Soms lees ik een artikel waarvan ik denk dat ik het twintig jaar eerder had moeten lezen. Dat had een heleboel frustratie gescheeld. Zo'n artikel kun je hier lezen: Let it be.

Ik citeer:

Maar ik hield mezelf voor ogen: straks is het herfstvakantie, dan wordt het weer rustiger. Met deze bungelende wortel voor mijn neus zette ik moedig door; straks wordt alles beter.

[...]

Zo doen we dat: nu is het niet goed, maar straks, als ik dit af heb en dat geregeld, als zus afgehandeld is en zo van mijn bordje, dan zal het leven fijn zijn. Who are we kidding. Het is nooit af, er is nooit rust die blijft, er komt altijd nieuw gedoe.


Herkenbaar? Voor mij wel. Tijdens de zomervakantie snakte ik naar 'als de school weer begint' want dan zou het weer rustig worden. En nog geen week na de vakantie frustreert het vroege opstaan en het wisselvallige thuiskomen van de gezinsleden me weer. Rust is er nog steeds niet gekomen. Niet tussen de vakanties, en ook niet in de herfstvakantie. De ideale omstandigheden komen gewoon niet.

Zenleraar Pema Chodron vertelt in haar boek Start where you are dat een van haar leraren zijn les begon met de mededeling dat ze nooit alles op een rijtje zou krijgen. Ze was geschokt. Want hopen we niet allemaal ergens stiekem dat er in de toekomst een moment komt dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen, dat we onze handen over onze buik kunnen vouwen en onze worsteling over is.


Ja! Ja, dat moment...het is altijd zo dichtbij, soms maar een dag van mij vandaan. 'Tomorrow, tomorrow, I love you, tomorrow...' zou mijn lied kunnen zijn, want dát is over het algemeen het moment dat die stukjes op hun plaats vallen. Vandaag alleen nog even dweilen, stofzuigen, een laatste ongezonde hap eten...

Dat wil zeggen, als er niet een onverwacht telefoontje, visite, poststuk of gebeurtenis tussendoor komt. En dat komt er altijd. Dat is het leven.
'Het moment dat alles klopt' trekt zich als het fruit boven de hongerige Tantalus steeds kwellend terug buiten mijn bereik.

Maar dankzij dit artikel weet ik dat ik die wortel en het geworstel wel kan vergeten. Het komt nooit meer goed. Het komt gewoon nooit goed.
Misschien is dat wel een opluchting. Aangezien ik nu weet dat het überhaupt niet goedkomt, kan ik definitief stoppen met streven naar die perfecte situatie. Die overigens niet veel meer inhoudt dan dat het hele huis schoon en opgeruimd is en ik niet moe ben, en gezellig met een boek op de bank kan gaan zitten genieten van het schone huis en de brave kindertjes. Hoeveel vraag ik nu helemaal?

Ik weet het, ik ben al eerder gestopt met streven, maar ik streef er toch naar dat steeds beter te doen. ;-)
En dat (stoppen met streven) blijkt weer - geweldig synchroon - een minimalistische gedachte te zijn. Want wat lees ik op de site van minimal student?
Essentially, minimalism is about breaking out of the mould of always wanting more. It’s about finding happiness in what we have already, instead of chasing something that is always out of reach.

"Niet steeds najagen wat buiten bereik ligt, maar tevreden zijn met wat we hebben" - ja, die had ik al wel begrepen op de 'materialistische' manier: Minder kopen, tevreden zijn met wat er is. Maar dit gaat natuurlijk evenzeer op voor situaties!

En net als met spullen die je 'wilt hebben' is er vaak geen noodzaak. Want hoeveel van de 'perfecte situatie' waar ik naartoe werk is 'echt?' Is niet een flink gedeelte ingegeven door het idee dat 'het zo hoort'? Door wat anderen ervan denken? Of door de commercie?

Natuurlijk, ik hou van opgeruimd, dat geeft rust in mijn hoofd.
Maar dat plaatje in mijn hoofd van een tot in de puntjes schoon huis met een appeltaart in de oven en moeder opgemaakt, goedgekleed en goedgehumeurd op de bank, omringd door haar beeldige kindertjes, is geen werkelijkheid, dat heet reclame. (Nou ja, die beeldige kindertjes klopt wel ongeveer. Maar meestal is de appeltaart opgemaakt en ligt moeder in de oven.)

