Ik weet niet wat erger is: De chaos in de vakantie of de chaos van de eerste dag weer naar school. Vanochtend is iedereen weer uitgevlogen (zoals ieder jaar bloednerveus bij vertrek en naar verwachting juichend bij thuiskomst) en nu zit ik tussen de restanten van de zomervakantie, een weekend weg, te haastig vertrokken kinderen en anderhalve week rugpijn. Ik kan je vertellen dat dat alles bij elkaar behoorlijk veel rommel oplevert. Ik durfde de rolgordijnen bijna niet open te doen vanochtend.

En de washandjes zijn op. Ik heb geen wraps in huis voor mee naar school. En ook geen goed beleg voor de boterhammen die ze dan wél mee moeten. En de boeken zijn nog niet gekaft. Volgens mij heb ik in de vakantie wél een keer de gymspullen gewassen, dat valt dan weer mee.

Ik zit hier dus redelijk gestresst - want, o wat moet ik nog veel doen - mijn bakje yoghurt naar binnen te werken. Fout begin van de dag, eten en bloggen tegelijk. En dat terwijl ik zulke goede post-vakantie voornemens had: elke avond om half tien naar bed. En om zeven uur opstaan. En elke dag minstens een uur bewegen. En alles wat binnen onze woonplaats is op de fiets doen. Had ik trouwens al verteld dat de schoolvriendin die ik vorige week bezocht (op het toppunt van mijn ellende, na 8 weken stress, laat naar bed gaan en onregelmatig eten) twintig kilo afgevallen was? In dezelfde tijd dat ik er vier ben aangekomen? Nee zeker.

Maar gelukkig is de redding nabij. Ik vind weer inspiratie in een blog: Letting go of fake needs.

Al die dingen die ik moet, moeten die wel echt? Is het echt zo'n ramp als mijn huis om tien uur vandaag nog niet brandschoon is? Is het werkelijk een schande als er onkruid in mijn tuintje staat? Zijn die dingen wel echt zo vreselijk? Of zit ik mezelf weer op te jutten om met enorme inspanningen alles vandáág nog weer in perfecte staat te krijgen - inclusief het uitpakken van de koffers, het draaien van zes wassen, het schoonmaken van het hele huis en het onkruidvrij maken van de tuin - terwijl er verder niemand is die daar ook maar een gedachte aan wijdt? Wat zou er voor vreselijks gebeuren als ik dit allemaal niet onmiddellijk doe? Kan ik ook gewoon rustig aan beginnen in plaats van als een witte tornado door het huis te razen?

De meeste van die 'noodzakelijke dingen' worden ingegeven door angsten: Wat denken anderen van mij als ze zien hoe het er hier uitziet? Krijg ik deze chaos ooit nog onder controle als ik niet nu meteen alles rechtbrei? Misschien ben ik wel aan het verloederen...

Dus vandaag wordt, niet alleen voor de kinderen maar ook voor mij, een oefeningetje 'face your fears'...de angsten onder ogen zien. Maar dat schijnt heel erg bevrijdend te zijn.
Heb je het ook gelezen? De communicatiepurist is in opkomst. Een groeiend aantal mensen stapt weer af van het bezit van een smartphone. Of sterker nog, ziet helemaal af van een mobiele telefoon. Kun je het je voorstellen? Ach, waarschijnlijk wel, wij zijn nog van de generatie die de tijd zonder mobieltjes meemaakte, en wij weten dat je ook zonder mobieltjes prima kunt leven. Of met een mobieltje zonder spelletjes, muziek en internet.

Het artikel kun je zelf lezen, maar ik wil even ingaan op de uitspraak aan het einde ervan:

Van Dijk voorspelt dat we in de toekomst een groep krijgen die hij ‘de puristen’ noemt. ‘Die willen niets meer met media te maken hebben en alleen nog maar mensen fysiek ontmoeten.’ Oftewel: leven 1.0.

Dit zou in mijn ogen wel eens dezelfde groep mensen kunnen zijn die nu ook al bezig is uit het 'standaard' verwachtingspatroon te stappen. Die niet klakkeloos alles koopt wat de supermarkt ze voorschotelt, en niet gelooft dat duurder en nieuwer per se ook beter voor jou betekent. Het woord puristen roept echter bij mij wel een beeld op van een tikkeltje fanatiek, een beetje boven een ander verheven zijn. Het klinkt bijna alsof het hebben van geen (of een zeer eenvoudig) mobieltje binnenkort een statussymbool gaat worden.

Vlak daarna las ik in het zeer interessante blog van Mieb over stiekeme statussymbolen. (Het blijft verbazen hoe die dingen dan toevallig tegelijk opduiken). Zij vraagt zich af of wij - consuminderaars, bespaarders, milieuliefhebbers, degenen die uit de ratrace gestapt zijn - toch niet ook stiekem zo onze statussymbolen hebben, zoals een eigen tuin of thuisblijven voor de kinderen. Ha, daar heb je het al!

Ik denk van wel, op zijn minst een klein beetje. Bewust iets niet hebben, of niet doen - en dat vooral ook steeds nadrukkelijk vertellen - is toch ook een beetje pronken.
Misschien komt het omdat 'men' ook van consuminderaars - of minimalisten, of milieuvrienden - een bepaald verwachtingspatroon heeft, waar al dan niet aan voldaan wordt. Voldoe je aan alle 'verwachtingen' (van je medeconsuminderaars of juist van de buitenwacht) dan ben je een 'betere' consuminderaar of minimalist dan wanneer je dat niet doet. Uit de ratrace stappen is dus wel mogelijk, maar er zal altijd iets van je verwacht worden. En met statussymbolen maak je dat iets duidelijk: Kijk, ik voldoe aan de vereisten.
Maar dat 'duidelijk maken' kan dus ook door het ontbreken van statussymbolen - waardoor dat (verrassing!) op zichzelf een nieuw statussymbool wordt.

Ik heb geen smartphone, en voel ook geen behoefte om die te hebben (verwar deze opmerking niet met: Ik heb BEWUST geen smartphone ;)) maar maak zeer graag gebruik van de iPhone van G. als ik een dagje op pad ga: ideaal om de treintijden, perronnummers of adressen te vinden. Verder zit ik dit stukje nu te tikken op mijn laptopje de boot naar Terschelling, waar tot onze verrassing gratis wifi is. En ik vind het ook prettig dat onze kinderen ons kunnen bereiken als ze van huis zijn. Dus hoe bewust ik ook wil leven, en hoe graag ik ook wil consuminderen, minimaliseren of groen wil zijn, een purist zal ik waarschijnlijk niet worden. Dan pas ik maar niet perfect in een groep. Dat deed ik toch al nooit.
Ik ben er geweest!
Bij de musical Crazy Shopping, waar ik enkele maanden terug al over schreef. Wel op een lekker consuminderige manier natuurlijk: dochter A. had kaartjes gewonnen, en aldus kon ik gratis (en voor het eerst) naar Carré.

