Toevallig (in verband met mijn vorige blogpost) las ik gisteravond ook nog dit - in een boek van Ruediger Dahlke:

Der Charme der Einfachheit ist für diejenigen, die ihn noch nicht kennen, überwältigend. Weniger kann soviel mehr sein!
Wer einmal gelernt hat sich über all das zu freuen was er nicht, oder besser nicht mehr braucht, geniest einen Bummel durch die Stadt auf ganz eigene Art. Nichts zu brauchen ist ein wundervolles Gefühl. Sagt es uns doch, dass wir alles haben, was wir brauchen. Wer glaubt, Glück mache aus, alles zu bekommen, was man wolle, der wird dieses Ziel nie erreichen. Wer aber erkennt dass er nur alles zu wollen braucht, was er bekommt, ist bereits am Ziel und glücklich. Glück können wir nicht machen, aber wir können es geschehen lassen. Oft brauchen wir nur aufzuhören mit all dem machen und das gluck stellt sich von ganz allein ein.

Voor degenen die het Duits niet machtig zijn hier een vertaling.

De charme van de eenvoud is voor diegenen die haar nog niet kennen overweldigend. Weinig (minder) kan zoveel meer zijn! Wie eenmaal geleerd heeft blij te zijn met alles wat hij niet, of liever gezegd niet meer, nodig heeft, geniet op een totaal andere manier van een wandelingetje door de stad. Niets te hoeven hebben is een wonderlijk gevoel. Het vertelt ons namelijk dat wij alles hebben wat we nodig hebben. Wie meent dat geluk betekent alles te krijgen wat men wil, zal zijn doel nooit bereiken. Wie echter erkent dat hij alleen maar alles hoeft te willen wat hij krijgt, heeft zijn doel al bereikt en is gelukkig.

We kunnen geluk niet maken, alleen maar laten gebeuren. Vaak hoeven we alleen maar op te houden met 'doen' [zoeken?! - meibloempje] en dan dient het geluk zich vanzelf aan.
Vorig weekend zijn wij er even tussenuit geweest. Gezellig naar Drenthe. Op de zondagmiddag wilden we nog iets 'gaan doen', maar ja, wat? En vooral... waar? We besloten op aanraden van de receptioniste van ons hotel naar museumdorp Orvelte te rijden. Daar mag je gratis in. Helaas kostte een parkeerplek drie euro, en had ik geen geld maar alleen een pinpas op zak. Dat was dus Orvelte.

Toen besloten we (iets totaal anders, maar in ieder geval leuk, en open, en met gratis parkeren) naar Ikea in Groningen te rijden. In eerste instantie teleurgesteld over het mislukte uitstapje naar Orvelte, haalden we onderweg herinneringen op aan andere keren dat uitstapjes mislukten.

*Die keer dat we een poging deden om bij Westerbork te komen maar zo vaak/lang verdwaalden dat we het maar opgaven. (Toen hadden we inderdaad nog geen TomTom).

*Die keer daarna dat we onderweg ergens naartoe heel veel leuke dingen voorbijreden (zoals theehuizen, pottenbakkersboerderijen, kleine musea etc.) en dachten: dat moeten we onthouden voor de volgende keer. Waarheen we onderweg waren weet ik niet meer, maar we kwamen vreemd genoeg in Westerbork terecht. Waar we op dat moment dus NIET naar zochten, en daarom reden we verder.

*Die keer daarna dat we besloten leuk op de bonnefooi te gaan rondrijden om al die leuke toeristische dingetjes die we die keer daarvoor voorbijgereden waren te gaan bezoeken - en toen waren die ineens nergens meer te vinden. De paar interessante dingen die we wel zagen waren gesloten. (Wat zoeken wij eigenlijk nog in Drenthe, vraag je je nu waarschijnlijk af. Misschien wel begrijpelijk dat Drenthe bij ons al jaren synoniem is aan 'verdwalen'. Zoveel mislukte uitstapjes...)

Kortom. In de auto, onderweg van Orvelte naar Zweden  Groningen zag ik het ineens het licht.

We moeten de gelegenheden en de mooie momenten grijpen wanneer ze zich aandienen. Want op het moment dat je ernaar gaat zoeken zijn ze niet (meer) te vinden. 