Die ideale plaatjes ga ik nu vergeten; als ik vanaf heden gewoon de boel de boel laat en tevreden ben met hoe alles is, ben ik niet alleen enorm Zen maar ook nog eens minimalistisch bezig. Wow!

Wortels zijn voor ezels! Ik laat me niet meer gek maken. Ik mag nú uitrusten, niet pas (wortel---->) 'als alles klaar is'. Rustig wordt het ook nooit, dus kan ik maar beter meteen kalm aan doen in plaats van ertegenaan te jakkeren om op het moment (wortel---->)'dat alles klopt' te kunnen (wortel---->)relaxen.

Ik geloof dat deze invalshoek me wel bevalt. Nu alleen die calvinistische huisvrouw die zich hier schuilhoudt nog even het huis uitbezemen. Dat ruimt dan weer lekker op.











Ik kan er niks aan doen dat de opmerking van Rene gisteren nog even door mijn hoofd spookte. Kom ik zo zuur & zuinig over? Het was allemaal juist lollig bedoeld.

Hij stelde: je gaat toch op vakantie voor je plezier neem ik aan. En ik zei: Ik heb plezier.

Dat laatste is waar, maar ik wil toch wel graag even uitleggen dat ik niet op vakantie ga voor mijn plezier. Ik vind vakantie nogal overgewaardeerd. Als je mij een plezier wilt doen laat me dan lekker thuis met een boek. Gewoon omdat ik dat prettiger vind, en niet omdat ik zo zuinig ben. Autorijden vind ik vermoeiend, ik heb al weken verschrikkelijke rugpijn en die wordt daar niet beter van, maar ja, je bent op vakantie dus je wilt dan toch ook wat van de omgeving zien, dus je wandelt en rijdt je suf, anders is het helemaal zonde. Een week lang binnenblijven in een hotel is ook geen 'vakantie', tenslotte...

Ik ga op vakantie omdat sommige andere mensen in mijn gezin wel heel erg de behoefte hebben even uit huis weg te zijn. Omdat ze anders helemaal nooit uit de sleur komen, of hun werk niet kunnen laten liggen. Dat vind ik best aardig van mijzelf (haha).

Ik vind Vakantie meestal te Ver, te Vermoeiend en Verspillend. En Veel te Veel regelwerk voor en na die tijd, en voordat je alles weer op schema hebt en bijgekomen bent van de vakantie, ben je weken verder. Dat ik desondanks toch geniet komt omdat ik van elke situatie altijd het beste wil maken en de zonnige kant wil zien.

Ik ben hier nu, dus ook al loop ik krom van de pijn, ik geniet wel: van de omgeving, de lekkere shampootjes in het hotel (want meestal stellen die niet zoveel voor, maar hier zijn ze juist heel luxe), en het lekkere eten. Vooral ander eten. En dus zoeken we in lokale supermarkten naar eten dat in Nederland niet is. Ja, ook lekker goedkoop. En daar geniet ik dan ook weer van, als het me lukt om voor een bescheiden bedrag met zijn allen weer smakelijk te eten. Het is toch wel zo fijn als je na je vakantie niet failliet bent.

Dus ga ik op vakantie voor mijn plezier? Nee.

Maar heb ik plezier? Ja, toch wel, je hoort mij niet klagen (behalve dan over de rugpijn). De mensen hier zijn erg aardig, ik heb een grote voorkeur voor Duits voedsel (lekker stevig brood, hartige en stevige kost in plaats van zoet en liflafjes...), Maxi de chihuahua is werkelijk overal welkom (mensen op straat halen haar aan, en we krijgen overal hondenkoekjes in onze handen geduwd!), we zitten in een mooie wijk van de stad, gratis (oeps!) openbaar vervoer...het is gezellig en leuk.

Zo. ik heb gesproken. En nu ga ik weer een dagje genieten.



Guten Tag!
We zitten in Deutschland vakantie te vieren. We kamperen in ons hotel, wat het beste is van twee werelden: Goedkoop en makkelijk. Ontbijten doen we in het hotel (inbegrepen), lunch wordt door de ALDI en REWE voorzien (zie foto) en 's avonds proberen we iets warms te scoren dat niet zo duur is. Gisteren was dat een maaltijd in het hotel, vandaag een veel betere en veel goedkopere maaltijd in een klein wegrestaurantje.