We hebben een heel leuke avond gehad. De musical was grappig en absoluut toepasselijk voor mensen die geïnteresseerd zijn in het consuminderen. Oké, het was geen spektakel zoals bijvoorbeeld Tarzan, en soms werd het een beetje te plat naar mijn smaak, maar over het algemeen vonden we het echt wel de moeite waard. Vooral Dominee Bob, die de mensen wilde laten stoppen met shoppen, had een aantal interessante uitspraken. Hij nam zelfs letterlijk het woord consuminderen in de mond. Wij (consuminderaars) hebben dus invloed met zijn allen, dat blijkt wel uit het feit dat die term zelfs doorgedrongen is in de entertainment-industrie! Aan het einde van de avond moest de hele zaal een oefening doen in het hardop zeggen van: Ik heb niets nodig! Ik heb genoeg! met bijbehorend ritmisch geklap. Yeah, sistah!

Ook werd er door Dominee Bob fijntjes opgemerkt dat wij natuurlijk allemaal menen niet shopverslaafd te zijn, maar dat we na afloop wél met zijn allen op de uitgang afstormen om de goodiebags uit de handen van de medewerkers te rukken. Uhm....jaaaa. Dat wel, natuurlijk. Niets vrouwelijks is ons vreemd. (Er zaten trouwens opmerkelijk veel mannen in de zaal!)

Er werd absoluut geweldig gezongen, vooral door Miranda van Kralingen. Jammergenoeg deed Antje Monteiro niet mee dinsdagavond, dus hadden we een invalster en die zong nogal schel. Tony Neef zong ook heel verdienstelijk. en het zingen is wat mij betreft waar een musical om draait.

En de goodiebag? Tja, er zaten wel wat dingetjes in die je direct kon gebruiken, maar verder waren het voornamelijk waardebonnen. En dat impliceert dat je eerst iets moet uitgeven om van de korting te kunnen profiteren. Verder zat er bijvoorbeeld een lotnummer in om de eerste keer gratis mee te doen met een loterij. Daarna wordt er maandelijks een bedrag afgeschreven. Op zo'n manier maakt die goodiebag de boodschap van de musical in zijn geheel weer ongedaan: Je wordt er hebberig van en het zet aan tot geld uitgeven. Maar we werden er wel blij van.
Nu de vakantie moeizaam ten einde loopt heb ik het maar opgegeven: doen alsof ik nog iets aan de huishouding doe. Aangezien ik het de laatste dagen verschrikkelijk in mijn rug heb kan ik ook niet echt meer hard werken; zelfs liggen, zitten en staan doet zeer.

Maar ik heb het echte voordeel van minimalisme nu goed ontdekt. De woonkamer is letterlijk in vijf minuten netjes: Even een plumeau over de kasten, een doekje over de (vrijwel lege) tafels, de stofzuiger of alleen maar de dweil erdoor en het ziet er weer uit om door een ringetje te halen. En dat terwijl wij bij lange na nog geen echt minimalistische inrichting hebben. Het kan dus alleen maar beter worden.

Ergens in het proces van spullen wegdoen heb ik een tijdje terug vier vakken in onze Expeditkast vrijgemaakt. Geen idee meer wat voor spullen dat waren, dat zegt wel genoeg. Daar heb ik vier - ook leegemaakte! - Ikeamanden van bananenblad in geschoven. Ieder van ons heeft nu een eigen bak. Als er rommel op een tafel of stoel ligt (zoals daar zijn: laptops, mobiele telefoons, haarelastieken, Donald Duck-pockets, werkbriefjes, of bibliotheekboeken) dan doe ik die in de bak van de schuldige. Ze zoeken zelf maar verder uit wat ermee gedaan moet worden. Ik heb er geen werk van, en het is heerlijk uit het zicht.

En dit werkt werkelijk perfect. Ik hoef nooit meer achter kinderen (of echtgenoot) aan te lopen mopperen Ruim je spullen nu eens op! Jongens, haal je rotzooi van tafel! waardoor ik mezelf steeds zo'n karikatuur van een overwerkte perfectionistische huisvrouw voelde - o, jullie herkennen dat ook? - maar ik hoef me er ook niet meer aan te ergeren, of alles bewust (maar tandenknarsend) laten liggen in de hoop dat ze het zelf eens een keer opruimen.

Maar goed, met het idee in mijn achterhoofd dat het toch maar vijf minuten kost om alles weer spic en span te hebben, heb ik het laatste restje discipline ook overboord gegooid. Ik bedoel maar, als opruimen en schoonmaken in vijf minuten kan, kan het dus ook nog wel vanavond. Of morgen. Of nog beter, na de vakantie.

Het heeft dus even geduurd - acht weken om precies te zijn - maar nu is het zover: Ik leg me neer bij de vakantie. Ik geef op. Ik doe gewoon niks. Nou ja, niks, ik lees drie boeken in vier dagen. (Camilla Lackberg, best leuk!) Ik kijk elke avond een aflevering van Wallander. Ik heb de stoeltjes bij de eettafel opnieuw bekleed met een restje stof van de Ikea. (Ik bespeur hier trouwens een soort Zweedse trend in mijn bezigheden van de laatste week, waar komt dat nou weer vandaan?) Maar ik maak niks meer schoon.

We gaan bijna dagelijks naar het strand om foto's te maken, en inmiddels ligt er in de gang bijna net zoveel zand als op ons strand, maar mijn rug protesteert al als ik het zie, dus ik laat het lekker liggen. De tuin leed eerst onder de hitte (toen kon ik echt niks doen) en nu onder mijn zere rug, dus die wordt wel een beetje verwaarloosd. De kinderen moeten verplicht afwassen een keer per dag, dan genieten ze des te meer van hun vrije tijd en zo blijft de keuken ook min of meer toonbaar.

Ik steun en kreun af en toe wat en laat me weer voorzichtig op de bank zakken met een boek. Au. Breng mama nog even een kopje thee, kinderen. Ja, doe ook maar een stukje chocola. Als we dan toch bezig zijn en alle principes overboord gegooid hebben dan kan een stukje chocola er ook nog wel bij. Nee, mama is niet depressief. Au. Mama kan alleen niet lachen, want dat doet verschrikkelijk pijn. Mama heeft een beetje last van haar vakantie.


