Leuk: een insectenhotel. Dat denk ik tenminste. Goed voor de biodiversiteit, praktisch als je macrofoto's wilt maken en graag een paar insecten achter de hand hebt. En als die insecten nou keurig in dat hotel gaan, hebben wij de hele zomer geen last van ze! Ik heb (jahaaa) zojuist een insectenhotel gekocht maar kom er nu achter dat je ze ook zelf kunt maken. Consuminder-fail.
Alleen dat ophangen stelt me voor een raadsel: Hang het insectenhotel Oost-West op. Klinkt eenvoudig maar wat de bedoeling is weet ik niet. Voorkant naar het oosten, achterkant naar het westen? Of links-Oost en rechts-West?
Gelukkig vond ik een website die stelde dat insecten van warmte houden en dus het liefst de ingang aan de zonkant hebben. He he. Dat snapt een leek als ik ook. En wat komt dat weer goed uit, dat ik zelf vooral van schaduw houd. Gaan de insecten & ik elkaar niet in de weg zitten.
Ik heb in dit blog al eens over 'wildplukken' geschreven. En over eetbaar onkruid. Maar ja, je kunt wel van alles willen plukken, maar waar vind je het? En wanneer? Groot is mijn vreugde nu ik de wildplukwiki heb gevonden. Samen met de wildplukwijzer een onmisbaar hulpmiddel voor de wilde plukker.
Op (of is het in?) de wildplukwiki vind je per maand de mogelijk te oogsten planten. Handig!
Zo. Ik moest natuurlijk eerst nog wat recepten van week 2 inhalen, maar dat is gelukt. De haver-wortelkoekjes waren een groot succes. Omdat ik er nootmuskaat, kaneel en citroenrasp aan toegevoegd had (moest ook volgens het recept) waren ze heerlijk kruidig. Beetje oosters.

De volgende variant van de koekjes, haver-pindakoekjes heb ik inmiddels ook gemaakt. Met als smaakmakers kokos en rozijnen. Wat kan ik zeggen? Ze zijn op voordat je er erg in hebt.
Opmerking: Een heel kookboek koken is leuk en ook lekker, maar niet goed voor de lijn. Zelfgebakken koekjes zijn namelijk verschrikkelijk onweerstaanbaar.

De gebakken tofu met soja vond ik minder interessant dan die van de eerste week (gewoon met een beetje zout).

De pasta met broodkruim heb ik gemaakt, evenals de vorige week erbij ingeschoten pasta met kruiden. Nou ja, eigenlijk heb ik een combinatie gemaakt: pasta met kruiden, én broodkruim. Want de basis (knoflook, chilipeper en olie) was hetzelfde.  Ik vond het reuze lekker, maar (sorry Mark B.) we hebben er toch ook nog maar wat rode saus bijgemaakt, want het was een beetje droog. Misschien had ik er een flinke scheut olie bij moeten gooien. De smaak was wel perfect, lekker pittig.

De kleefrijst moest ik zoeken. Ik kwam in de toko terecht waar ik in de loop nog even zes mango's voor €1,50 meenam. En een gratis spaanse peper kreeg.

Die spaanse peper was voor een recept van Jamie Oliver. Ik had hem vorige week zo'n 30-minuten-menu zien koken en dat zag er zo eenvoudig uit dat ik het ook wilde maken. Het was kip piri-piri met salade en een aardappels-husseltje, en dan met een soort custardpuddinkjes na. Mensen...dat was wel zo verschrikkelijk lekker, dat de kinderen smeekten of ik niet alle Jamie-boeken wil koken in plaats van de Dikke Vegetarier. Maar ik denk dat dat een duur grapje wordt, want Jamie werkt graag met grote stukken vlees en dat gaat bruintje hier niet trekken.


De kleefrijst moest eerst weken, en daarna...eh...kleven? Stomen in een theedoek. Nou ja, dat is me gelukt, ik heb dus nu een theedoek vol kleverige rijst waarvan ik dan straks een lekker hapje ga maken. Misschien met kokos. Of iets pittigers...

De groentebouillon leidde weer tot een lekker soepje (tomatensoep deze keer) en het sodabrood werd verslonden alsof er hier nooit eten op tafel komt.