Een maaltijd bestaande uit een schnitzel, gebakken ei, gebakken aardappels en salade kostte wel 3,90. En dan was het nog ontzettend lekker ook. Niet die in zuur verzopen slablaadjes die je in Nederland vaak voorgezet krijgt, maar heerlijke subtiel aangemaakte komkommer en koolsla. Ik ben een fijnproever en veel restauranteten in Holland smaakt naar 'zo uit een pakje gerukt en overgoten met iets uit een fles'. Het smaakt naar Sligro, zeg maar. Maar dit smaakte naar meer.

Het hotel is erg goed, ondanks de lage prijs die wij voor ons verblijf moesten betalen. Ontbijt is zeer uitgebreid, en voldoet aan al onze verwachtingen. Ondanks mijn pogingen om het een beetje billig te houden weerhoud ik mij van de Nederlandse gewoonte om bij het ontbijt alvast de lunch in de tas te stoppen. Er moet toch iemand de eer van ons land hooghouden?
En bovendien heb ik net Mama Tandoori gelezen, en wil ik vermijden dat onze familie nog meer op die van Ernest van der Kwast gaat lijken dan ze nu al doet.

Dus geen gerommel met spullen van het hotel. (Als ik de zeer lekkere en attractieve shampoo/badschuim verplaats naar de badrand, zet de schoonmaakster nieuwe neer bij de wastafel; Net doen alsof het op is door de flesjes in je koffer te stoppen zodat je nieuwe krijgt en een heleboel mee naar huis kunt nemen is dus niet eens nodig!) (<--- = grapje!) bijgewerkt om misverstanden te voorkomen



Onze hotelkamer beschikt trouwens over een speciale attractie (tevens de enige tegenvaller die we tot nu toe hebben ervaren): Verlichting en spiegels die elke vetcel afzonderlijk naar voren halen. En mocht je 's nachts toevallig dringend naar de wc moeten, dan waan je je in een horrorfilm. Je staat ineens oog in oog met bleke opgezette zombie met holle, blauwomrande ogen. (Ik tenminste wel) Daarna doe je dus geen oog meer dicht. Het afschuwelijke beeld blijft maar door je hoofd spoken... Het is dus zaak 's morgens voor dat uitgebreide ontbijt vooral niet in die spiegel te kijken, want de eetlust vergaat je. En na dat ontbijt al helemaal niet meer, wegens onbarmhartig belichte nieuwe vetrollen.

Wie zei trouwens dat Duitsers geen gevoel voor humor hebben? Deze "do not disturb" kaart durf ik niet eens op te hangen.
Ik ben aan het inpakken voor de vakantie. Maar het minimalisme heeft echt hevig toegeslagen. Voor 8 dagen neem ik mee (behalve wat ik aanheb):

1 broek
1 longsleeve shirt
1 t-shirt
1 vest-jasje (soort vest maar dan netter, met een kraag)
3 paar sokken
3 onderbroeken
1 bh
1 hemd
1 pyama
1 sjaaltje
1 paar schoenen
Reisapotheek
tandenborstel

en...mijn geheime wapen:

1 hersluitbaar bakje met biotex.

Uiteraard. Je denkt toch niet dat ik een week lang in hetzelfde ongewassen goed blijf lopen?

Verder de opgespaarde proefmonsters uit de tijdschriften (die echtgenoot geregeld in het oud papier vindt) in plaats van flessen shampoo, creme en badschuim. En proefmonstertjes parfum in plaats van een grote fles. Scheelt ruimte, en zo kan ik toch lekker ruiken. Ik heb zelfs proefmonsters gel/hairstyle-produkten, dus ook de geltube kan thuisblijven.

En last but not least: Libelle bookazines (ook gevonden bij oud papier) die ik speciaal bewaar voor langere reizen of uitstapjes. Heb ik ze uit, dan laat ik ze achter voor de volgende gelukkige (of ik gooi ze weg indien geen gelukkigen in de buurt). Zo hoef ik nooit op de terugreis reeds uitgelezen - en dan altijd te zware - boeken mee te torsen.