Woohooo. Ik heb mijn eerste etiketten ontworpen. En jullie mogen ze zomaar hebben. Wat ben ik toch aardig. En dat op maandagmorgen, terwijl het giet van de regen, de kinderen ruzie hebben over de hond, en de pedicure vergeten was dat ik een afspraak had zodat ik het hele eind door de regen terug moest lopen (want G. had mij met de auto gebracht omdat het regende en was alweer onderweg naar huis en had zoals gewoonlijk zijn telefoon niet bij zich).

Als je op de afbeelding klikt wordt hij groot en kun je hem opslaan en uitprinten. Bij de Hema verkopen ze A4stickervellen, als je ze daar op afdrukt zijn ze meteen zelfklevend. Ik hoop dat jullie ze kunnen gebruiken!
Gelukkig mag het nog steeds. Nu we steeds meer ingeperkt worden door de overheid, niets meer bij het grofvuil mogen weghalen, wildplassen verboden en vuurtje stoken niet meer toegestaan is, moeten we blij zijn met elk restje 'wild' dat ons nog gegund is. 'Wildplukken' is zo'n klein restje. Sinds een jaar of vier doen wij het ook. Toen ontdekte ik in ons park bramen! En vlierbessen! Zoveel dat ik verschillende potjes jam heb gemaakt.

Dit jaar zijn we nog niet structureel bezig, maar dochter J. brengt van elke wandeling met de hond een zakje bramen mee naar huis. Inmiddels heb ik al een heerlijke bramencrumble gemaakt, en er staat nu alweer een schaal bramen te wachten op verwerking.
Aan paddestoelen waag ik mij niet, maar gratis fruit laat ik mij niet ontgaan.

Plukken jullie ook wel uit de natuur? Dan is hier de wildplukwijzer van Nederland. Op deze kaart kun je bekijken waar de natuur nog gratis voedsel levert. De kaart is interactief, je kunt zelf ook aangeven waar bepaalde dingen groeien. Een klein stemmetje in mij piept: niet doen, straks komen ze al je bramen weghalen...maar eerlijk zullen we alles delen.

Doen jullie mee? Dan kom ik binnenkort met een passende verrassing op dit blog...
Al enkele weken hing het aantal volgers op negenendertig stuks. Ik had me stiekem voorgenomen om een give-away te organiseren wanneer de veertigste volger zich zou melden. En ineens waren er maar liefst tweeënveertig volgers, dus die veertigste heb ik even gemist...maar: tijd voor een give-away!

Wat ga ik deze keer weggeven? Iets heel speciaals!

De winnaar mag mij een (portret)foto mailen die ik dan met behulp van Photoshop in een kunstwerkje zal veranderen.

Dat mag een foto van jezelf of je kind zijn of van je hond, of wat je maar leuk vindt. Het moet wel een foto zijn van goede kwaliteit om hem te kunnen bewerken.

De sfeer en de kleuren van de bewerking kunnen in overleg vastgesteld worden. Ik zal hieronder twee voorbeeldjes doen van wat mogelijk is, maar het is slechts een voorbeeld, de keuze is behoorlijk oneindig. Sprookjesachtig, modern, stoer, romantisch, herfst, bloemen, futuristisch, fantasy...jij mag het zeggen!

De bewerkte foto mail ik terug, en je bent vrij om daarmee te doen wat je wilt: Afdrukken, aan de muur hangen, op je blog, hyves of wat dan ook gebruiken. Geen restricties, behalve dat je natuurlijk niet mag zeggen dat je hem zelf bewerkt hebt. ;-)

Ik zou het leuk vinden als ik de voor- en na-foto's hier zou mogen tonen, maar dat is niet verplicht.

Grijp je kans! Wil je meedoen en een uniek item winnen? Reageer dan op deze post! Deze actie loopt tot en met 31 augustus, 24:00 uur. Op 1 september zal ik dan een winnaar trekken uit de deelnemers.


Voorbeeld van een bewerkte foto


Voorbeeld van een bewerkte foto
Gisteren hebben A. en ik gewinkeld. Winkelen is toevallig wat zij het leukste vindt, en ze had nog heel wat kleedgeld uit te geven, dus waarom niet. Op een goedkope dagkaart van de Blokker konden we voor 29,95 met twee personen een hele dag op pad. Maar waar ga je dan naartoe? We wilden niet naar de steden waar we wel vaker komen (Leeuwarden, Groningen). In Breda waren we kortgeleden nog geweest. Amsterdam trok ons niet specifiek, maar we wilden wel ver genoeg weg om het idee te hebben dat we de dagkaart flink terugverdiend hadden (ik weet het, ik ben erg). Uiteindelijk kozen we voor Haarlem.

En dat was geen verkeerde keus. Haarlem is leuk! Zo ben ik in de Marqt geweest, een winkel waar ik erg nieuwsgierig naar was. Het is een geweldige winkel: alles biologisch, van het seizoen, duurzaam en/of lokaal. Ik heb er een heerlijk biologisch zuurdesembrood gekocht. Naast de bekendere winkels als V&D en C&A zitten er in Haarlem ook veel kleinere en uniekere winkeltjes. Tenminste twee leuke kookwinkels. En minstens drie winkels met allemaal fairtrade/eco/biologische spulletjes (zoals bijvoorbeeld WAAR, en de wereld van Jansje). Er is een leuke stripwinkel. Ook apart zijn de leuke groene hofje-achtige zijstraten. En natuurlijk de straatnamen die onmiddellijk aan Monopoly doen denken.

Wat heb ik allemaal gekocht? Een heel zuinige, consuminderige tube-leegknijper. Zocht ik al jaren om, nu eindelijk gevonden. Een paar leren zilverkleurige zomerschoenen voor 9,95(!).
Bij WAAR geweldige boomtakjes-kleurpotloden (had ik ooit in een blad gezien en was er toen meteen verliefd op geworden).
En verder nog een truitje bij Forecast. Van de opruimingartikelen kreeg je het tweede artikel nog eens voor half geld. Omdat A. twee artikelen van 10 euro had en één van 15 euro, en ik het truitje van 15 euro ook wel leuk vond, besloten we elk twee artikelen af te rekenen: Zij die van 10 euro, ik die van 15 euro. Zo bespaarden we nog eens 2,50 extra. Uiteindelijk kreeg ik nog eens 2,50 korting omdat er een vlekje in de zijnaad bleek te zitten. Service!

Al met al hebben we dus een heel leuke dag gehad, en de kosten zijn binnen de perken gebleven. Haarlem is absoluut een aanrader om eens leuk te gaan winkelen, zeker als je ook van biologisch/fairtrade en dergelijke houdt.
Er waren vanmiddag wat problemen met dit blog. Volgens Blogger zou er ongewone activiteit plaatsvinden, en daarom was het blog van de server gehaald. Inmiddels, na heel wat gedoe is het dus weer terug. Ik heb geen idee wat er aan de hand is, is het gehackt geweest? Of is het filmpje over STUFF (van gisteren) te veel van het goede?