Geroerbakte groenten kon ik maken met de paksoi uit het biologische groentenpakket - roerbakken met gember, wortel en ui. Heerlijk.

Last but not least de in bier geglaceerde zwarte bonen. Zwarte bonen zijn bij de biologische winkel te koop. Ik vond ze alleen niet zo zwart, meer donkerbruin. Misschien was het recept ook wel te bereiden met bruine bonen. Het glaceren in bier en een lepel honing maakte het heel smakelijk. Het restantje bier smaakte er trouwens ook voortreffelijk bij.

En ik ben nu de tel al kwijt van hoeveel recepten ik gemaakt heb en hoeveel ik achterloop en hoeveel ik er nog moet maken. Maar je maintiendrai...



Deze foto's zijn allemaal van de hand van Echtgenoot.
Gisteren heb ik de tuin klaar gemaakt voor het komende seizoen. (Tjonge. Ik begin al als een echte tuinier te klinken! Nog even en ik krijg groene vingers...)
Het leukste van de natuur is dat ze gewoon verder gaat waar de mens ophoudt. Dus was er gedurende mijn winterse afwezigheid/verwaarlozing in de twee vierkantemetertuintjes een spontane viooltjeskwekerij ontstaan. Beide bakken stonden nu helemaal vol met prachtige viooltjes, die ik door de hele tuin kon planten. Nu zijn de vierkantemetertuintjes weer klaar voor de groenten en de kruiden, en is de rest van de tuin helemaal klaar voor de lente met al die donkerblauwe bloemetjes. Daar wordt een mens toch vrolijk van. :-)
Hoe toevallig. Afgelopen week berichtten maar liefst twee kranten over de minimalisme'beweging'.  In NRC-next stond een groot artikel, in een andere krant (gevonden in de trein) een column. Alsof het minimalisme net uitgevonden is. Wat viel me op?

1) Minimalisme schijnt ineens hot te zijn. Aha, de laatste paar jaar loop ik voor op de trends, ik schreef er al eens eerder over. Nu weet ik zeker dat de ukulele binnen twee jaar ook een hype gaat worden!

2) Veel aandacht krijgt ook Everett Bogue (die ik ook volg), die eerst tot minimalisme-goeroe uitgroeide, e-books schreef, en daarna zijn bekomst hiervan kreeg; onlangs begon hij een website met de naam fuckminimalism en de goede raad: We hoeven hier niet veel over te zeggen, het enige dat je nodig hebt is een flinke container om je troep in te gooien. Niks geen 'beweging'.

Hoewel het voor velen misschien anders overkomt ('hij keert het minimalisme de rug toe'), vind ik het persoonlijk een logisch vervolg. Het is het toppunt van minimalisme, namelijk ook het ophouden met zeveren over opruimen en weggooien en minimalistisch leven. Dat scheelt een hoop ruimte en tijd! Dat punt zal ik wel nooit bereiken. Maar ik volg de ontwikkelingen met interesse.

3) Consuminderen en minimalisme worden in de media nogal eens op een hoop gegooid. In mijn ogen zijn het twee verschillende dingen, die elkaar echter wel raken. Een minimalist zal vaak ook consuminderen. Maar een consuminderaar is niet automatisch een minimalist. Je kunt weinig kopen en toch je huis volgestouwd hebben met jarenlange opgehoopte overtollige spullen.

4) Online bij NRC-next staan ook reacties. En een reactie die ik een paar keer tegenkwam was de gedachtengang: minimalisten zijn in wezen net zo hard met spullen bezig als de gemiddelde mens. Dus evengoed materialistisch en niet spiritueel. Misschien wel méér materialistisch dan de gemiddelde mens, want ze hebben vaak duurdere gadgets (iPhone, Macbook) omdat ze dan met minder spullen toekunnen. En ze scheppen op over wie met het minste aantal dingen kan leven.

Ja, een minimalist is (zeker in de beginfase) met spullen bezig. Maar dan vooral met: Hoe kom ik eraf? Wat kan ik missen? Op welke grond heb ik deze dingen bewaard? Voegt dit bezit werkelijk iets toe aan mijn leven? Heb ik het NODIG? Je daarmee bezighouden is in mijn ogen geen materialisme.

