al die spullen opruimen, verkopen of weggeven.

Ik weet gewoon dat ik die hobby dan toch niet weer oppak, in tegenstelling tot de bezigheden die ik 1) altijd leuk vind (zoals lezen en koken) of 2) met vlagen weer een paar maanden doe (zoals tekenen, photoshoppen, origami en vilten).

En nee, het is niet zonde dat je er dan definitief afscheid van neemt. Waarom zou je een kast vol spullen bewaren waarvan je in je hart al weet dat je er niet echt nog weer iets mee gaat doen? Als je mentaal al afstand hebt genomen van een hobby (je doet het al een hele tijd niet meer) dan kun je ook wel afstand doen van de bijbehorende spullen.

Zodoende heb ik nu mijn restanten uit mijn kaarten-maak-periode aan J. geschonken; zij is momenteel fanatiek bezig met kaarten maken. Een doosje met onderdelen voor een naaimachine heb ik ook weggewerkt: Aan het begin van mijn 'minimalisme'-rit wilde ik nog een naaimachine (zo basic, zelf dingen naaien!), maar inmiddels heb ik dat idee weer losgelaten. Het is nog veel meer basic om met de hand te naaien. En het scheelt weer een apparaat in huis.

Behalve de hobby-bákken kon ik ook wat hobby-bóeken opruimen. De boeken over tekenen, vilten en origami heb ik gehouden, maar de boeken over vriendschapsbandjes knopen, kralenrijgtechnieken en kaartjes maken verdienen een plekje bij een nieuwe eigenaar.

Het is zo fijn om stukje bij beetje het hele huis op te ruimen en leeg te maken. Ik merk bovendien dat ik een kast die ik een paar weken geleden drastisch opgeruimd heb, nu met een frisse blik kan bekijken, en dat ik weer een stapje verder kan gaan...want van de overgebleven 'favoriete' boeken zijn er toch altijd weer een paar minder favoriet dan de rest, en die kunnen dan toch eigenlijk ook wel weg.

Terug naar de hobby's. De website Unclutterer geeft goede tips hoe je kunt bepalen of een bezigheid aan zijn eind gekomen is en hoe je opruimt.

1) Identificeer alle hobby's en bijbehorende spullen in je huis, je schuur en dergelijke. Leg eventueel alles bijelkaar om te zien hoeveel ruimte je zou winnen bij afscheid nemen van één of meer hobby's.

2) Maak een lijstje om te zien hoeveel tijd je in werkelijkheid de laatste twaalf maanden aan elke bezigheid hebt besteed.

3) Elke hobby waar je het afgelopen jaar 10 uur of minder aan hebt besteed kun je loslaten.

4) Elke hobby waar je het afgelopen jaar minder dan 24 uur aan hebt besteed moet zorgvuldig overwogen worden. Er zit natuurlijk verschil in de manier waarop je die 24 uur bereikt: Een etmaal kamperen brengt je aan dat getal, maar is dat voldoende om je zolder vol kampeerspullen te laten liggen? Elke maand twee uurtjes kaarten met vrienden is wellicht een aanwijzing dat je de kaarten beter maar kunt bewaren.

5) Elke hobby waar je het afgelopen jaar meer dan 24 uur aan hebt besteed moet je ook zorgvuldig overwegen. Besteed je er té veel tijd aan? Heb je meer benodigdheden en spullen voor die bezigheid dan je in de rest van je leven zou kunnen opmaken of gebruiken? Misschien zou je dan wel wat overbodige toebehoren kunnen sorteren en wegdoen.

Let goed op: Soms is het zo dat je een vrijetijdsbesteding écht wel leuk vindt, maar dat je in plaats daarvan je tijd hebt verdaan met televisiekijken. Wellicht is het dan goed om je prioriteiten opnieuw vast te stellen, voordat je al je hobbyspullen de deur uitgooit.

Tot zover globaal de tips van Unclutterer.