Mocht het blog een dezer dagen raar doen, bedenk dan dat ik gewoon doorga met het blog. Eventuele berichten over stoppen komen niet van mij.
Heb jij daar nu ook wel eens last van, van het Diderot-effect?

O, nooit van gehoord? Ik eerlijk gezegd ook niet, totdat ik er net over struikelde. En het is zo herkenbaar, dat je je afvraagt waarom het niet een algemeen erkend ziektebeeld is. Waarom er aan je nieuwe aankopen nog geen kaartje zit met de dreigende waarschuwing: Pas op! Deze aankoop veroorzaakt mogelijk het Diderot-effect!

Meer smaak dan geld
Diderot was een 18e-eeuwse filosoof. Hij schreef een essay met de titel ´Het verdriet bij het afscheid nemen van mijn oude kamerjas´. Bij die titel kan ik me nog niet zoveel voorstellen, meestal ben ik wel blij als ik iets ouds kan wegdoen. Maar Diderot was natuurlijk een man, en die doen wat moeilijker over kleren. Bij mannen schijnt het zo te werken dat kleren waardevoller worden naarmate ze langer gedragen zijn. "Deze trui kun je niet wegdoen, die heb ik al vijftien jaar!" is een hier wel eens gehoorde kreet. (Erger wordt het trouwens wanneer er geroepen wordt: Die heb ik al sinds mijn vijftiende! - maar gelukkig heb ik die de laatste tien jaar niet meer gehoord.)

De subtitel van het verhaal van Diderot luidt: "Een waarschuwing aan degenen met meer smaak dan geld." Dat is grappig, want die omschrijving (een te dure smaak) staat al sinds jaar en dag in mijn blogbeschrijving, rechtsboven. Ik voel me aangesproken en neem deze waarschuwing dus serieus.

Het verhaal van Diderot
Het verhaal van Diderot is waar gebeurd. Diderot kreeg van een vriendin een mooie nieuwe scharlaken kamerjas. De kamerjas was zo mooi, dat toen hij die eenmaal droeg hij het contrast met zijn oude, versleten zitbank te groot vond, waarop hij de bank vernieuwde. De nieuwe bank zorgde er weer voor dat het het vloerkleed en andere meubilair er in vergelijking armoedig uitzag zodat ook daarvoor nieuwe meubels moesten komen. Kortom, de introductie van dat ene nieuwe kledingstuk, dat goedbedoelde cadeau, leidde tot een kettingreactie van aankopen, en Diderot spendeerde grote hoeveelheden geld om zijn complete studeerkamer te renoveren.

Ah, nu wordt het duidelijk, nietwaar? We zouden het ook het Ikea-effect kunnen noemen.

Eenheid
Kennelijk willen we een bepaalde soort eenheid in ons huis. Als het allemaal ongeveer even oud en versleten is, is het niet zo'n probleem. Maar zetten we in onze jaren-tachtig inrichting een supermoderne platte plasma-tv of in ons knusse keukentje een luxe Amerikaanse dubbele koelkast, dan lijkt de rest ineens zo armoeiig. Het geheel wordt dan verstoord door één element, dat leidt tot onrust, en daarom vervangen we allerlei zaken totdat het weer een geheel vormt. Daarom willen we bij nieuwe kleren meteen ook nieuwe schoenen. Bij nieuwe tuinstoelen meteen nieuwe kussens. En een nieuwe parasol. Een nieuwe kledingstijl vereist een bijpassende lifestyle. Een opgeknapte kamer doet de rest van het huis verbleken, en dan moeten de andere kamers óók nieuwe verf en nieuwe vloerbedekking.

Wees met opknappen trouwens ook op je hoede voor het dubbele Diderot-effect: Naar aanleiding van jouw renovatieproject voelen vrienden en familie plotseling het tekortschieten van hun eigen huis, en gaan ook de boel opknappen. Tegen de tijd dat zij klaar zijn, is van jouw verf en vloerbedekking het nieuwe al weer af.... En zo blijven we onszelf opjagen naar steeds grotere en duurdere hoogtes. Daarom willen we dingen hebben die we niet nodig hebben.

Versla het Diderot-effect
Maar nu hebben wij een voorsprong op de rest van de mensheid: Wij zijn ons vanaf nu bewust van het Diderot-effect. Dat maakt ons al stukken minder kwetsbaar. Zie in gedachten aan elke aankoop dat waarschuwingskaartje hangen. Pas op! Welk effect gaat deze aankoop hebben op mijn gevoel en mening over mijn huidige inrichting? Gaat deze jas me ontevreden maken met de rest van mijn kleding? Is deze aankoop het begin van een eindeloze stroom 'verbeteringen' die eigenlijk niet echt noodzakelijk zijn?

Wat kun je - behalve bewustzijn - nog meer doen om het Diderot-effect tegen te gaan? Hieronder volgen enkele tips die ik online gevonden heb.

Stel aankopen uit
Wanneer je het aankopen van nieuwe (nodige) artikelen uitstelt, stel je ook de eventuele kettingreactie uit. En wellicht ontdek je in die tijd dat je de aankoop niet meer nodig blijkt te hebben.

Vermijd 'over-upgrade'
Wat als je een aankoop niet kunt uitstellen? Vermijd dan het aankopen van 'de meest luxe' versie. Hoe luxer en moderner de snufjes op je nieuwe aankoop, hoe groter het verschil met de bezittingen die je al hebt, en hoe groter de kans op het Diderot-effect. Natuurlijk moet je niet bezuinigen op kwaliteit, want dat kost uiteindelijk ook meer geld.

Bereken alle kosten
Hou bij je aankoop rekening met meer dan alleen de zuinigheid, onderhoud en levensduur. Bedenk ook wat er aan extra kosten, Diderot-kosten zeg maar, bijkomt. Vereist de nieuwe, grotere, TV ook een nieuw tv-meubel? Kan het nieuwe pak niet zonder nieuw overhemd en stropdas? Kies voor artikelen met minder bijkomende uitgaven.

Schat toekomstige Diderot-kosten in
Als je iets groots voor je huis koopt, of je gaat een kamer opknappen, vermenigvuldig het aankoopbedrag dan met 5 tot 7 om de toekomstige Diderot-kosten in te schatten. Als je schrikt van dat bedrag: Prima, dan werkt deze tip perfect. Ga terug naar stap 1.
Wat ook helpt is je spullen kopen in een kringloopwinkel: Spullen die al een leven achter zich hebben voegen zich gewillig in bestaande huishoudens, zonder die opvallende smetteloze snoeverige nieuwheid die de rest van de inrichting beschaamd doet ineenkrimpen.