Alles past in mijn rugzak. Ik ben verbaasd over mezelf. Vergelijk dit met een jaar of twee geleden toen ik voor elke mogelijke calamiteit en weertype elk eventueel nodig kledingstuk meenam. Dat resulteerde dan meestal in een stuk of acht complete sets kleding, waarvan minstens de helft dan ongedragen weer mee naar huis ging, maar wat me wel een hoop tijd en ruimte had gekost.

En voor het geval iemand het zich afvraagt: Nee, ik heb niet gesmokkeld door net als Heidi (in hoofdstuk één) acht lagen kleding over elkaar aan te trekken...
Ik heb mezelf wel eens afgevraagd waarom lijstjes zo goed werken. En wat het nut is van die uitdagingen die ik mezelf stel. Ik bedoel maar, niemand eist van mij dat ik een maand niks koop, of ga leven met slechts 1 beker en bord per persoon. Dus waarom doe ik dat dan? Lange tijd wist ik het niet goed. Gewoon, omdat ik het 'leuk' vind. Beperkingen leuk? Maar vandaag las ik een post op mnmlist.com die het een beetje duidelijker maakte. Ik vertaal:

Beperkingen zijn niet de kern van het minimalisme, maar ze doen iets belangrijks: Ze dwingen ons om uit te zoeken wat belangrijk is. En als wij niet willen uitzoeken wat belangrijk is, dwingen ze ons om uit te vinden waarom niet.

Er is een Zen verhaal (ik parafraseer) over een student die aan de leraar vroeg: "Leraar, wat is het belangrijkste?" En de leraar antwoordde: "Het belangrijkste is: vragen wat het belangrijkste is."


Dat is het dus. Mezelf limieten stellen (of uitdagingen) dwingt me alles op een rijtje te zetten. Wat vind ik belangrijk? Tot hoever kan en wil ik veranderen? En waarom wil ik dat? Lijstjes maken doet hetzelfde: Wat is belangrijk genoeg om op het lijstje te komen? Wat heeft prioriteit?

Johann Wolfgang von Goethe zei: "In de beperking toont zich de ware meester, en alleen de wet kan ons vrijheid geven." Door jezelf te beperken (in spullen, in woorden, in daden) kun je dus vrijer worden. Interessant, nietwaar? Minder spullen, meer vrijheid. Meer ruimte voor wat belangrijk is. Dat is minimalisme in een notendop.
Ik kon het natuurlijk toch niet laten...de One-is-enough-mission was te verleidelijk om te laten voorbijgaan. Gisteren heb ik dus mijn keukenkasten uitgeruimd en van alles slechts vier overgehouden: Vier bekers, vier lepels, vorken en messen, vier diepe en vier platte borden, vier kommetjes, vier ontbijtbordjes. En vier kopjes en schoteltjes, voor als er visite is.

Ik heb het een beetje voorzichtig gebracht, natuurlijk. Maar echtgenoot was ogenblikkelijk enthousiast (terwijl hij normaliter principieel tegen elke verandering is), want tot dit moment stonden er 's avonds bij de afwas zestien glazen, en minstens zoveel kopjes, omdat iedereen telkens een schoon glas/kopje pakte in plaats van even zijn of haar glas om te spoelen.

Om nog maar niet te spreken over serviesgoed dat steeds verdwijnt in de
bermudadriehoek
kamers van de kinderen, totdat ze bij het opruimen af en toe met een dienblad vol afwas beneden komen. Ha, dat is verleden tijd. Wie een kopje op zijn kamer laat staan, heeft er gewoon geen bij het ontbijt.

Eigenlijk vind ik dat het nog wel minder kan. In mijn hoofd ben ik al weer een stap verder...we kunnen best alles uit een kommetje eten, en dan kunnen de diepe en platte borden ook wel weg. Een kommetje, een beker en bestek. Wat een ruimte. En hoe weinig afwas!
De uitdaging van vandaag: een leesbaar stukje schrijven. In korte tijd, want ik heb het echt vreselijk druk, al zou ik niet precies kunnen uitleggen waarmee. Er zijn gewoon zoveel dingen te doen. Voordat de nachtvorst toeslaat wil ik de tuin nog verbouwen, maar dan moet het ook weer niet regenen. Gisteren heb ik de laatste komkommers en sla van het land (=uit mijn minimoestuintje) gehaald. Tot mijn grote verrassing bloeien de tomatenplanten nu. Ja, wat heb je daar nou aan - dat wordt nooit meer wat. En die twee groene tomaten die de hele oogst van dit jaar vertegenwoordigen...wat zal ik daar eens mee doen? Nadenken over al zulke dingen vergt tijd.