Voor iemand als ik, met veel interesses, is het onmogelijk om van elke bezigheid alles maar te bewaren. Ik geef toe, er is nog steeds ruimte voor verbetering. Zo kon ik nog geen afstand doen van mijn altblokfluit, hoewel ik er al in geen jaren meer op gespeeld heb. Misschien dat ik die bij de volgende ronde kan laten gaan. Zodat ik dan eindelijk die ukelele kan kopen die ik nog zo graag wil hebben. Bij een altblokfluit kun je namelijk niet zingen als je erop speelt, en dat vind ik nogal jammer.

Gelukkig zijn mijn nieuwste hobby's (te weten: consuminderen en minimalisme) heel praktisch: ze kosten geen geld en nemen geen plaats in. En toch kan ik ze elke dag uitoefenen en heb ik er plezier van!

Vandaag heb ik iets vreselijk onconsuminderigs en onminimalistisch gedaan. Maar ik heb wél een lacune in mijn culturele bagage weggewerkt: Ik ben naar de Zwarte Markt in Beverwijk geweest.

Hoe kon ik dat nou doen? Het is simpel. Al jaren liepen wij her en der om ons heen te verkondigen (telkens wanneer een geweldig kledingstuk, gadget of designdingetje van iemand er vandaan bleek te komen): Wij willen ook zo graag een keer naar Zwarte Markt in Beverwijk, we zijn er nog nooit geweest.

Een paar maanden terug boden schoonzus en haar vriend spontaan aan om dan samen eens een dagje er naartoe te gaan. De datum zou nader afgesproken worden. Na die afspraak heb ik mij echter in het minimalisme gestort, dus toen schoonzus deze week belde of we dan nu, dit weekend, gezellig naar de Zwarte Markt zouden, dacht ik: O, jee. Ik hoef eigenlijk niet meer.

Maar omdat het ook om gezellig en samen en een dagje uit ging, ging ik dat natuurlijk niet zeggen. Dus, nadat we gisteren in het Dwingelderveld van tien tot vijf gewandeld hadden tussen de bomen, kikkers en muggen, zouden we vandaag nog een flink aantal Zwarte Markt-kilometers gaan maken. Ik vatte het maar op als een soort test: zou ik stevig in mijn schoenen staan wanneer ik met een kwellende hoeveelheid winkels geconfronteerd zou worden?

De Oosterse markt vond ik het allerleukste, daar had ik wel de hele dag willen kijken, met al die hapjes, kruiden, groenten en boeken met intrigerende titels als: Ik leer salaat. Maar ook de overige hallen boden eindeloze hoeveelheden interessante koopwaar.

Ik heb me ingehouden, echt waar. Ten eerste heb ik niks voor mezelf gekocht. Ik heb wel iets voor G. gekocht: twee van die holografische, driedimensionale schilderijtjes met een woest kijkende tijger respectievelijk een woest kijkende lynx erop afgebeeld. G. had ook nog wel belangstelling voor de woest kijkende wolven, maar twee schilderijtjes vond ik wel het maximum, en feitelijk al heel gul van mezelf, want die dingen zijn in strijd met het minimalisme en werden bovendien betaald van mijn zakgeld. (Iedere man heeft tenslotte een zwakheid (kitsch? schilderijtjes?), en iedere vrouw uiteindelijk ook - de man.)

Ten tweede heb ik alleen maar echt nuttige dingen gekocht. Bijna.

*Om te beginnen een koffiemolen, een ouderwetsche van DE. Handig nu we vaak de cafetiere gebruiken. Maar liefst 45 euro. Maar volgens de verkoper kosten ze bij DE 80 euro. Dus het was gewoon een koopje. Ahum.

*Een bezem (zonder steel). De bezem die we hebben is veel te zwaar voor mij, en ik zocht al een andere. 2 euro.

*Een tas waarin we Maxi mee kunnen dragen. We hebben een prachtige tas gekregen van vrienden, maar helaas werkt die tot nu toe alleen maar goed als we hem dichtplakken met Duct-tape. Maxi is nog te klein en kan er uit kruipen. Déze tas heeft een aansluitpunt waarmee we haar ín de tas kunnen vastmaken. Hij kostte 19,95 euro en dat is goedkoop want dergelijke tassen had ik online alleen maar voor 40 euro of meer gezien.