Er lijken ook twee soorten minimalisten te zijn. Je hebt de 'dagelijkse' soort - daar hoor ik bij. Die proberen hun bezittingen terug te brengen tot wat ze echt nodig hebben en overtollige spullen weg te doen. En je hebt de extremere minimalisten die willen dat alles wat ze hebben in hun rugzak past. Ook leuk, maar niks voor mij. En toch heel inspirerend. Ik leest  graag de blogs van mensen die wel zo leven, die de extremen een beetje opzoeken.

Mijn conclusie? Bij de grote massa gaat het minimalisme nu opvallen en men zal er over gaan nadenken; bij de trendsetters breekt inmiddels het inzicht door dat minimalisme nog veel minimalistischer is wanneer je er niet over praat, schrijft, blogt, en e-books van verkoopt. Maar zonder al die (niet-minimalistische) acties zou de boodschap het grote publiek nooit bereikt hebben. En zonder eerst die weg afgelegd te hebben zouden ook de trendsetters dat inzicht niet hebben gekregen. Minimalisme zie ik daarom als een reis waarbij je steeds andere dingen tegenkomt en nieuwe standpunten opdoet; niet als een religie met vastgelegde regels en dogma's.

Het leukste aan die krantenartikelen vond ik dat ik twee nieuwe sites vond: het blog van Lean Looney  en de site www.spullendelen.nl. De laatste site is gebaseerd op het idee dat het redelijk onzinnig is dat jij en ik en al onze buren allemaal dezelfde spullen hebben, die we allemaal maar af en toe gebruiken. Een boormachine. Een sneeuwschep. Een gourmetstel. Waarom niet delen?

En wat vind jij? Is minimalisme ook materialisme? Zijn al die blogs nutteloos (geweest)? Ga je voor 'dagelijks' of 'extreem' minimalisme?
Het is een goed idee, elke dag een recept uit De Dikke Vegetarier. Zo deed ik deze week weer nuttige vaardigheden op. Wat te denken van ovengebakken tofu? Ik wist nooit zo heel goed wat ik met tofu aanmoest - ik had wel een lekker receptje uit het Groot Leven Lang Fit Kookboek ('stedda eiersalade') maar dan was het niet meer herkenbaar als tofu. Nu wel. En dit recept is simpel en nog lekker ook. Ik betrapte mezelf erop dat ik stukjes gebakken tofu liep te peuzelen alsof het chips waren. Need I say more?
Het is echt eenvoudig: neem een blok tofu, druk het vocht eruit, bestrooi aan alle kanten met zout en zet een uur op een stukje bakpapier in de oven. De tofu wordt bruin, van buiten stevig, van binnen zacht. Ik heb de tofublokjes - die ik niet al opgegeten had - door een salade gegooid. Lekker.

De eenvoudige groene salade was trouwens ook verrukkelijk. Soms raken we zo gewend aan salades overladen met een veelvoud aan groenten, kruiden en smaakmakers dat we vergeten dat gewoon slabladeren met wat azijn en olie ook een delicatesse zijn. Back to basics met dit recept. Wel lekkere (biologische) sla nemen natuurlijk.

De eenvoudige groentebouillon was ...eenvoudig, inderdaad. En voor een maaltijd wat weinig, dus heb ik er maar een soep mee gemaakt. Zuurkoolsoep om precies te zijn. Ook uit DDV. Die smaakte geweldig en ging erin als koek. Bij die soep serveerde ik maïsbrood, en dat is een blijvertje...er werd om gevochten. En dat terwijl ik niet eens het goede maïsmeel had gebruikt. Volgende keer nog lekkerder?

Het roerei at ik als lunch, en ik ken nu de fijne kneepjes van het roerei bakken: beginnen met een koude pan, en zorgen dat het mengsel niet droog wordt.

Voorgekookte groenten zijn niet zo onsmakelijk als het klinkt. Blancheer de groente, koel het snel terug, bewaar het daarna tot twee dagen en bak het met een beetje boter en een van de vele (in het boek) genoemde smaakmakers op. Omdat het nu eenmaal een recept was en ik het van mezelf moest maken, deed ik het. Maar wat kwam het me de dag daarna goed uit dat ik al groente klaar had! Een goed recept dus om te onthouden. Ook praktisch als je bang bent dat je groente verlept.

