Eerder in mijn zoektocht in/naar minimalistisch leven ruimde ik mijn kledingkast al drastisch op. (Weet u nog? ---> Minimale vooruitgang.) Ik verminderde de hoeveelheid kleding naar maximaal zeven stuks van elk. Ja, ik weet het, dat is nog steeds veel. Dan kun je nagaan wat ik voor die tijd allemaal overtollig had.
Minder kleding hebben bevalt heel goed. Maar omdat ik 'nomadenbloed' heb - niet dat ik zo dol ben op reizen maar wel op veranderingen - hou ik ook van afwisseling. Dus probeer ik een evenwicht te vinden: Niet te veel kleding, wel geregeld afwisseling. Dat bereik ik door af en toe in de opruiming of in de kringloopwinkel iets te kopen, waardoor ik dan toch het prettige gevoel van 'iets anders' heb. Er gaat dan natuurlijk ook weer iets de deur uit.

Maar om te voorkomen dat ik bij die nieuwe leuke dingen weer andere bijpassende dingen 'nodig' zou hebben, moest ik wel een plan bedenken. Na een poosje kwam ik tot een oplossing. En nee, het is geen uniform - zo minimalistisch ben ik nu ook weer niet. (Hoewel een tuniek+wijde broek die voor alle gelegenheden geschikt zijn me wel handig lijken. Een beetje middeleeuws: wijde kleding die je niet voelt, in een kleur waarbij een hondehaartje hier of daar (of een vlek van het koken) niet opvalt.)

Mijn uitkomst is: alleen nog kleding in zwart, wit, grijs en blauw kopen. Ik weet door jarenlange ervaring dat ik felgekleurde kleren wel leuk vind - als ik ze koop. En ze staan mij ook wel. Maar vaak dragen doe ik ze niet. Ooit kocht ik rode schoenen omdat ik eens iets fleurigs wilde, maar ik heb ze met tegenzin gedragen, want ik ZAG ze de hele tijd. Ik wil mijn kleding niet continu zien als ik het aanheb.

De voordelen van deze beperking zijn enorm. Zo past alles uit mijn kledingkast nu bij elkaar - de stijl even daargelaten. In de (kringloop)winkel hoef ik alleen maar de rekken met zwarte, witte, grijze en blauwe kleding te checken. Dat scheelt een hoop tijd. Zwarte of blauwe laarzen of schoenen zijn altijd goed, en passen dus bij al mijn kleding. Ook de kleuren van mijn sokken en leggings kan ik nu beperken. 's Winters draag ik meer zwart en 's zomers meer grijs en wit. Blauw (grijs trouwens ook!) is er in zoveel verschillende tinten, dat het alsnog niet saai wordt. Ik heb felblauw, marineblauw, turquoise, grijsblauw, lavendelblauw, nachtblauw, denim... never a dull moment. En laten we de printjes, ruitjes, stipjes en streepjes niet vergeten. Variatie genoeg!

Heb ik toch enorme behoefte aan kleur, dan kan ik dat altijd met accessoires oplossen. Een felroze sjaal. Of een paar kleurige oorbellen. Ja, ik heb er een paar gehouden, ook na de opruimbui van twee weken terug.  :-)
Dit systeem bevalt me uitermate goed. Vooral omdat ik nu zeker weet dat als ik iets koop het bij al mijn andere kleding past. Grijs shirt met blauwe print? Helemaal oké. Zwarte blouse? Perfect. Zo heb ik ook uit de opruiming of de kringloopwinkel geen miskopen meer. En kan ik lekker blijven veranderen, ook met minder kleding. Want leven met enkel de spullen die ik nodig heb is prima, maar het moet natuurlijk wél leuk blijven. :-)
Drama's? Alweer drama's? Ja, helaas. Maar geen zorgen, dit zijn oude drama's.

Het begon toen ik op de lagere school zat. In de zesde klas moesten wij een linnen tas naaien en met uitgeknipte dingetjes appliqueren. Zo. Dat leek heel leuk, en dat was het ook toen ik op de naaimachine van school mocht werken. Het naaien oefende een grote aantrekkingskracht op mij uit.
Thuis hadden we ook een naaimachine en die werd tevoorschijn gehaald, en vol goede moed begon ik met naaien. Maar de naaimachine - die jarenlang stof en vocht verzameld had in de oude boerderij waar wij woonden - zei al heel snel PANG en FLITS en daar zat ik...met een hartverzakking van schrik en een kapotte naaimachine. En ik was altijd al zo bang voor elektriciteit... die explosie heeft mijn idee dat elektrische apparaten allemaal potentieel dodelijke wapens zijn enorm gevoed. De afloop van die zaak is nog een hele rel geworden want ik weigerde om nog een naaimachine aan te raken en heb in plaats van applicaties te naaien leuke motiefjes op mijn tas gestreken wat meester Jansen absoluut niet kon bekoren.