*Kruiden van de Oosterse markt. Kerries voor vegetarische gerechten. 3 euro.

*Een potje zalf, beter dan tijgerbalsem. 3 euro.

*Een jasje voor Maxi voor in de winter, voor 4,95 euro. Chihuahua's houden niet van kou. En bovendien kostte dit jasje (zelfde merk, zelfde jasje) in de andere winkeltjes wel 29,95. Koopje dus.

*Drie petten met de naam van ons bedrijf erop geborduurd. Dit is een zakelijke uitgave, dus die telt niet, wat mij betreft. Ze zijn trouwens bijzonder mooi geworden.

*Een blister met 5 Oral B-opzetborsteltjes, voor 10 euro. Hier bij de drogist kosten ze iets van 14 euro per twee stuks, dus dat kon ik niet laten gaan.

* En dan toch nog een onnuttig artikel: Een mooie witte vaas. Duidelijk een zwak momentje van mij, hoewel hij maar 4,95 kostte, en erg past binnen het minimalistische plaatje dat ik voor ogen heb.

Ook interessant is wat we níet gekocht hebben.

* Een accessoire-pakket voor de Nintendo DS...gezien bij de Mediamarkt voor ongeveer 25 euro, hier voor 6,95. Uiteindelijk besloten we dat het meer rommel zou toevoegen aan ons huis.

* Een broek. Ik heb er wel een paar gepast, maar op de paspop leken ze beter, dus ze mocht ze houden wat mij betreft.

* Een salontafel die bestond uit een prachtige adelaar op een tak & rotsen, met daarbovenop een glasplaat. Hij was ook nog afgeprijsd van 275 euro voor 150 euro, maar dit koopje hebben we na een kwartier wikken en wegen toch aan onze neus voorbij laten gaan. Evenals de andere driehonderd leuke beeldjes en beelden in die winkel, waar G. zo gek op is. Gelukkig was zíjn zakgeld al op. :)

* Parfum uit een van de honderd parfumwinkeltjes. Ze hadden mijn merk niet. Gelukkig maar.

* Een deegkom. Ik zag een mooie plastic bak met deksel, en zei: dit zou handig zijn om deeg in te laten rijzen. Later zag ik net zoiets bij een ander kraampje. Ik bleef er toch even weer staan kijken, en ontdekte dat het ook echt bedoeld was om deeg in te laten rijzen. Verleidelijk. Uiteindelijk besloot ik het niet te doen omdat het van plastic was, en ik wil geen plastic meer kopen. Deeg rijst prima in een schaal met een theedoek erover.

* Een pizza-oven, een set reusachtige pannen (wel handig als je een weeshuis hebt, of tien kinderen zoals Teunie Luijk) en andere kookattributen uit vreemde culturen. Zelfs geen kookboekje met Marokkaanse gerechten of Griekse hapjes. Ik zei het al, ik heb vandaag erg mijn best gedaan.

Overige kosten waren nog: Benzine, parkeergeld (3 euro), entree (6,75 in totaal), en eten en drinken (23 euro). Bepaald geen zuinig dagje dus, maar wel leuk....voor een keertje. Het was inderdaad heel erg gezellig, en ik ben blij dat ik nog wat noodzakelijke dingen gevonden heb, maar ik merk wel dat ik winkelen als vrijetijdsbesteding niet echt meer zie zitten. Uitslag van de test: zie afbeelding.
Ik ontving weer eens een dreigende blauwe envelop. Sinds wij een eigen bedrijf hebben is de frequentie waarmee die ondingen op de mat vallen enorm toegenomen, maar na negen jaar begin ik er bijna aan gewend te raken. Ik krijg tenminste niet meer een acute hartverzakking als er weer een boodschap van de Belastingdienst bezorgd wordt. Ik weet nu dat het vaak om onschuldige mededelingen gaat. En toch, echt leuk wordt het natuurlijk nooit. Maar dat beloven ze ook niet.