Pasta met verse kruiden. Nog niet gemaakt. Omdat we de dag daarvoor ook al pasta aten... met voorgekookte en opgebakken courgette, namelijk. En omdat het recept ook weer een grote hoeveelheid knoflook vereiste en er mensen in dit huis ziek worden daarvan.

De zilvervliesrijst behoeft geen uitleg (nou ja, tenzij iemand denkt die nodig te hebben, dan wil ik daartoe nog best een poging doen hoor...) en de haver-wortelkoekjes zal ik morgen maar gauw inhalen - sorry kinderen, maar die drie rollen chocoladekoekjes uit de aanbieding gingen er geloof ik ook wel in? Ze waren in ieder geval verdraaid snel op.

De snelle edamame met sojasaus heb ik gisteren bereid. Maar dan met tuinboontjes (mocht volgens het recept) en geserveerd op een restantje opgewarmde rijst. Volgens echtgenoot Heel Erg Lekker.

Week twee zit er op; op zondagavond was na elf dagen koken de tussenstand: dertien bereide recepten, drie nog in te halen recepten. Niet slecht, al zeg ik het zelf.
Tussen de bedrijven door even een lichtelijk hysterisch berichtje van mij. Gisteren, nadat ik een dag lang (toch wel, min of meer) hard in de tuin gewerkt had, belde vriendin K. met de vraag of ik mee wilde naar...Brigitte Kaandorp. Ah! O!

Jullie hadden vast al wel begrepen dat ik fan van Brigitte Kaandorp ben, in mijn blogs verwijs ik nog wel eens naar haar teksten. En voor wie dat niet door had: Mensen, ik ben fan van Brigitte Kaandorp! Maar ik had haar nog nooit live zien spelen, dus ik riep natuurlijk meteen dat ik meeging.

Het was een try-out van 'Cabaret voor beginners', maar we hebben ons de tranen gelachen. Alles is zo herkenbaar. En leuk. En als het niet leuk is (leven ofzo) dan laat Brigitte je er toch heel hard om lachen. Wat ik ook geweldig vond: De ukulele is terug!

Na de hele geweldige show speelde ze als toegift nog mijn - tot nu toe - favoriete liedje: Ik heb een heeeeel zwaaaaaar leeeeevon - dus de avond kon toen echt helemaal niet meer stuk. Nu heb ik trouwens een nieuw favoriet lied: Wat is de bedoeling.

En de avond werd nog beter (tja, kan er ook niets aan doen, het bleef maar doorgaan gisteren) toen we met zijn viertjes naderhand wat foto's maakten als herinnering aan de leuke avond, en er iemand van Brigittes gevolg vroeg of het niet veel leuker was wanneer Brigitte herself ook op de foto zou staan. Ja, Natuurlijk!

Stuiterend (ik in ieder geval, de anderen konden zich toch iets beter inhouden) volgden we de man door de massa niet-bevoorrechte mensen naar de kleedkamers, waar Brigitte een minuut of twee later opdook en een praatje met ons maakte en met ons op de foto ging. Zomaar!
De jongen die bij de inboedel van het theater hoorde en meegelopen was om de foto's voor ons te maken, zei dat dit echt heel zeldzaam was en dat er vrijwel nooit iemand naar achteren mocht.

Dus. Ik lag om 00:30 in bed en was om 06:00 al weer (of misschien wel nog steeds) wakker, want zulks (plotseling weg, leuke avond, op de foto met soort van idool) moet allemaal verwerkt worden. En dan slaap ik niet goed. Maar dat heb ik er graag voor over.

En dan vanmiddag alweer een leuk uitstapje (wat ben ik toch een rijk mens): Met dochter A. naar Petticoat. Dus voorlopig loop ik even op adrenaline.
Ik was donderdag begonnen met mijn Mark&Me project, een beetje vreemd zo midden in de week, maar wat zou de maandag beter maken dan de donderdag? Ik weet het ook niet.

De eerste gerechten uit elk hoofdstuk zijn vrij simpel. Ik vond dat ik het onderdeel 'gekookt ei' (woensdag) niet echt apart hoefde te maken, want er gaat zelden een dag voorbij dat ik geen ei kook. En ik hanteer een waterdicht systeem: opzetten in koud water, wekkertje op tien minuten = een precies-goed-ei.