Omring jezelf met de juiste mensen
Een groot gedeelte van het Diderot-effect wordt veroorzaakt door onze angst wat anderen van ons denken. Of van onze oude gordijnen bij dat nieuwe bankstel.
Zorg dat je omringd wordt door mensen die zich niet zo druk maken over uiterlijke dingen of zaken als de nieuwste auto of de huidige mode in kleding. Zo is er minder kans dat je in de Diderot-valkuil terechtkomt.

Herken de vicieuze cirkel van werken-en-uitgeven
De werk-en-consumeer-houding heeft een enorm sterke invloed in deze maatschappij. Maar er is meer in het leven dan alleen werken om je geld uit te kunnen geven.

Heb stijl, geen lifestyle
Stijl voorkomt het Diderot-effect. Als je je eigen stijl hebt, kun je allerlei produkten en aankopen afwijzen, omdat ze niet bij JOU passen. Een lifestyle werkt echter tegen je: Allerlei artikelen lijken noodzakelijk omdat ze bij die specifieke levensstijl horen. Hier, op de site Wisebread, kun je een interessant artikel daarover lezen. Prachtige quote: When you get to the point that you start talking about your lifestyle as if it were an additional member of the household, you're far, far gone.

Diderotitis
Ik blijf verbaasd staan over wat ik zelf allemaal leer terwijl ik probeer blogs te schrijven. Diderot en zijn kamerjas zullen nu voor eeuwig in mijn brein verankerd zijn. Telkens als ik in een winkel ben zal ik die arme Franse filosoof voor me zien die eerst zo tevreden was in zijn doorleefde studeerkamer, en later ongelukkig zat te zijn in zijn geheel gemoderniseerde huis, omringd door nieuwe aankopen die hem niet vertrouwd aanvoelden. En dat allemaal door één nieuwe kamerjas.

Ik vermoed dat ik in de afgelopen jaren enorm veel Diderot-aankopen heb gedaan. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Maar nu ben ik een gewaarschuwd mens.
En jij? Lijd jij ook aan Diderotitis?



just a place for your stuff.
De slowcooker komt er! Hij is besteld (bij www.onlinecookshop.nl hebben ze ruime keuze in slowcookers, zo ruim dat ik er weer dagenlang over doe om een beslissing te nemen!) en zogauw ik hem heb horen jullie er alles over.
Tot die tijd moeten jullie het doen met een paar slowcooker-links.

Hier vind je het weblog van een vrouw die een jaar lang elke dag kookte met de slowcooker: 365days.
Aan de linkerkant staat een overzichtelijke verdeling van de recepten. Wel in het Engels. Maar alle recepten zijn ook nog eens glutenvrij, dus fijn voor mensen die een probleem hebben met gluten.

Mijn favoriete 'cheapskate' blogde ook al eens over de slowcooker (in Amerika vaak crockpot genoemd, naar de eerste slowcooker, de 'Crockpot' van het merk Rival): Save money crockpot cooking

Hier vind je veganistische slowcookerrecepten - voor het geval je dacht dat de slowcooker alleen geschikt was om draadjesvlees mee te maken...

Mijn favoriete koks (Sylvia Witteman en Mark Bittman) zijn ook dol op de slowcooker. Ik kan niet wachten om wat recepten uit te proberen zoals slowcooker-lasagna, chili (met of zonder vlees), of Jamie Olivers pompoenstoofschotel.
Ik ben jullie nog een review over de Eco-wasbal schuldig. Een tijdje terug kreeg ik die (dankzij dochter A.) gratis toegestuurd door V&D omdat ze de wasbal wilden laten testen om te beslissen of ze hem in het assortiment gaan opnemen. (Zei A.)

Voor de goede orde, het gaat om deze wasbal.

Dat het zo'n tijd geduurd heeft voordat ik erover schrijf zegt misschien al iets. Ik kan er namelijk niet goed uitkomen of ik vind dat het ding werkt of niet. De Eco-wasbal zou ervoor zorgen dat je 80% minder wasmiddel nodig hebt. Dat levert mij een eerste vraag op: 80% minder dan hoeveel? Dan wat de gemiddelde Nederlander aan wasmiddel in zijn wasmachine doet - wat meestal veel te veel is?

Bij licht vervuilde was lukt het wel met het kleine maatschepje wasmiddel. Het wordt allemaal wel aardig schoon, voorzover ik heb kunnen zien. Maar als er vlekken op kleding zitten, of de overhemden hebben vuile halsranden - dan vind ik toch dat het maatschepje vol wasmiddel + de Eco-wasbol niet voldoet. Dan blijft er duidelijk zichtbaar vuil achter. Dus wat doe je dan? Een beetje meer wasmiddel, de volgende keer.

Met handdoeken en dergelijke (was die op hogere temperaturen gewassen wordt) ontdek ik een ander probleem. De was ruikt niet fris als ik gewassen heb! Het zal best wel schoon zijn, maar het ruikt nog...vies.

Ik gebruik nooit wasverzachter voor een lekker luchtje, hooguit wel eens een scheut azijn in het laatste spoelwater om de wasmiddelresten te verwijderen, en over het algemeen ruikt mijn was gewoon fris. Maar wassen met de Eco-wasbal + weinig wasmiddel zorgt er niet voor dat de was ook lekker of neutraal ruikt. Dus wat doe je dan? Een beetje meer wasmiddel de volgende keer.

Kortom het hele 'gebruik 80% minder wasmiddel'- idee gaat bij mij in de praktijk niet werken.

Toch wil ik de Eco-wasbal ook nog niet opgeven, voor het geval dat hij wel iets doet.... Zodat hij nu gewoon meedraait in de wasmachine, en ik ongeveer weer op het oude (ook al zuinige) niveau van wasmiddelgebruik zit.

Dus zou ik hem kopen als ik nu moest beslissen? Nee, helaas. Ik was van tevoren erg positief gestemd over dit idee, maar ik vind het in de praktijk tegenvallen.
Ik tob al een tijdje over een slowcooker. Namelijk of ik er een zal aanschaffen of niet. Ik heb uiteraard de voors en de tegens tegen elkaar afgewogen zoals daar zijn:

+ Ik ben een uitgesproken ochtendmens. 's Ochtends de avondmaaltijd klaarmaken zou mij goed passen.

+ Ik stort vaak om 16:00 's middags in. Spitsuur en wat moeten we in vredesnaam nu weer eten?