Maar straks, in november en december, als er buiten niet zoveel meer te doen is, wordt het vast rustiger. En is er misschien tijd voor een leuke uitdaging op een ander front. Eerder heb ik al eens een maand-niks-kopen uitdaging gedaan. (Als je dat nog nooit gelezen hebt, kun je in de onderwerpenlijst op het label 'De uitdaging' klikken, dan krijg je alle blogs die ik daarover geschreven heb voorgeschoteld.)

Maar welke uitdaging zal ik eens kiezen? Er zijn - zeker in de minimalistische blogosphere - tal van mogelijkheden om te testen tot hoever je kunt en wilt gaan.

Zo is daar bijvoorbeeld Minimalist Fashion Project 333: Dit houdt in dat je een uit 33 dingen bestaande garderobe samenstelt die volstaat voor 3 maanden. De uitgebreide regels (en een hele lijst deelnemende bloggers) vind je hier;

Op het Unclutterer-forum is de a-thing-a-day uitdaging: Elke dag een ding weggooien of -geven om zo meer ruimte te creëren in je huis en je leven. Maar misschien vind ik dat een beetje simpel, omdat ik al een tijdje bezig ben met opruimen en weggooien.

Dan kan ik natuurlijk kiezen voor de 100-things challenge: Proberen mijn persoonlijke spullen (dus niet de gedeelde, zoals pannen en handdoeken) terug te brengen tot 100 stuks. Maar hoewel het zeer verleidelijk is om het te proberen, denk ik niet dat ik daar al aan toe ben. Tenzij je al mijn negentig kookboeken (en een stuk of 700 andere boeken) als 'gezins'-spullen aanmerkt natuurlijk. Dan is er een mogelijkheid dat het gaat lukken.

Wat koken betreft...ik zou ook een maand lang minimalistisch kunnen koken met slechts 5 ingrediënten per gerecht. The Stonesoup, een van mijn favoriete blogs, biedt een keur aan recepten met slechts 5 ingrediënten, dus heel moeilijk kan het niet zijn. Maar durf ik de 5-ingrediënten-belofte af te leggen?

En dan dien ik al dat eten op in het enige bordje dat we dan nog hebben - dat wil zeggen als ik de one-is-enough-mission ga volgen. Waarom hebben we eigenlijk kasten vol bakjes, borden, schalen en bekers als we per keer toch maar één gebruiken? Als elk gezinslid van alles een exemplaar heeft (en het zelf schoonhoudt!) zou de keukenkast een stuk overzichtelijker, en mijn leven een stuk makkelijker zijn. Hier voel ik wel wat voor. Ergens op een bovenste plank zetten we dan twee extra van alles voor het geval we visite krijgen, maar de rest van de keuken is heerlijk leeg.

Misschien kunnen we die laatste twee uitdagingen dan nog combineren met een maand geen suiker gebruiken, dat is wel zo handig met de (met Oudhollandsch snoepgoed gelardeerde) feestdagen in aantocht. De marsepein ligt al weer naar mij te knipogen, en de gevulde speculaas duwt zichzelf bijna in het karretje. Een stok achter de deur in de vorm van een uitdaging waarover geblogd moet worden zou dan nuttig kunnen zijn en mij helpen de Excellent-produkten van AH te weerstaan.

Voorlopig heb ik het nog reuze druk, en mijn plan is om op 1 november te starten met een uitdaging. Maar welke uitdaging, dat is nu nog de vraag...

Heb jij nog een idee om mij en/of jezelf uit te dagen? Laat het me weten!
Het loopt zo te zien weer tegen de feestdagen. Want het ene na het andere geweldige kookboek komt uit. Heb ik net het heerlijke boek Homemade van Yvette van Boven cadeau gekregen, komt volgende week de nieuwste van Jamie Oliver uit: Jamie in 30 minuten. (De verhouding kinderen/kookboeken is bij Jamie nu trouwens ongeveer 1:3). Ik heb het boek ingezien (in het Engels) en het ziet er heel goed uit.