De gekookte/gestoomde bladgroenten waren ook een makkie natuurlijk. De meest eenvoudige manier om groenten te bereiden, en dat doe ik echt heel vaak. Geen bijzonderheden.

De pasta met knoflook en olie zorgt voor wat problemen. Dochter A. heeft namelijk een ernstige afwijking: ze wordt ziek van knoflookgeur. Dus dat gerecht zal ik inhalen op een dag dat zij niet thuis eet. En dat zal dan wel met nog een paar recepten gebeuren. Want een project is leuk, maar ik ga mijn kinderen er niet voor uit huis jagen. Onthouden: misschien wordt het tijd dat ik met knoflook ga koken als ze op haar veertigste nog steeds thuis woont.

Witte rijst. Oeh, moeilijk. Wij eten vrijwel altijd zilvervliesrijst. Maar vooruit, voor dit project heb ik dan maar weer eens witte rijst gekookt. Wie weet kwam het op de manier van Mark Bittman eindelijk eens goed en werd de rijst niet te klef of te nat. En inderdaad, de rijst werd fantastisch. Ik heb iets nieuws geleerd! Namelijk: het water moet slechts 1 vingerkootje boven de rijst staan...terwijl ik 'de rijst opzetten in ruim water' altijd opvatte als 'ongeveer twee keer zoveel water als rijst'. Perfecte droge losse rijst. Voor het eerst. Ik vind dit project nu al leuk.

De haver-appelkoekjes heb ik ook gemaakt. Maar omdat ik geen gedroogde appels had, en het recept zei dat ik die mocht vervangen door elke andere soort gedroogd fruit, heb ik ze gemaakt met pruimen. Haver-pruimenkoekjes dus. En lekker dat ze waren!

Een opmerking heb ik wel: In het recept stond dat je de koekjes moest bakken op een niet-ingevette bakplaat. Dat leek me wat vreemd, en dus heb ik het grootste gedeelte van de koekjes (eigenwijs) op een stuk bakpapier-op-een-bakplaat gebakken, en een klein gedeelte op een niet-ingevette bakplaat. Voor het geval dat dat echt heel veel verschil maakte. Nou, het maakte veel verschil. De koekjes van het bakpapier waren perfect, en die zonder bakpapier moest ik van de bakplaat afbikken. Dat leverde een flinke bak koekkruimels op.

Die koekkruimels heb ik toen maar verwerkt in een trifle-achtig toetje met zelfgemaakte custard, yoghurt en een scheutje limonade. Waarvan Echtgenoot  - afgeleid door de iPhone - toen dacht dat hij appelmoes of rabarber met muesli zat te eten met iets roods, 'maar geen limonade want dat zou jij nooit doen...'
Daarmee heb ik nog iets geleerd: ik heb meer van die glutenvrije sojavrouw in haar muesli-jurk die Brigitte Kaandorp zo beeldend beschrijft dan ik dacht. En ik sta bij Echtgenoot kennelijk bekend als limonade-nazi.

Edamame met tomaat en koriander. Dit recept heb ik pas gisteren bereid. Eerste opgave was: waar vind ik in vredesnaam edamame (jonge sojabonen)? Ik kreeg al wat tips van lezers (dank u) maar het geluk hielp mij een handje. Bij het ophalen van mijn biologische groentenpakket zag ik ze zomaar staan. In de reformwinkel. Dus dat probleem was veel sneller opgelost dan ik had kunnen vermoeden. Goed, het waren geen verse of bevroren edamame, maar ik ben tevreden. Het gerecht was eenvoudig te maken, en heel smakelijk (bij de witte rijst). Bijzonder: Dit is de eerste keer dat dochter A. peulvruchten heeft gegeten zonder te kokhalzen...iedereen vond het lekker en de bordjes zijn helemaal leeg gegaan!

Conclusie: De eerste halve week van Mark&Me is een succes! Nou ja, afgezien van dat geweldige maar miskende toetje. Voor straf zal ik maar eens een glutenvrije sojataart bakken, dat zal ze leren...
Ik heb alweer zin in een nieuw project. Daarom geef ik mezelf een nieuwe uitdaging: alles koken wat in De Dikke Vegetariër staat.