Eenmaal getrouwd wilde ik eigenlijk toch wel een naaimachine. Dus een leuke tweedehands naaimachine gezocht en gekocht, maar - zou ik het aantrekken? - ook die gaf met een knal de geest.

Later wilde ik het nog eens proberen. Drie maal is scheepsrecht, nietwaar? Dus wederom een naaimachine gezocht. Gelukkig was deze verkoper zo vriendelijk om de naaimachine nog even uit te proberen voordat hij die verkocht, en toen zei de naaimachine al KNAL en FLITS terwijl hij nog niet in mijn handen was geweest; dat gaf me enerzijds moed (lag het dus toch niet aan mij!), anderzijds kreeg ik een langzaam omhoogkruipend vermoeden dat ik geen naaimachine 'mocht' hebben. Wees eerlijk, zouden jullie ook niet huiverig worden als elke naaimachine spontane ontploffingsneigingen vertoont zodra je in de buurt komt?

Een tijdlang zag ik toen maar van het naaien af. Nou ja, totdat ik op allerlei blogs leuke dingen zag, en toen begon het toch weer te kriebelen. Dan maar geen tweedehandse. Een niet te dure nieuwe zou misschien beter voldoen. Bij Ikea had ik al tijden een naaimachine zien staan voor 50 euro, en die moest het toen maar worden. Ach en wee, toen ik dat eenmaal besloten had en het apparaat wilde kopen was de naaimachine (natuurlijk!) nét uit het assortiment gehaald.

Weet je wat? Laat maar zitten. Een paar jaar lang heb ik mezelf dat voorgehouden. Telkens als de kriebel opkwam (Leuke kussenhoesjes! Schattige rokjes voor de kinderen!) herinnerde ik mijzelf die mislukte pogingen en bedacht dan dat ik met een dure naaimachine waarschijnlijk ook helemaal niets zou kunnen beginnen. En dat zou pas echt zonde zijn en geld kosten en ruimte innemen.


Handig!
Maar....(tromgeroffel!) ik heb een naaimachine! Jawel! In de kringloopwinkel vond ik de oplossing. Een oude handnaaimachine (zo een die je nog zelf moet aanzwengelen) werd voor het lieve sommetje van maar liefst 8,50 euro mijn eigendom. Een aardige mevrouw die daar ook winkelde heeft me precies uitgelegd hoe het werkt en me geholpen de beste van de vier naaimachines uit te zoeken. (Deze is het beste want hij heeft een Achteruit! Echt waar!)

En nu kan ik dus naaien zonder vrees voor ontploffingen en andere nare elektrische problemen. Gewoon op handkracht. Het is zo leuk, ik heb al heel wat reclamefolders aan elkaar zitten naaien. Ik durfde nog niet direct op zo'n leuk stofje te beginnen natuurlijk. Het fijne van een handnaaimachine is: er zitten geen lelijke snoeren aan. En hij is mooi. Geen lelijk wit plastic ding, maar een prachtig kunstwerkje. Het lijkt gewoon al heel knus en authentiek als hij op tafel staat.
En voor 8,50 euro durfde ik nog wel een gokje wagen...mocht ik naaien toch niet leuk vinden dan kan het apparaat ook zo weer naar de kringloopwinkel of op marktplaats. Mocht ik het geweldig vinden, dan kan ik altijd nog een (nog) beter onderhouden/mooiere handnaaimachine kopen. En die mag dan ook best wel een tientje kosten, vind ik. Ja, zo ben ik dan ook wel weer. Zuinig zijn is leuk, maar voor een hobby mag je best wel iets overhebben. Toch?
Ik heb uit de bibliotheek het boek "Dat doen we zelf wel!" geleend, geschreven door Teunie Luijk. Voor velen van jullie is zij wellicht een bekende. Ze schrijft namelijk ook het blog "Eenvoudig leven". In de kolom rechts van deze post kun je de link naar haar blog vinden.
En hoewel haar leven over het algemeen totaal niet eenvoudig op mij overkomt (tien kinderen; zelf houthakken, broodbakken, sokken breien, jam koken, tuinieren, kippen houden, soep maken, groenten inmaken...Ze doet per dag minstens het tienvoudige van wat ik allemaal verricht) leest zowel het blog als het boek heel lekker weg.