Deze brief leek van volkomen onschuldige natuur te zijn. U ontvangt geen voorlopige aanslag, zei het epistel. Klonk redelijk...goed. Aanslag klinkt fout, geen aanslag klinkt beter. Toch knaagde er iets. Want zo'n brief had ik nog nooit van de belastingdienst gekregen, en ik hou er niet van dat ze zomaar iets anders schrijven dan wat ik gewend ben. Ik keek nog eens wat oude Belastingdienstmededelingen na, en zag dat ik andere jaren juist wél een voorlopige aanslag gekregen had, met daarin de belofte van een berg geld op mijn rekening. Aha, dus dat klopte er niet. Waar blijft mijn geld?

Dapper (want vele slechte ervaringen in het verleden gaven een vaag somber voorgevoel voor de toekomst) belde ik dus met de Belastingdienst. Ik legde de situatie uit, dat ik géén voorlopige aanslag had gekregen en dat ik nu niet wist of ik nog geld kreeg, en zoja wanneer. Het meisje aan de telefoon berichtte ogenblikkelijk dat er een fout in Het Systeem zat waarvoor ze nog geen oplossing hadden gevonden. Dat ik volkomen onterecht deze brief had gekregen. Het beste, vertelde ze me, kon ik volgende week nog even weer bellen naar de Belastingtelefoon en dan vragen of de fout inmiddels opgelost was. Het kon ook zijn dat er komende week al een brief kwam met daarin uitleg over de Fout en bovendien een correcte versie van de aanslag.

Ik durfde al bijna te zuchten van opluchting. Gelukkig, een fout in Het Systeem. HUN fout. Komt wel goed, schatje. Maar een snippertje twijfel deed me toch even navragen of de gegevens die ze daar dan voor zich had, wél duidden op een mogelijk te ontvangen bedrag. Na enig zoekwerk en overleg met een collega zei Belastingdienstertje: Ah, ik zie het al, het komt omdat uw man een eigen bedrijf heeft en u hebt niet samen aangifte gedaan. Daarom krijgt u geen voorlopige aanslag.

Nu ging er een alarmbelletje rinkelen. Zojuist was er immers nog sprake van een fout in Het Systeem? En nu lag het aan de gescheiden aangiftes. Vooral omdat we alle andere jaren ook gescheiden aangifte hebben gedaan leek mij dat dit niet de oorzaak kon zijn. Dat zei ik en dus zocht ze verder, ook in de oudere aangiftes. Wat ze wel vreemd vond, zei ze toen aarzelend, was dat er de andere jaren wél iets stond aangevinkt voor uitbetaling, en dit jaar niet.

Dus greep ik snel mijn printje voor privégebruik erbij. Ik had helemaal niks geen vinkjes gezien. En kon ze ook niet vinden. Uiteindelijk bleek dat ik bij de vraag: Wilt u eventuele heffingskortingen ontvangen via een voorlopige aanslag? per abuis NEE als antwoord had ingevuld. Ik had wel voorlopige aanslag gelezen, maar ik had het opgevat als voorlopige teruggave...
en voorlopige teruggave, daar doe ik al jaren niet meer aan. Veel te onpraktisch als blijkt dat je maandelijks een bedrag hebt gekregen (en opgemaakt) waarop je achteraf geen recht blijkt te hebben.

Aangezien we het geld van de heffingskortingen hard nodig hebben (om de belastingaanslag van G. mee te betalen, ha ha) kunnen we niet wachten op de definitieve aanslag. Die kan immers nog wel een jaar (of twee) later komen. Ik legde dit voor aan het meisje van de Belastingdienst. De enige oplossing bleek te zijn dat ik mijn belastingaangifte opnieuw indien. Met een vinkje bij JA, geef mij zo snel mogelijk mijn geld, alstublieft. (Als ze die optie nou hadden geboden, had ik me vast niet vergist.) Ach, na vier maanden boekhouding overnieuw doen, kan een belastingaangifte opnieuw invullen er ook nog wel bij.