Jamie in dertig minuten heeft een totaal andere opzet dan zijn andere boeken, want het boek biedt vijftig complete menu's die in een half uur te bereiden zijn. De bereiding van telkens drie dingen (voorgerecht/bijgerecht, hoofdgerecht en toetje) staat in chronologische volgorde, niet per gerecht apart - dat scheelt een hoop gedoe om zelf in te plannen wat je nu precies wanneer moet gaan doen! Origineel en handig, lijkt mij zo.

Dan zag ik zojuist nog Spitsuurkoken van Loethe Olthuis. Lijkt me ook al zo'n praktisch boek. Maaltijden van verse produkten, die in 15-30 minuten te bereiden zijn. Ik las dat ze binnenkort ook met een vegetarische versie komt: Groen en snel. Daar kijk ik ook naar uit!

Ik vermoed dat er de komende twee maanden nog meer kookboeken uitkomen. Nu heb ik mezelf (sinds mijn minimalistische neigingen) behoorlijk beperkt - ik heb nu nog maar 90 kookboeken - maar voor sommige boeken is altijd plaats. Meer plaats zelfs, nu ik hele stapels kookboeken heb weggegeven en verkocht.

Naast de 'gezonde' kookboeken (vegetarisch, biologisch) heb ik een flink aantal van mijn favoriete koks. Dat zijn Jamie Oliver, Sylvia Witteman en Mark Bittman. Misschien niet de meest gelauwerde koks, het zijn geen Franse chefs. Maar hun manier van doen spreekt me aan. Niet te moeilijk maar wel heerlijk koken. Zonder het gepruts van sprietjes bieslook om drie sperzieboontjes, of stapeltjes bouwen van blaadjes sla op een bedje van ...

Voor een boek van Jamie heb ik dus gewoon altijd ruimte. Desnoods doe ik weer een aantal andere boeken weg.
(Hmmm...goede reden om de boekenkast voor de zoveelste keer dit jaar onder handen te nemen.)
Gisteren moesten we helemaal naar Zeeland rijden om een oude vriend op te zoeken. Ik word altijd een beetje triest van lange autoritten. Ten eerste kost het een heleboel geld (auw). Ten tweede een boel benzine (je zou denken dat dat op hetzelfde neerkomt als het eerste bezwaar, maar ik heb het nu over de vervuiling).

We rijden langs Schiphol en dan vraag ik me af wat al die mensen toch in het buitenland moeten...de vliegtuigen gaan af en aan. Wel een heel fascinerend gezicht, maar wederom: vervuiling, lawaai, hoge kosten.

Nog wat verder bij Rotterdam kom je langs een enorm en verschrikkelijk lelijk gebied: Europoort. Niets dan troosteloos lelijke schoorstenen, grote gevaarlijk uitziende raffinaderijen, stank. Als de hel bestaat ziet het er zo uit. Ik geef met alle liefde mijn tv en overige rotzooi op als dit soort gebieden dan kan verdwijnen.

Voeg daarbij nog een paar tunnels (op een of andere manier vind ik het geen pretje onder miljoenen liters water te rijden in een tunnel die BotLEKtunnel heet, daar zouden ze toch rekening mee moeten houden), een paar asociale medeweggebruikers en een soort reisziekte die erin bestaat dat mijn brein een verplaatsing van zoveel kilometer op één dag niet goed kan verwerken (mijn hersens zijn denk ik afgesteld op de snelheid paard-en-wagen) waardoor ik na zo'n rit een soort van jet-lag heb, en dan heb je het plaatje bijna compleet.

Op de terugweg zegt dochter nog hoe mooi het industriegebied eruitziet in het donker met al die lichtjes. Ik denk aan die reclame van een tijdje terug, hoeveel nodeloos licht er brandt en hoeveel energie dat verspilt. Houdt de industrie zichzelf zo in stand? Door eeuwig veel te veel licht te laten branden?
Is dit nu wat de mens bereikt heeft, de afgelopen honderd, tweehonderd jaar? Noemen ze dit vooruitgang?

Onwillekeurig dringt zich bij mij ook altijd de vraag op hoe een gebied eruit heeft gezien voordat die wegen werden aangelegd. Was dit een weiland? Of een bos? Hoeveel natuur is kapotgemaakt zodat wij nog sneller in de file kunnen staan? Hoeveel dieren zijn er verjaagd?