+ Als er iets onverwachts gebeurt in de loop van de dag raak ik de draad helemaal kwijt. Ik kan dan niet meer denken, geen water meer koken, laat staan een maaltijd. Ik heb wel eens drie keer het eten laten aanbranden voordat ik me overgaf en toch maar patat liet aanrukken. Inmiddels herken ik het wanneer ik twee linkerhanden heb en mijn hersens niet meer meewerken op kookgebied. Een slowcooker zou dit probleem voorkomen. De draad kwijtraken gebeurt namelijk nooit 's morgens.

+ Als je een dagje weggaat staat het eten klaar wanneer je thuiskomt. Dat scheelt weer in last-minute patat/chinees beslissingen.

+ 's Morgens loop ik nog over van goede voornemens en plannen betreffende gezond eten. Na 16:00 is daar niets meer van over, dan wordt er onder invloed van spitsuur, stress en trek iets klaargemaakt dat vooral snel is, macaroni met veel kaas ofzo. 's Morgens koken zou dus een groot voordeel opleveren.

+ Wij zijn dol op soep en stoofpotten. Gerechten die bij uitstek lekker zijn wanneer bereid in een slowcooker.


- Een slowcooker is duur.

- Weer een extra apparaat/stroomverbruiker.

- Ik wilde geen nieuwe dingen meer aanschaffen.

- Stel dat hij niet gebruikt gaat worden en in het keukenkastje terechtkomt?

Omdat ik het principe hanteer bij twijfel niet doen heb ik het besluit dus gewoon nog even voor me uit geschoven. Het kan immers altijd nog? En als de slowcooker stilletjes uit mijn hoofd zou verdwijnen was het ook duidelijk dat hij overbodig was.

Maar de slowcooker verdween niet uit mijn geest. Hij heeft zich juist behoorlijk vastgezet.
En toen zag ik in de kringloopwinkel een rijstkoker. Ik weet het, een rijstkoker is niet hetzelfde als een slowcooker, maar een heel klein beetje kun je ze wel vergelijken. Beide zijn ze elektrisch, met verschillende standen. In een rijstkoker kun je koken (in een slowcooker niet, de temperatuur blijft daar beneden de 100 graden Celsius) maar ook warmen.

Voor €3,95 vond ik het wel een experiment waard. Als ik met de rijstkoker goed en lekker kan koken, dan is het wellicht de moeite waard om een slowcooker aan te schaffen.

En het werkt. Ik heb nu al vier dagen achtereen in de rijstkoker geslowcookt - dus op de lage stand. En niet eens met leuke recepten waardoor het sowieso positief zou uitpakken, maar gewoon met wat ik in huis had. En het is zo vreselijk lekker (en ook zo vreselijk makkelijk!), dat ik helemaal om ben. Echtgenoot verklaarde na maaltijd nummer twee al dat ik maar snel een slowcooker moet aanschaffen. De aardappels worden perfect, groenten worden zacht zonder stuk te koken en de smaken zijn heel intens.

En waarom blijf ik niet gewoon in mijn goedkope, fantastische rijstkoker koken? Ik zou wel willen. Maar de binnenpot van de rijstkoker is van aluminium, en dat is nogal ongezond. Voor een paar dagen wilde ik dat best uitproberen, maar niet om op geregelde basis uit te eten. Verder is de slowcooker qua energieverbruik een stuk zuiniger dan de rijstkoker.

Maar nu tob ik weer. Stel je voor dat de slowcooker tegenvalt ten opzichte van de rijstkoker? Dat zou pas echt zonde van het geld zijn.

Is jullie leven soms ook zo ingewikkeld?
Ik maak graag lijstjes, daarover heb ik al vaker geschreven. Nieuwtje tussendoor: ik sta in het Flow Vakantieboek in het artikel over Lijstjes!

Lijstjes zijn handig, en praktisch. Plannen maken op papier geeft een soort overzicht en rust. Het is fijn om een plan en een doel te hebben en daar naar toe te werken. Budgetten zijn nuttig en zorgen dat je je uitgaven in de hand hebt. Dacht ik.

Soms vertoont het leven een verbazingwekkende synchroniciteit en worden je ineens dingen duidelijk. In de afgelopen paar dagen bedacht én las ik dingen die mijn mening misschien wel helemaal gaan omgooien.

Geen geld

Ik las het boek van Willem de Ridder getiteld Spiegelogie weer eens. (Sommige boeken moet je gewoon af en toe opnieuw lezen, ook al is Willem de Ridder wel een beetje gek). Ergens bleef mijn oog aan het zinnetje hangen dat hetgeen waar je op focust, zal groeien. Plotseling vroeg ik me af of het continue focussen op een budget - op eventuele, mogelijke, gaten of tekorten - er niet juist toe leidt dat die gaten en tekorten ontstaan of in stand gehouden worden. Puntje om over na te denken. Moet ik misschien proberen mijn budget los te laten?

Zou ik dat durven? En zou het verstandig zijn? De meest gegeven financiële tip is nog altijd: Houd bij wat je uitgeeft. Heb een budget. En dan zomaar stoppen met mijn geldplanning? Ik wist het niet, maar het eerste zaadje van twijfel was gezaaid. Ik dacht altijd dat die lijstjes en budgetten en plannen een soort van hobby van me waren, maar het idee om ze helemaal los te laten gaf me toch een onzeker gevoel...en dat is voor mij zéker een aanleiding om ervan af te willen. Ik wil geen budgetverslaafde zijn!


Geen budget

Toen, dezelfde dag, las ik op het blog van Jeff Yeager een stukje over zijn nieuwe boek...The Surprising Secrets of America's Happy Cheapskates. Hij interviewde voor zijn boek mensen die zuinig en heel gelukkig zijn met weinig geld. Leuk, ik ben dol op zulke verhalen!

Een van de meest verrassende ontdekkingen voor Jeff Yeager (en ook voor mij) was dat slechts tien procent van deze zuinige gelukkigerds een soort budget bijhoudt. De andere negentig procent is gewoon zuinig. "We leven ons budget - het is een tweede natuur - en we verspillen geen tijd met erover schrijven," zegt een van de ondervraagde zuinige mensen.
Wat toevallig.
En wat logisch ook: Wees zuinig. Niet (alleen) op papier, maar in het echt.


Geen controle

Ik begon me te realiseren dat mijn jaarbudgetten en lijstjes misschien wel een vals gevoel van zekerheid en controle geven. Want hoe gaat het in zijn werk?
Stel, ik heb een plan: ik ga elke maand niet meer uitgeven dan X-bedrag aan boeken.
Op papier handig, en goed geregeld. Nu komt de werkelijkheid. In werkelijkheid geef ik soms wél meer uit dan dat X-bedrag met in mijn achterhoofd dat ik het in het budget wel weer bijwerk. Mijn doel gemist, dat geeft een rotgevoel, maar het valt weer op te lossen - waarschijnlijk - en dat voelt beter.
Ik voel me nerveus totdat alle uitgegeven bedragen op papier staan en weer in mijn macht zijn. Dan ben ik rustig. Maar heeft dat opschrijven ook maar iets aan de werkelijkheid veranderd - behalve dat er andere cijfertjes op mijn papier staan? Nee!