In "Dat doen we zelf wel!" (ik vind het toch zo'n leuke titel...ik zie gewoon iemand voor me die de mouwen opstroopt, de handen in de zij zet en zich geen oor laat aannaaien door de commercie) vind je per seizoen een paar hoofdstukjes met verhalen over hoe Teunie de zaken aanpakt. Zelf cadeautjes en taart maken voor feestjes, de boodschappen in zo weinig mogelijk tijd (en zo goedkoop mogelijk) doen, en hoe weckt ze nu eigenlijk groenten, vruchten, vlees en cake... (ja...cake!).

Ik had het boek vooral uit nieuwsgierigheid geleend, ik verwachtte niet echt veel nieuws te leren omdat ik Teunies blog ook al lees, maar toch heb ik weer wat dingen gelezen waar ik iets aan heb. Misschien ook omdat je een boek toch anders leest dan een blog. Handig lijkt het mij bijvoorbeeld om de niet-bederfelijke boodschappen maar eens per maand te doen, aan de hand van een lijst. En die boodschappen dan laten bezorgen, zodat je er nauwelijks werk van hebt. Je grijpt nooit mis en daarnaast hoef je wekelijks alleen nog de verswaren te halen - voorzover die niet in je tuintje groeien of rondscharrelen. Ook het hoofdstukje over geldzaken vond ik echt interessante kost.

Sokken breien zal ik wel niet zo gauw gaan doen, maar afgezien van die voor mij overbodige informatie is het een echt leuk/Luijk boek geworden, op de smeuïge Teuniemanier geschreven. Voor iedereen die zuinig wil (of moet) leven is dit boek zeker een aanrader om te lezen, met als toegift een leuk inkijkje in het leven van een groot gezin.
Overal lees je het, iedereen twittert erover: De Huishoudbeurs. Een evenement dat zijn weerga niet kent. Als kind keek ik er erg naar uit om naar de Huishoudbeurs te gaan. Gratis ballonnen, pennen, stickers, potloodjes, doosjes met snoepjes...wat wil een kind nog meer! Het was er ook reuze interessant: mijn ouders kochten er dingen als keukenmachines, we bekeken demonstraties van pannen (met anti-aanbaklaag!) en aten ons ongans in de 'food'-hal, want het was tenslotte gratis.

Echtgenoot en ik zijn ook een aantal keer met zijn tweetjes naar de Huishoudbeurs geweest. Heel gezellig was dat. Maar toch kwam ik de laatste keer - een paar jaar geleden - met een soort ontevreden gevoel thuis.  Ja, het was best een leuk dagje uit, maar wat had je er eigenlijk aan? Die gratis pennen zijn aardig, maar geven het vaak al binnen enkele weken op. Stickers spaarde ik niet meer. Eigenlijk heb ik een hekel aan ballonnen. En de aanbiedingen leken thuis altijd minder geweldig dan gedurende de roes van de beurs.

Van al die jaren huishoudbeurs zijn enkele dingen slechts echt nuttig gebleken.
* Een theezetsysteem T4U (<--klik!) dat ik nog steeds dagelijks gebruik. Ideaal om thee van losse blaadjes mee te zetten. Echt geweldig.
* Een pottenopener die we bij Kuhne augurken kregen. Je kunt ze er tegenwoordig ook wel bestellen. En volgens mij kun je ze bij elke kookwinkel kopen.
* Snelverband dat zo om je vinger kleeft, erg handig voor wie veel met water werkt en een wondje aan zijn vingers heeft. Tegenwoordig overal te koop.

Verder niets. Zelfs de fantastische blikopener (geen scherpe randjes!) bleek wel fantastisch maar niet langer dan anderhalf jaar. De Ikea-opener die ik daarna kocht houdt het al tijden langer vol. Nou, op zoveel jaar huishoudbeurs maar liefst drie nuttige artikelen... 't is niet bepaald een overweldigende score.