Ja, dat heb ik gewoon gejat van het boek Julie & Julia. Geweldig boek - dat ik bovendien las lang voordat de film uitkwam (op de een of andere manier voelt dat 'beter', maar dat zal wel weer een valsigheidje van mijn Ego zijn). Geweldig simpel idee ook: Alles koken wat er in het kookboek staat.
Ik heb een kast vol kookboeken (eergisteren nog allemaal verplaatst...), maar meestal pik ik overal maar een paar receptjes uit. Eigenlijk een beetje jammer. Dus beter goed gekopieerd dan slecht bedacht en ik ga al Marks recepten maken.

Waarom De Dikke Vegetariër? Omdat het eenvoudiger is bij een vegetarisch maal een stukje vlees te leggen dan van een vleesrecept een vegetarisch recept te maken. Omdat een beetje minder vlees wel zo goed is. Omdat ik het een fantastisch boek vind, en denk dat het de moeite waard is om alles te koken wat er in staat.

Hoe ga ik het aanpakken? 
Ik heb iets opgestoken van Julies worsteling met Julia's kookboek; een heel kookboek op volgorde afwerken is vragen om problemen. Want dat zou dan betekenen dat we drie weken achter elkaar tofu moeten eten gevolgd door acht weken peulvruchten. Geen goed plan.

Daarom heb ik de hoofdstukken van het boek verdeeld over de dagen van de week. Omdat er meer hoofdstukken zijn dan dagen van de week, doe ik op sommige dagen iets uit twee verschillende hoofdstukken.


Per hoofdstuk doe ik de recepten wél op volgorde. En de gemaakte recepten die geschikt zijn voor het avondeten vul ik aan met andere gerechten om tot een complete maaltijd te komen. Want we eten natuurlijk wel elke dag groente, en niet enkel op donderdag. (Sorry, J.)



Mark & Me
Het boek van Mark Bittman bevat tweeduizend vegetarische recepten, dus als ik per week tien verschillende recepten maak ben ik binnen een jaar door het hele boek heen. Dat wordt mijn uitdaging: tussen nu en 28 februari 2012 alles koken wat in Mark Bittmans 'Dikke Vegetariër' staat. Voor zover mogelijk. Want ik geloof niet dat hier een winkel is die Japanse zeewier verkoopt. Of edamame. Ik moet er dus nog even over nadenken hoe ik de 'onmogelijke' recepten ga aanpakken.
Gisteren - toen de boekhouder voor de tweede keer niet kon komen voor de jaarlijkse afsluiting boekjaar en belastingaangifte (wegens ernstige griep) - had ik zomaar een dag 'over'. En ik had al een tijdje lopen broeden op het veranderen van de woonkamer. 'Mama heeft verbouwingsogen', zei dochter A. vorige week al. Ja, het is weer zover. Voorjaar! Ik wil weer veranderen!

Deze keer ging ik voor meer rust en eenheid in de woonkamer. Dus heb ik geheel allenig (want geen enthousiaste gezinsleden) de hele boel omgegooid. En dat is inclusief een Grote Expedit boekenkast waar de boeken drie rijen dik instaan. En die moest uiteraard naar de tegenoverliggende muur. En van die kant moest dan de antieke kast - met een losstaand bovendeel - weer naar de overkant. En oja, ook de kast met alle apparatuur (Snoeren! Kabels! Elektra!) wilde ik ergens anders hebben.

Ik besloot om voordat ik ging beginnen eerst de rest van het huis op te ruimen en netjes te maken. Afwas weg, vloeren netjes, bedden opgemaakt. Want ik kon me zo voorstellen (nou goed dan, het is misschien zelfs wel eens voorgekomen) dat ik na het verplaatsen van de meubels geen energie meer had voor de onbeduidende dingetjes zoals koken en afwassen. Ken Uzelve, zeiden ze in het oude Griekenland, en daar houd ik mij aan.

Maar toen alles netjes was kon ik aan de slag. Ik besloot met de monsterlijke boekenkast te beginnen. Ik ben telkens weer verbaasd hoeveel boeken er in die kast staan. Toen de kast leeg was, was de hele kamer gevuld met boeken! (Bij dezen een bedankje aan Ikea voor de Expedit).