In plaats van controle over mijn gedrag, heb ik enkel controle over dat document met die cijfertjes. Daar schuif ik wat totdat er een uitkomst is die mij tevredenstelt. Wat natuurlijk nutteloos is maar toch een heel goed gevoel geeft, omdat op papier alles weer in orde is. We leven nog, en aan het budget te zien kunnen we over een half jaar ook nog leven. Pfff, opluchting.

Geen realiteit

Ik vroeg me af: heb ik méér dingen van het werkelijke leven naar papier verplaatst? Want ik werk zo niet alleen met geld, maar ook met eten. Geweldige plannen - op papier, hele lijsten - en voornemens. Die me zó'n gevoel van zekerheid geven dat ik in de praktijk best vaak de mist in ga, omdat ik er voor mijn gevoel zo goed voorsta. Kijk mij eens, hoeveel tijd ik besteed aan het maken van plannen en (di)eetlijsten! Ik ben in ieder geval heel bewust bezig! En wat ik nu verkeerd doe, los ik wel weer op...

Maar dat is allemaal niet nu. De geschiedenis kun je niet meer veranderen, en de toekomst ook niet. Het enige wat je in de hand hebt is het moment waarin je nu leeft. Door het nu te veranderen verander je je toekomst; niet door continu in een droomwereld over ooit te leven.

Geen focus

Man vs Debt schreef een verhandeling over waarom de meeste mensen niet meer geld verdienen. Een van de vakuilen is dat mensen die aan een zaak beginnen vaak meer met de randverschijnselen bezig zijn dan met de werkelijke onderneming. Ze kopen eerst een leuke computer, stijlvolle visitekaartjes, een auto voor de zaak; Ze steken tijd in het promoten van hun onderneming op facebook en hyves of het bouwen van een kleurige website...eigenlijk zijn ze bezig met vanalles behalve met het werk waar het om draait, het werk waarmee ze het geld binnen moeten halen. Ze zijn niet gefocust op het doel. Niet slim!

Maar wel herkenbaar. Ik ben dus zelf ook gewoon bezig met randverschijnselen, met prachtige papieren beloftes in plaats van met de realiteit. In plaats van in het nu leef ik in mijn hoofd en denk ik steeds aan hoe ik dingen zal gaan aanpakken vanaf nu - of maandag - (wat niet gebeurt) of weer zal oplossen (maar niet in de echte wereld).

Al die lijsten houden me misschien juist wel uit de werkelijkheid. Ga maar na: Ik maak een budget voor het hele jaar. Ik schrijf al mijn uitgaven op. Als er een maand om is moet ik alle cijfers in het budget (naar boven, en soms naar beneden) bijstellen. Dus was dit budget nuttig voor het verleden? Nee. Wat de toekomst brengt weet ook niemand, de kostwinner kan wegvallen, de regering kan allerlei toeslagen schrappen, de wasmachine kan kapot gaan... en daar sta je dan met je budget, en je potje voor noodgevallen wat totaal niet genoeg blijkt te zijn. Het is allemaal nattevingerwerk. En het kost nog veel tijd ook. Ik ben telkens bezig met dingen die ik niet meer of nog niet in de hand heb, ik focus op de sommetjes in Excel in plaats van op mijn financiële gedrag. En op welke manier is het budget eigenlijk nuttig voor dit moment? Het enige wat ik nu doe is schrijven.


Geen doel

Budget schrappen dan maar? Ik twijfel nog steeds.
Voor iemand die zo aan lijstjes gehecht is als ik is dat een hele omslag. Want als ik plannen, geen budget of geen doel meer heb...dan leeft dat wel heel makkelijk, en scheelt het me misschien veel tijd en rotgevoel, maar dan ontspoor ik misschien wel. (Niet lachen, dat kan toch? Veel van de zwervers die nu in een kartonnen doos slapen zijn ooit ook begonnen met geld. Zelfs veel geld.)

En dan komt dit blog, Zen Habits, met een rebelse gedachte.
The best goal is no goal. Een interessant artikel waarom jezelf doelen stellen niet nuttig is, en meestal niet werkt. Iets wat mensen die elke maandagochtend opnieuw met hun dieet beginnen (ik noem geen namen...) beslist zullen beamen. Iedereen weet dat na drie weken in het nieuwe jaar de meeste goede voornemens alweer verbroken zijn. Als ik mij weer over het maken van een nieuw, nóg gezonder eetschema heb gebogen heb ik in mijn hoofd al zoveel (en vaak) groente en fruit gegeten, dat ik snak naar een stuk chocola, en ook het idee heb dat dat wel kan. Doelen stellen werkt niet.

Hoever ben ik eigenlijk gekomen met al die doelen die ik mij in het verleden gesteld heb? Hoe stond ik er tien jaar geleden voor, en hoe sta ik er nu voor? Ben ik - met al mijn planningen en doelen - nu slank en rijk? Of sportief? Uhm...nee, niet echt. Wel lijd ik aan een chronisch licht gevoel van mislukking. Omdat ik mijn plannen niet heb uitgevoerd.

Dus vraag ik me nu af: Wat is echt waar? Wat is nu? Dat is het geld dat ik uitgeef en het eten dat ik in mijn mond stop. Dáár moet ik iets aan doen, en niet aan de planning van al die zaken. Geen woorden maar daden zouden ze in Rotterdam zeggen, denk ik. Wat ik wil is niet meer plannen of specifiekere doelen, maar de kracht om op elk willekeurig moment de juiste beslissing te nemen - niet een beslissing vanwege een budget of een dieetplan. Niet leven met een back-up plan, maar met het idee: Hier en nu moet ik het goed doen.

En toch... vijf jaar lang elke uitgave bijhouden en budgetteren ga je toch zomaar niet overboord gooien? (Hoewel...wel lekker minimalistisch. Weer een taak minder, weer minder papieren en documenten!)

Hebben jullie een budget? Hou je jezelf eraan? Ben je zuiniger of juist royaler wanneer je een budget hebt opgesteld? En plan je andere dingen (hoeveel maanden vooruit)? Lukt het jou om bewust te leven, in het nu te leven (of hoe al die voorbeeldige bloggers die elke dag yoga doen en heel ZEN leven met maar vijftig spullen het ook maar noemen?)
Nee, dat is niet waar. Ik ben al op reis geweest. Ik heb weer een paar dagen gezellig bij mammie gelogeerd.