En trouwens, nu ik eenvoudiger leven ambieer is naar de Huishoudbeurs gaan überhaupt een verspilling van tijd en middelen geworden.
Ten eerste kost het geld. Ik heb ook wel eens entreekaarten gewonnen, maar dan nog ben je geld kwijt voor benzine en parkeren. Ten tweede verkopen ze er vooral dingen die ik niet nodig heb, en die eigenlijk heel veel mensen niet nodig hebben. Ten derde kun je er vooral dingen proeven die ik nooit zou kopen: vol geur- kleur- en smaakstoffen. Waarom zou ik me er wel mee willen volstoppen als het gratis is? Ten vierde hebben we geen vijfendertig waardeloze pennen nodig, laat staan ballonnen, stickers (leuk voor de kinderen!) of andere troep die je dan maanden van het ene rommelnestje naar het andere blijft schuiven. Ten vijfde is het er verschrikkelijk druk en word je er vreselijk moe van. En last but not least word je er vanzelf hebberig en wil je binnen een kwartier na binnenkomst wél alles kopen, proeven en gratis meenemen. Die manipulatie en massahysterie staat mij - als ik weer bij zinnen ben -  nogal tegen. Dus naar de Huishoudbeurs? Mij niet gezien. Ik houd mijn beurs in huis.
Uit de bibliotheek leende ik het boek "Eenvoud in je leven, eenvoud in jezelf" van Elaine St. James. Van dezelfde schrijfster had ik zelf al "Eenvoudig leven" in de boekenkast staan, en vreemd genoeg dacht ik dat boek ooit op dit blog besproken te hebben maar ik kan het niet terugvinden. Dus dan heb ik twéé leuke boeken te bespreken!

"Eenvoud in je leven, eenvoud in jezelf" stamt al uit 1995, en Elaine St. James schijnt beschouwd te worden als de voorloopster van de 'simplicity'-beweging. Het boek geeft 174 tips hoe je meer eenvoud in je leven kunt brengen. In je huishouden, je levensstijl, je financien, je werk, je gezondheid, je sociale leven; Dan zijn er nog hoofdstukjes Speciaal voor vrouwen, Voor wie het echt simpel wil, Dingen die je leuk zult vinden, Dingen om over na te denken, Wat lastiger dingen om over na te denken, De echt moeilijke dingen, Leuke dingen om te doen en Serieus aan jezelf werken. (Ik realiseer me ineens dat dat ongeveer een beschrijving van mijn leven is "serieus aan jezelf werken"...ik moest de hoofdstukjes over 'leuke dingen doen' maar eens gaan doorwerken.)

Natuurlijk zijn er tips die ik al toepaste. Maar dit boek zette me toch weer aan tot heroverwegen en opnieuw opruimen en wegdoen. Daarom hebben we bijvoorbeeld de kast met dvd's opnieuw doorgewerkt, en er kan minstens een grote shopper vol dvd's verkocht worden. Want wij blijken in de praktijk het liefst naar series (Dr. Who! Kleine Huis op de Prairie! McLeod's Daughters!) en musicals te kijken. Die mogen dus blijven, en een enkel film-meesterwerkje mag ook nog wel blijven staan. Maar de 'gewone' films (wel leuk maar niet bijzonder speciaal) hebben we er allemaal uitgegooid. En dat terwijl we vorig jaar ook al een grote tas vol films hadden opgeruimd en we niets meer bijgekocht hadden.

Ook de cd's hebben we eens kritisch bekeken. Allerlei cd's met een bijeengeraapt rommeltje aan muziek "De beste hits van 1989" of "Muziekkado 2004" hebben het veld moeten ruimen. Dat soort afwisselende muziek kunnen we immers op de radio wel luisteren. Wat (voorlopig) nog blijft zijn de cd's van specifieke zangers/muzikanten. Van Morrison. Enya. Mark Knopfler. Vangelis. En ook deze opruimactie leverde alweer een shopper vol aan extra ruimte op.

En dan was dit nog niet eens een specifieke tip uit het boek. Nee, die gaan soms nog een stapje verder. Neem bijvoorbeeld Tip 96: Alle accessoires de deur uit. Dat is een rigoureuze methode, maar ik ga hem denk ik wel toepassen.
Eerlijk is eerlijk, ik draag gewoon zelden sieraden of sjaaltjes of dingetjes want alles irriteert mij. En toch ligt de la nog vol met ceintuurs en sjaaltjes en oorbellen - voor het geval dát. En dat is dan al de ooit-geminimaliseerde versie. Maar zelfs die minimalistische versie is kennelijk nog overbodig.
Van zo'n boek gaan mijn vingers weer jeuken om aan de slag te gaan.