Eigenlijk verliep het allemaal zeer voorspoedig. Het uitruimen, verplaatsen en weer inruimen van de Expedit duurde zo'n anderhalf uur. En natuurlijk heb ik ook alle boeken afgestoft, spinraggen verwijderd en dergelijke. Gedurende dit soort verbouwinkjes hou ik meteen een voorjaarsschoonmaak, alles wordt gestoft en gesopt, en je wilt niet weten hoe de plinten achter die boekenkast eruitzagen.

De kast met apparatuur, de bank... ach, het is allemaal van Ikea, dus betrekkelijk licht in gewicht. Dat maakt verplaatsen wel eenvoudig.

Rond drie uur 's middags was ik klaar. Ik ging met de hond wandelen, en op dat moment kwam Echtgenoot juist thuis. Goed getimed, kon hij fijn even de eerste schok verwerken zonder mij. (Hij was wel op de hoogte van de plannen voor verplaatsing. Zo ben ik dan ook wel weer, tegenwoordig.)

Uiteraard vond Echtgenoot het de eerste tien minuten dat ik weer thuis was Helemaal Niks. Lelijk. Daarna, toen ik bereidwillig aanbood alles weer terug te schuiven - nou ja de tv-kast misschien - vond hij het toch wel leuk en kon het wel zo blijven staan. Waar ik eerlijk gezegd ook op gerekend had. Ken Uzelve is dan misschien een praktische handleiding, maar Ken Uw Echtgenoot zou het ook goed gedaan hebben bij het orakel van Delphi.

En nu het beste nieuws: Ik verwachtte enorme rugpijn te krijgen. Of spierpijn, waar dan ook. Maar de dagelijkse oefeningen werpen hun vruchten af; ik bemerkte tijdens het werk al dat mijn conditie verbeterd is, maar daarbij komt nog dat ik helemaal geen spierpijn heb gekregen! Mijn rug- en andere spieren zijn een stuk sterker geworden. Conclusie: verbouwing geslaagd, geen bijkomende schade. Ik kan mijzelf weer eens feliciteren.

En dan zal ik vandaag wat lekkere dingen gaan maken. Want ik heb mij (á la Julie&Julia) voorgenomen elke dag iets te koken uit De Dikke Vegetariër. Het schema voor de komende vier weken is al gemaakt. En de eerste salade ook. Maar ik loop nu (al) twee dagen achter, dus die zal ik maar eens inhalen. Iets van haverkoekjes staat er op het programma, en daar doe ik Echtgenoot in elk geval wél een plezier mee...
Ik heb geloof ik wel een speciaal lijntje met de kosmos - of hoe je het ook wilt noemen. Blogpost ik vanochtend over mijn test met azijn en soda, lees ik zojuist een tweet van stofzuigerzen over minder plastic gebruiken; ik open geïnteresseerd de webpagina, en vind een link die leidt naar een andere pagina, namelijk deze: Zelf wasmiddel maken. Tadaa! Doe er uw voordeel mee.
Eindelijk was deze week de fles wasmiddel leeg. En kon ik gaan experimenteren met het wassen met alleen soda en azijn. Ik heb drie wassen gedraaid, twee op 60 graden (washandjes, handdoeken e.d.) en een kledingwas op 40 graden. Wat kleding betreft ben ik tevreden. En ook de eerste handdoekenwas was prima, alles schoon en geen 'geurtjes'. Maar de tweede 60-gradenwas vond ik niet fris ruiken. Het was nu ook weer niet echt zo dat het stonk, maar het rook ook niet 'schoon'. Misschien omdat er ook een dweil bij zat?

Nu weet ik niet in hoeverre we bij het gebruik van een normaal wasmiddel bedonderd worden door onze neus: het ruikt fris dus het zal wel schoon zijn. Voor hetzelfde geld is mijn was nu precies zo schoon, alleen zonder chemisch fris luchtje. En ik vermoed dat wanneer het weer het weer toelaat om de was buiten te drogen, dit probleem ook uit de weg geruimd is. Mijn droogmolen staat helaas op het noorden, en zolang de tegels van het terras niet droog zijn is het niet 'drogend' genoeg om was te drogen, aldus een oude wijsheid die ik van mijn vorige buurvrouw leerde. Niets ruikt zo lekker als door de zon en de wind gedroogde was.

Ik ga deze week nog door met testen. Als ik het echt niet langer aankan dan moet er toch maar een klein beetje Ecover wasmiddel bij sterk vervuilde was.