Ik heb het meisje aan de telefoon toch maar vriendelijk bedankt voor de moeite en de hulp. Wat die fout in Het Systeem nu was, ben ik vreemd genoeg niet meer gewaar geworden. Die was kennelijk plotseling opgelost. Ging alles maar zo makkelijk.
Een paar maanden geleden las ik in de krant een artikel dat ik uitgeknipt heb omdat ik het zo bijzonder maar ook triest vond. En nee, het gaat nu eens niet over maniakale hamsteraars die hun huis volgebouwd hebben met stapels kranten of blikken voedsel.

Het gaat over een man uit Pittsburgh die een collectie heeft van 1 miljoen lp´s en 1,5 miljoen singles. Hij probeert er al enige tijd vanaf te komen, maar dat wil niet lukken. Lees zijn verhaal hier.

Zijn unieke verzameling was tien jaar geleden al zo´n 50 miljoen waard. Maar daar koop je geen brood voor, en je kunt er de rekeningen van het ziekenhuis ook niet mee betalen.
Een verzameling opbouwen lijkt voor ons, spaarzuchtige Nederlanders, soms interessant als vorm van 'sparen voor later'.
Wie wat bewaart die heeft wat, is niet voor niets een veel gebezigde uitdrukking. Maar dan bewaar je dus iets, en héb je wat...en dan?
Ook al is je verzameling nog zoveel waard, er is geen enkele garantie dat het ook geld oplevert.

Nu heb ik zelf nooit iets opgehad met het verzamelen van dingen die wegens de 'waarde' niet gebruikt (of zelfs maar aangeraakt!) mogen worden. Ik heb wél de neiging om zogenaamd nuttige dingen te verzamelen zoals kookboeken (ahum) of meer dekbedovertrekken dan ik echt nodig heb. Correctie: ik hád de neiging. Want nu ben ik bezig een minimalist te worden, natuurlijk. :)
Op de valreep nog een blog. Aan de bespaarkalender hing vandaag het blaadje met de vragen over het geldgebeuren van de maand Mei, dus daar kom ik weer makkelijk mee weg.

Financiële meevaller van Mei was: Op de markt zaterdag hebben we wat spullen verkocht, en ook via Marktplaats nog een paar dingetjes. Alle beetjes helpen. Ik heb het budget nog niet bijgewerkt, maar volgens mij ben ik ook weer erg zuinig geweest met het huishoudgeld.

Dit heb ik de afgelopen maand goed aangepakt: De ontdekking van het minimalisme heeft me een enorme boost gegeven...het is niet slechts een kwestie van extra gemotiveerd zijn, ik heb het gevoel dat ik plotseling met zevenmijlslaarzen vooruitgehold ben... en een paar moeilijke stappen overgeslagen heb. Alsof ik een sluiproute heb ontdekt waardoor ik veel sneller ga komen waar ik wil zijn. Namelijk bij een opgeruimd, ruim huis en een gevulde beurs :).

Daardoor kostte het me geen enkele moeite om mijn geld in de zak te houden op Koninginnedag en op de rommelmarkt van afgelopen zaterdag.

Tegenvaller in Mei: Moeilijk om te bedenken. Ik had eigenlijk verwacht dat mijn overstap naar een andere energieleverancier nu wel rond zou zijn, en ik dus 316 euro gevangen zou hebben...maar helaas is dat niet het geval. Verder waren er wat kosten voor de inentingen van de hond.

Mijn geldtip van de maand verander ik deze keer in een vraag: Wie weet een goed middel tegen vlooien e.d. op natuurlijke basis, waar GEEN knoflook aan te pas komt?
Ik heb vandaag voor katten en hond vlooienbestrijdingsmiddelen gekocht, met 25% korting (deze week nog bij Pet's Place) maar ik vind dat spul belachelijk duur, en het lijkt me bovendien erg ongezond. Ik wil wel graag een goedkopere oplossing vinden. Dus ik reken voor deze geldtip van de maand op jullie. :)

Mijn goede voornemen voor volgende maand is: Vooral doorgaan. Ik ben tevreden. (Hé hoor ik dat goed? Zei ik nu net dat ik tevreden ben over mezelf?)