Toen ik mijn trouwe blauwe rolkoffertje van zolder wilde halen (ik hoefde niet meer te zoeken! O, wat is de zolder toch mooi leeg!) brak het handvat af. Nou ja, weer iets wat opgeruimd kan worden. Dus nam ik het koffertje van G. mee. Het koffertje van G. is een flink stuk kleiner dan mijn koffer was. En mijn koffer zat altijd al barstensvol.

Gek genoeg paste alles er in wat ik wilde meenemen, en hield ik zelfs nog ruimte over. Hoe dat kwam? Ik had nu eens minimalistisch ingepakt. Niet met het idee: Wat zou ik allemaal nodig kunnen hebben? maar vanuit de vraag: Wat heb ik minimaal nodig?

Dat zorgde ervoor dat ik veel en veel minder inpakte dan ik vroeger altijd deed. Toen ging ik uit van elk mogelijk weertype en elke mogelijke situatie. Ja, een beetje controledwangmatig ben ik wel. Geweest. (Hoop ik.)
Nu dus weinig ingepakt, en prima uitgekomen met de kleding. En toen ik weer thuiskwam bleek ik zelfs nog een shirt niet gebruikt te hebben, dus de volgende keer kan er nóg minder mee op reis.
De voordelen? Minder gesjouw. Minder was bij thuiskomst. Minder gedoe om kleding. Minder werk met in- en uitpakken.

En toevallig (echt waar, toevallig!) las ik gedurende mijn logeerpartij het blog van cheapskate Jeff Yeager over light traveling.

Lees hier zijn tips over minimaal inpakbeleid. Ik heb er in elk geval van opgestoken dat ik de volgende keer nog maar één stel reservekleding meeneem. Kleren kun je immers altijd wassen!

Maar dat het minimalisme zover zou doordringen dat ik nu zelfs mijn koffer anders inpak, had ik van tevoren niet verwacht. Eén moment van 'inzicht' leidde tot een compleet andere manier van denken.

Hoe reizen jullie? Neem je veel of weinig kleding mee? En andere zaken?
"Haaa, het is weer vakantie!" zei de mevrouw van de kringloopwinkel handenwrijvend, toen wij een vracht (twee keer rijden met de stationwagon) spullen kwamen brengen. Wat blijkt: De vakantie wordt massaal aangegrepen om op te ruimen. En ik maar denken dat ik de enige was.
Tel daarbij op dat de andere helft van de mensheid nu ongeveer op vakantie is, en je begrijpt: de kringloopwinkels zijn nu goedgevuld en het is er rustig. Heb je nog iets nodig, dan is dit je kans.

Organiseren
Ik ben dus lekker bezig geweest. De zolder wordt steeds begaanbaarder.
En terwijl ik dacht dat ik inmiddels wel alles meegemaakt had qua organiseren, opruimen en minimaliseren, bleek het tegendeel waar. Het leeghalen van de zolder heeft mijn ogen geopend voor een verrassend fenomeen: Het grootste gedeelte van de 'rommel' bleek te bestaan uit opruim- en organiseerspullen! Plastic bakken, met en zonder deksel, stapels mappen en tabbladen, hangende opbergers en rolbakken voor onder de bedden bleken enorm veel kostbare ruimte in te nemen. En zijn dus allemaal naar de kringloopwinkel verhuisd.

Toen ik (van de adminstratie die ik zeven jaar moet bewaren) uit de verschillende mappen de tabbladen weggehaald had, bleek er in elke map zo weinig papier te zitten, dat ik de inhoud van vier mappen in slechts één map kwijt kon. Wat zo logisch en handig leek in de tijd dat ik nog organiseerde en opruimde, bleek in werkelijkheid rommel te veroorzaken! Vier stapels tabbladen en drie mappen waren overbodig. Tel daarbij op dat ik diezelfde actie nog een aantal keer kon uitvoeren, en dan kun je nagaan hoeveel mappen ik alleen al kon laten gaan.

Minimaliseren
Hier komt dus overduidelijk het verschil aan het licht tussen opruimen/organiseren en minimalisme. Vaak vraagt organiseren om méér: Meer opbergruimte, kasten, bakken. Méér items om al je spullen overzichtelijk op te bergen: etiketten, laatjes, handige dingetjes. Minimalisme vraagt om minder. Minder spullen, dus minder organisatie nodig; alles is eenvoudig terug te vinden zonder de noodzaak van een systeem met kleurtjes, bakken, tabbladen of etiketten.

Ik durf te wedden dat ik niet de enige ben die zoiets overkomt.
Bestaat jouw rommel ook uit opbergers of organiseer-items?


Hier kun je gratis een prachtig e-book van 160 pagina's downloaden met kleine stappen om een groot verschil te maken. Meer dan veertig bloggers wereldwijd werkten mee aan dit mooie document. Het is in het Engels, dus voor sommigen wat minder makkelijk te lezen.

Wij luisteren er al drie jaar naar, en ineens besefte ik dat ik dit met jullie kan delen: Het is gratis! Het is leuk! Het spreekt tot de verbeelding!

Op deze site vind je de geweldige hoorspelserie Bommel, naar de verhalen van Marten Toonder.

De serie is inmiddels gestopt, maar als je op het blindemannetje rechts-van-het-midden bovenaan de site klikt, krijg je alle verhalen in beeld. Elk verhaal is klikbaar en je kunt de afleveringen downloaden. Je kunt het ook via de knop podcast downloaden, maar dan moet je een programma hebben zoals juice om podcasts mee binnen te halen.

Wij hebben de hele serie op cd's gebrand, die draaien we steevast in de auto. Met 75 verschillende verhalen die minimaal een uur, maar vaak veel langer duren - kun je een hele tijd vooruit zonder je te vervelen. Elke aflevering duurt ca. 15 minuten, en verhalen bestaan uit vier tot zelfs wel tien afleveringen. De verhalen worden ingeleid/verteld door bekende Nederlanders, maar het zijn echte hoorspelen, dus er wordt nauwelijks voorgelezen maar veel geacteerd met verschillende stemmen, geluiden en effecten.

Leuk voor de kinderen, maar zeker ook voor volwassenen. Marten Toonder was zijn tijd ver vooruit, en snijdt allerlei onderwerpen aan die nu spelen (die in die tijd helemaal niet aan de orde waren). Daardoor hebben de verhalen meerdere lagen en zijn ze boeiend.

Dus ga je nog op vakantie? Doe jezelf een plezier en brand een paar cd's met verhalen. Gratis. Een goede manier om je vakantie te beginnen en autorijden leuk te maken.