De tips zijn genummerd en je kunt dus gewoon te hooi en te gras wat in het boek lezen. Ze zijn wel onderverdeeld in bepaalde onderwerpen (zie eerdergenoemde hoofdstukjes) en de tips verwijzen soms ook weer naar andere tips zodat je gerelateerde dingen snel kunt terugvinden.

Hoewel de boeken niet van recente datum zijn is de informatie tijdloos en nog steeds nuttig.
Voor wie geïnteresseerd is in eenvoudiger leven zijn de boeken van Elaine St. James daarom zeker een aanrader.
Het is niet te geloven, maar ik heb mijn sportschool-in-een-tas eindelijk ingewijd. En nee, ik heb niet alleen maar lekker op de oefenmat gelegen (die is trouwens wel heerlijk zacht). Echt, ik doe nu elke ochtend (sinds maandag, dus ik durf nu wel te zeggen 'elke ochtend') een kwartier tot twintig minuten oefeningen uit een boek dat ik ooit geleend heb uit de bieb en waarvan ik de oefeningen gekopieerd heb. Die oefeningen zijn er met name op gericht om naar alle gewrichten de doorbloeding te verbeteren. Fitonics heette het boek. Ik kopieer altijd dingen uit biebboeken, dat scheelt een hoop ruimte en geld. Heel minimalistisch, alleen de info die je echt wilt gebruiken bewaren.

En na die oefeningen doe ik nog een paar yogadingetjes. Zoals op een been staan en je armen naar boven uitstrekken en achterover leunen. Ik herinner me dat ik een paar jaar geleden best een goed evenwichtsgevoel had, maar ik vermoed dat er momenteel bejaarden rondlopen die beter op hun linkerbeen kunnen staan dan ik. Maar we gaan moedig door.

Verder doe ik al een paar weken 's avonds voordat ik ga slapen nog wat armoefeningen met de fitnessbanden. Echtgenoot klaagde laatst al dat ik plotseling zo sterk in mijn armen geworden ben, ha! (Ik hield hem even stevig vast, vandaar.)

Ik heb nu wel overal spierpijn, maar ik merk anderzijds dat ik overdag ook ineens een stuk actiever ben geworden. Maar dat kan natuurlijk ook komen omdat januari voorbij is. Omdat de zon pas weer om half zes ondergaat in plaats van om half vier. En omdat de vogeltjes weer zingen. Wat maakt het uit, ik voel me in ieder geval weer een heel stuk beter. En... ik heb mijn sportattributen niet voor niets gekocht. En dat voelt misschien nog wel het allerbeste: Het Was Geen Miskoop!
En als we dan toch bezig zijn de wasmiddelen te vervangen door soda en azijn, en de synthetische huid-en haarverzorgingsprodukten door natuurlijke, waarom dan ook niet de schoonmaakprodukten vervangen door lekker groene en goedkope middelen: azijn, soda en groene zeep! 

Online zijn heel wat artikelen te vinden over deze drie alleskunners. Op de site van AH, en dan onder het tabblad huishouden, kun je alleen al 388 tips vinden over schoonmaakazijn, 266 tips betreffende soda en 89 tips over wat je met groene zeep kunt doen.

En wat die drie musketiers niet kunnen, kan Ecover wel. Dan hoef je geen agressieve, bijtende middelen te gebruiken die je de adem benemen en die je slechts mag gebruiken met handschoenen aan in een goed geventileerde ruimte.

Waar ik ook erg tevreden over ben is Sodasan citrusreiniger. Deze allesreiniger (te koop bij de biologische winkel) kun je enorm verdund gebruiken, werkt heel goed en heeft een heerlijke natuurlijke citrusgeur. Met een flesje kun je iets van 1600 liter sop aanmaken! Sodasan past duidelijk ook in de categorie Goed, Goedkoop en Groen. 

In principe hoef ik dus in mijn aanrechtkastje niet veel schoonmaakmiddelen te stouwen; een flesje Neutral afwasmiddel, groene zeep, soda, azijn en een flesje Sodasan zijn voldoende voor allerlei soorten schoonmaakwerk. In het toilet gebruiken we Ecover toiletreiniger.

Wat zijn jullie goedkope en groene oplossingen voor het huishoudelijk werk?