Dat er zoveel mensen zijn die met mooi weer 'gezellig gaan toeren' snapte ik al nooit. Met mooi weer in een auto gaan zitten, wat een verspilling! Nu denk ik: Die zouden eens langs Rotterdam moeten zondagsrijden, om te zien wat we met zijn allen aanrichten. Verplicht de geur opsnuiven van de vooruitgang, genieten van het uitzicht over eindeloze smerige industrie.

Na twee keer drie uren rijden tussen ander blik op wielen heb ik de indruk dat Nederland nog slechts bestaat uit grote lappen asfalt en klaverbladvormige knooppunten, en wil ik acuut naar Drenthe verhuizen en me in een plaggenhut verstoppen. Weg van die petrochemische hel. Dan maar geen 'vooruitgang' in de vorm van auto's, tv's en plastic tassen. Straks stikken we letterlijk in onze spullen door de kwalijke uitstoot van auto's en industrie.

Meestal ben ik ook erg blij als ik weer thuisben, in het relatief ongerepte Friesland. Zolang het nog duurt...want in Harlingen bouwen ze nu een afvaloven.

Waar is hier de nooduitgang?

Dochter J. heeft met een foto een prijs gewonnen. En dus moesten we naar een prijsuitreiking die plaatsvond tijdens de energiebeurs in Heerenveen. Leuk, een energiebeurs, dacht ik. Wie weet steken we er nog iets op. Wel, de beurs bleek ontzettend klein, en voornamelijk hoogrendementketelverkopers te herbergen. Ik zocht nog iets over waterbesparing maar dat was niet te vinden. Een kraampje over waterontharders was er wel, maar daar was het weer te druk om even snel wat info te vragen.

Het meest interessante van de beurs was een stand met informatie over
(klik--->) Transition towns. Een Transition town is een project om mensen minder afhankelijk te maken van olie. Ons hele leven draait zo'n beetje op aardolie (denk aan alle plastics, benzine, energie) en de aardolieproduktie loopt vanaf nu alleen nog achteruit. Het hoogtepunt (peak oil) is geweest. De vraag neemt echter niet af, en dat zal naar verwachting leiden tot een snel toenemend tekort (altijd leuk zo'n zinsnede) en hogere prijzen.

Minder afhankelijk worden van olie lijkt dus wel zinvol. Een Transition town is een manier om mensen bij elkaar te krijgen en vaardigheden van vroeger te leren (toen er immers ook niet zo'n afhankelijkheid van olie was), ideeën en spullen te delen, om samen de overgang (transition) te maken naar een andere manier van leven.

Ik heb voor vijf euro een Basishandleiding Transition towns gekocht. Niet dat ik er zelf een wil starten, dat lijkt me veel te veel werk, maar het leek me best nuttig om er eens over te lezen. Als er in onze woonplaats zoiets georganiseerd zou worden, ging ik mij er zeker voor aanmelden.

En na de uitgebreide bezichtiging van de beurs (tien minuten) kreeg J. dus nog haar prijs: haar winnende foto afgedrukt op canvas, en een bon van de speelgoedwinkel. De juryleden vertelden later dat ze haar foto direct al de allermooiste vonden, en toen wisten ze nog niet eens dat die gemaakt was door een twaalfjarige. En zo gingen we allemaal blij (en een beetje trots) naar huis.
Het zal niemand ontgaan zijn dat we al een paar jaar in een financiële crisis zitten. Ik wist dat die zou komen, een paar maanden voordat het gebeurde. ik had namelijk het boek van Willem Middelkoop gelezen "Als de dollar valt". Ik heb geprobeerd de tips in zijn boek op te volgen.

Willem Middelkoop voorspelde dat als de dollar eenmaal gevallen was, de euro ook best zou kunnen instorten. En hoewel de overheid ons probeert voor te spiegelen dat het nu allemaal weer koek en ei is, en spaarloon vrijgeeft in de hoop dat mensen dat gaan uitgeven (een injectie voor de economie) is de waarheid dat het steeds slechter gaat.

Ik volg het edelmetaalblog en daar wordt je wijzer van dan van de nieuwsberichten...wat blijkt? Banken hadden altijd al weinig goud, maar willen het nu helemaal niet meer kwijt. (Waarom niet? lees het zelf op het edelmetaalblog). De prijs van goud en zilver (fysiek, dus niet alleen de beursnoteringen) vliegt omhoog, hoewel de banken en de staat kunstmatig proberen die prijs laag te houden. Waarom?