Hoe vaak rijden wij leuke dingen voorbij omdat we iets anders zoeken? Hoe vaak zijn wij verdwaald en stug doorgegaan om uiteindelijk toch niet te komen waar we naar onderweg waren? Welke leuke dingen hadden we kunnen beleven als we waren gestopt met zoeken, en in plaats daarvan blij waren geweest met wat we vonden?

Als om ons te testen gebeurde er toen iets grappigs. Omdat we in Groningen bekend (denken te) zijn hadden we de TomTom niet aan en we namen prompt (ja hoor) de verkeerde afslag van de snelweg. Zucht, dat kon er ook nog wel bij. Na twee straten in blinde verwarring gereden te hebben zag ik ineens waar we waren. Vlakbij de straat van het Grafisch Museum, waar ik mijn boekbindcursus had gedaan. Ik wilde echtgenoot altijd graag nog het Grafisch Museum laten zien, en het schoot me te binnen dat het op zondag geopend is. We besloten meteen om nu eens niet door te rijden, maar deze kans te benutten nu hij zich voordeed.

En toevallig was een parkeerplek voor de deur; Bij binnenkomst bleek dat we gratis entree hadden omdat het toevallig museumweekend was. Zo werd onze middag alsnog heel erg leuk. En natuurlijk zijn we daarna op ons gemakje naar Ikea gegaan.


Verdwaler of vinder?
De volgende dag begon ik te lezen in Ziels Eigenwijs, een boek van Annemarie Postma.
Tot mijn verrassing kwam ik bij een hoofdstukje met als ondertitel: Zoekt en gij zult verdwalen.

Ah! Zei ik het niet! (Synchroniciteit, ook zoiets wat alleen gebeurt als je er niet naar zoekt.) Annemarie schrijft dat mensen die zoeken vaak zo'n bewustzijnsvernauwing hebben dat ze niet zien wat er om hen heen gebeurt. Iedereen snapt het wanneer je het voorbeeldje geeft van het zoeken naar de bril, die op je eigen hoofd blijkt te staan. Hoe kan het dat je dat niet gemerkt hebt? Omdat je aan het zoeken was en je dus afsloot van de realiteit. Je voelde niet eens dat hij op je hoofd stond!

Wat dat betreft kun je dus beter een vinder zijn. Vinders worden nooit teleurgesteld omdat ze niet krijgen of bereiken wat ze zochten. Ze zijn blij met wat ze zomaar op hun pad vinden, met wat hun toevalt. 


Plannen kunnen op duizend manieren in het water vallen en zo tot teleurstelling leiden. Het is gesloten. Het regent. Het licht is niet goed voor de foto die je nu eindelijk wilt gaan maken. Iemand die een diamant zoekt en die nooit vindt (of eentje die kleiner is dan hij wilde), zal zich waarschijnlijk ongelukkig voelen.

Maar onderweg naar Ikea kun je tot een wijs inzicht komen, zomaar, zonder dat je dat van plan was. Of je staat plotseling op het goede moment op de goede plaats. Voor wie geen diamant zoekt is de vondst van een mooie steen al reden om blij te zijn.

De vraag is dus niet langer wat wij zoeken in Drenthe (of in het leven), maar wat wij er vinden. En of we daarmee dan blij kunnen zijn.


En jij? Ben jij een zoeker of een vinder?
In het kader gezond, groen en (nou ja...) goedkoop: de deokristal. Of kristaldeo. Ik gebruik er nu sinds een paar dagen een, en hij bevalt me zeer goed. Zelfs beter dan de Weleda deodorants.

Hoe werkt het? Eenvoudig. Je moet de kristal wat vochtig maken, gebruiken als deo, en daarna weer droog opbergen.

Die van mij komt bij Trekpleister vandaan, het merk is DO2, helaas doen die ze uit het assortiment. Ik wist niet dat TP ze verkocht,  maar dochter A. belde vorige week vanuit een TP dat ze in een opruimingsbak lagen. Normaal gesproken kosten ze €6,95 en nu €4,00. Leuk prijsje om het eens te proberen. En met goed resultaat. Geen irritatie, geen rare luchtjes. Dus op naar de TP voor de laatste deokristallen.