Ik had het wel verwacht. In de winter ben ik minder goed in spullen wegdoen dan gedurende de rest van het jaar. Er zit nog een mechanisme in de mens - denk ik dan - dat ons toeschreeuwt: bewaar wat je bewaren kunt...je weet niet hoe lang de winter gaat duren! En dus hield ik mij een beetje gedeisd. Ik kocht zelfs een paar dingen zoals nieuwe laarzen.

Maar nu het niet meer vriest voel ik meteen weer hoe de ruimte in mijn huis lijkt te krimpen. Ik stoot mij aan plotseling overtollig lijkende spullen. Ik kan ineens papieren niet meer vinden (maar dat kan ook komen omdat ik heel erg met kasten aan het schuiven ben geweest). Het begint weer te kriebelen...ik wil opruimen! Dat is kennelijk het ritme van het leven: 's winters rust. In het voorjaar aan de slag.

En ik weet al waar ik nog kan minimaliseren. In de douche bijvoorbeeld. Hoewel er genoeg produkten zijn die 'alles-in-een' beloven te zijn, hebben wij vreemd genoeg alle vier een hele voorraad 'eigen' spullen. Eigen shampoo. Voor rood haar, donker haar en gewoon haar. Anti-roos, anti-klit, voor pluisvrij en soepel haar. Daarbij behorende crèmespoelingen.
Eigen tandpasta, tandenstokers, zeep, doucheprodukten. Daarom hebben we twee ladenkasten in de douche staan, en nog kunnen we niet alles kwijt. Dat kan anders.

Deze voorraden zijn opgehoopt toen ik nog meende flink te moeten inslaan telkens als er iets in de aanbieding was. Behalve dat het vreselijk veel plaats inneemt ben ik inmiddels helemaal tegen al die produkten. Het liefste zou ik het bij eenvoudige produkten houden, zo natuurlijk mogelijk. Biologische winkel. En dan niet voor iedereen een la vol andere tubes en shampoos, maar gewoon voor ons allemaal hetzelfde. Dat zou enorm veel ruimte schelen, en volgens mij ook stukken beter voor de gezondheid zijn.  Maar ja, weggooien is ook zonde. Dus we worstelen ons erdoorheen, en ik hoop alle haar- en huidverzorgingsprodukten op te maken, en daarna compleet over te stappen. Nieuwe voorraden koop ik allang niet meer, ook al is het nog zo goedkoop.

Zo. Mijn eerste nieuwe minimaliseerplan is een feit. Welkom in 2011!
Al langer had ik overwogen te stoppen met het gebruik van wasmiddel. Dat wil zeggen, de variant die je in de winkel vindt. Ik gebruikte altijd al heel weinig wasmiddel en spoelde na met azijn, om te zorgen dat er geen wasmiddelresten in onze kleding achterbleven. Wanneer ik dat vergat merkte ik toch meteen dat ik jeuk krijg van kleren die nog wasmiddelresten bevatten. Kennelijk is wasmiddel dus niet zo goed voor je huid. Ik vroeg me af of ik niet gewoon met soda en azijn zou kunnen wassen, maar het zomaar in het wilde weg proberen durfde ik niet.
Daarom ben ik heel blij dat in de nieuwste Genoeg (februari/maart 2011) een uitgebreide handleiding stond van een lezeres. Zij waarschuwt dat je, voordat je de eerste keer met soda en azijn gaat wassen, eerst je wasmachine moet schoondraaien op 90 graden met een liter schoonmaakazijn erin. Dat heb ik gedaan (mocht sowieso wel eens gebeuren), en wat ziet mijn wasmachine er nu geweldig uit van binnen!

Daarna is het simpel: In plaats van wasmiddel gebruik je voortaan 125-150 gram soda in het wasmiddelvakje, en 60 ml. natuurazijn in het wasverzachtervakje.

That's it! Superschoon, non-allergeen, milieuvriendelijk, zacht en goedkoop! En mocht je ooit bleekmiddel nodig hebben, kun je een tablet Steradent gebruiken boven op het wasgoed in de trommel. Ik zie het mezelf nog niet doen, maar ik geef de tip gewoon door voor de liefhebber.

Zodra mijn huidige wasmiddel op is (bijna...) ga ik over op soda en azijn. Want eindelijk weet ik de juiste hoeveelheden. Dank u wel Mevrouw Tonni van Accooij-Prudon!