Wat zie ik op tv? Reclamespotjes. "Hebt u gouden juwelen die u niet meer nodig hebt?" (Stuur ze dan maar fijn naar ons op...) Veel mensen hebben vanwege de hoge goudprijs het idee dat het nu een goede tijd is om oude sieraden te verkopen. Is het toeval dat de regering en de reclames dus dezelfde boodschap uitdragen: niks aan de hand, geef ons je goud en zilver maar, krijg je er fijn eurootjes voor terug. Dat die euro's mogelijk binnenkort niks meer waard zijn vertellen ze er niet bij. Dat goud en zilver bij instortende valuta hun waarde behouden ook niet.

Slimme mensen kopen nu goud of zilver (en nog slimmere mensen hebben dat twee jaar geleden al gedaan). En als je dat niet kunt of wilt, verkoop dan in ieder geval nu niet je familiejuwelen, want wie weet komen die binnenkort nog eens van pas. Maar geloof vooral de sussende verhaaltjes van de overheid niet, dat alles nu weer goed is. Als alles in orde zou zijn, hoefden ze ons dat niet te vertellen.
Jullie zijn natuurlijk, net als ik, best wel computerfanaat. Wat doe je anders op al die blogs?
Dus gaan jullie deze tip - die ik van mijn broer kreeg - zeker waarderen.

De website alternativeto.net zet heel eenvoudig alle alternatieven voor bepaalde programma's voor je op een rijtje. En dan niet alleen voor Windows, maar ook voor Mac, Linux en verschillende mobiele telefoonbesturingssystemen. Dus zoek je een simpel notitieprogramma? Alternativeto biedt een hele lijst. Een programma om data online te bewaren? Zoiets als Dropbox, maar dan anders? Alternativeto heeft het al gevonden. iTunes te zwaar voor je Windowscomputer? Zoek je toch een alternatief!

Erg simpel. That's how I like it.
Twee maanden geleden schreef ik een bespiegelend blog over lijstjes en budgetten. En over de vraag of ik niet heel relaxed zou leven en minder zou uitgeven als ik het allemaal losliet.

Ik heb het geprobeerd. Twee maanden lang maakte ik geen to-do lists, en werkte ik mijn jaarbudget niet bij. Maar het werkte toch niet helemaal. Zonder mijn lijstjes zweven de gedachten en plannen mijn hoofd in, maar ook weer uit. Zonder het bijwerken van mijn budget heb ik geen idee meer of ik nu wel of niet nog geld heb voor de reparatie van de auto. Wel voor de vakantie, die was natuurlijk net betaald.

Ik weet dat er bedragen binnenkomen en dat er een aantal bedragen weer van af moet, maar soms denk ik bij een grote geplande uitgave: O, dat kan mooi van dát inkomende bedrag af - en dan gebruik ik later in mijn hoofd datzelfde inkomende bedrag om een andere grote uitgave mee te plannen. Niet handig, hetzelfde bedrag twee of drie keer uitgeven, want in je hoofd gaat dat moeiteloos, maar in de praktijk werkt het niet zo heel erg goed.

Verder heb ik gemerkt dat ik in het 'echte leven' tot heel weinig kom, als ik niet iets op papier heb. Of misschien is dat een illusie, en doe ik wel veel, maar heb ik sterk het gevoel dat ik mijn dagen in ledigheid doorbreng omdat ik niks kan wegstrepen. En dat (gevoel) leidt er vreemd genoeg weer toe dat ik me er niet toe kan zetten om iets te gaan doen.

Dus het lijstje is terug. En wat voor lijst. Ik ben al twee dagen bezig elke inkomende gedachte weer netjes te noteren. Dientengevolge heb ik ook weer een heleboel gedaan.
En het budget is ook terug. Het kost even wat werk - twee maanden budget invullen inhalen - maar dan heb ik ook wat. Overzicht, duidelijkheid. Opluchting. Controle. Yes! I'm back!
Leuke actie: Op de site van Ben & Jerry's vindt een weggeef-actie plaats, of beter een give-it-forward actie. Bedenk iets wat je wilt weggeven en bied dat aan in ruil voor iets wat jij wilt hebben...wie weet heb je geluk!

www.givolution.nl

Dank aan dochter A. die me deze link doorstuurde! Ik krijg nu trouwens ontzettend zin in ijs...