Gisterochtend knalde echtgenoot met zijn hoofd tegen een zolderbalk, en hij maakte van de weeromstuit een beweging waarbij hij met zijn voorhoofd  recht tegen mijn neus knalde. AUW!!! Hij wilde al 112 bellen, want de klap was gigantisch, (ik had ook eerst het idee dat al mijn tanden losgerammeld waren) maar we hebben er eerst maar eens ijs in een washandje opgelegd. Het doet nog wel pijn, maar is niet blauw geworden, en dat zie ik dan maar als een gunstig teken. Het stomme was dat ik een paar minuten eerder - toen hij een armzwaai maakte die nogal dicht bij mijn gezicht langskwam - nog had gezegd: kijk je wel een beetje uit voor mijn neus? (Duh! ik had hem nooit op het idee moeten brengen.)
Want ooit, (een jaar of 8 terug, toen wij in een heeeeeel klein tentje lagen (echtgenoot is ongeveer 2 m. lang...)) draaide hij zich in zijn slaap om, en liet zijn hand op volle snelheid op mijn neus landen. Daar heb ik toen nog maanden pijn van gehad, en het kraakte ook nogal, heel lang. Omdat hij de zachtaardigheid zelve is plaag ik hem er nog wel eens mee, dat hij mij knock-out wilde slaan. Die neus & die klap is al jaren een running gag bij ons.  Dus....nu kunnen we weer een paar jaar vooruit. 

Toen ik eergisteren naar de fysiotherapie liep (activepoints!) moest ik een lange rechte weg lopen. En hoewel ik stevig doorliep, leek het einde van die weg steeds even ver van mij vandaan te blijven. Ik voelde dat ik daardoor ontmoedigd raakte - ik liep toch best snel! Toen besloot ik niet langer naar dat punt in de verte te kijken, maar naast mij. De bloemen, de struiken... en ineens zag ik dat ik inderdaad heel snel liep, want al die dingen gingen met een rap tempo aan mijn oog voorbij. 
Ik zag hier meteen een mooi parallel met afvallen. Als je alleen maar het einddoel voor ogen hebt lijkt dat misschien zó ver weg en maar zo langzaam dichterbij te komen dat je gaat denken: dat bereik ik nooit.
Kijk je echter naar de stappen die je nu doet, de vooruitgang die je al gemaakt hebt, dan blijf je gemotiveerd. Zei ze wijs, na al een hele week Weightwatchers en nul ervaring met dipjes of plateaus.
En tegen de tijd dat ik hier helemaal lang en diep over doorgedacht had keek ik weer op en had ik zonder het te merken het einde van de weg bereikt. Yes!

Ik ga me dus focussen op het NU, de beslissingen die ik NU neem, de vooruitgang die ik NU boek. Het einddoel (een gezond BMI) zal dan vanzelf dichterbij komen!
Ik ben weer eens bezig mezelf opnieuw uit te vinden. Deed ik mijn kledingkast sinds vorig jaar heel minimalistisch met zeven-van-alles in een beperkt kleurengamma, nu wil ik toch weer vrolijke kleuren. Dat dochter A. mij daarom uitlacht neem ik maar op de koop toe. Ik zie het zo: Ik had er toen plezier in om het zó te doen, en nu heb ik er plezier in om het anders te doen. Wat is daar mis mee?
De kringloopwinkel heeft daarom nu een goede klant aan mij. 

Ook heb ik besloten dat ik echt niet net als de rest van de familie steeds dikker wil worden dus ben ik nu serieus Op De Gezonde Toer. Ook dat moest ik even opnieuw uitzoeken. Het bijhouden van een eetdagboekje leidde tot de constatering dat ik niet echt heel veel at, en ook niet ongezond, maar wel behoorlijk calorierijk. Want al die gezonde oliën en vetten tikken kennelijk toch aan. Maar daar wordt aan gewerkt nu. (Dus dat betekent binnenkort nog meer nieuwe kleren. Ha!)

Natuurlijk wordt er hier nog steeds opgeruimd en weggegooid. Ik merk dat ik stagneer als er ergens spullen staan die eigenlijk weg kunnen. Is mijn huis opgeruimd dan voel ik mezelf ook ineens beter. Actiever, lichter, energieker. Dus opruimen en wegdoen is een doorlopend proces.

Jammergenoeg heb ik al sinds oktober 2010 last van mijn si-gewricht, en kan ik niet lang zitten, dus het computeren is er wel wat bij gebleven. Excusez-moi. Ik beloof verbetering. 

Ik heb mijn hele leven al een wankele suikerspiegel. Dat resulteerde vroeger nogal eens in een al even wankel humeur. Ik moest op gezette tijden eten hebben, anders brak de hel los. Maar dan ook echt!

Inmiddels vermoed ik dat ik last heb van insulineresistentie. En kom ik er langzaam achter wat wel en niet goed voor mij is. Begin ik 's ochtends met brood, dan heb ik de hele dag honger, en eet ik minstens twee keer zoveel als nodig is. Begin ik met een bakje yoghurt of pap dan red ik het prima. Ook moet ik zorgen dat ik niet te veel tijd laat verstrijken tussen de maaltijden, en dat is de reden dat ik meestal vier keer per dag iets eet.

Ik kan dan ook niet uit de voeten met alle geboden 'dieet'raad. Een appel wordt bij WW (en trouwens ieder ander dieet) als 'verzadigend' voedingsmiddel genoemd. Lekker gezond tussendoortje! Maar eet ík een appel, dan val ik een kwartier later ongeveer tegen de vlakte van de honger - ook als ik daarvóór niet eens trek had. Een enkele appel als tussendoortje werkt voor mij dus niet. Wel gecombineerd met eiwit, dus bijvoorbeeld een bakje yoghurt of een stukje kaas.
Brood is wel gezond en verzadigend, maar van brood word ik gigantisch opgeblazen, dus daarvan moet ik per dag niet te veel eten. En dan snap je dat een leven-lang-fit ('s ochtends alleen fruit!) of een Sonja Bakkerdieet ( best veel koolhydraten&suiker met al die koekjes tussendoor) voor mij niet lang vol te houden was.

Wel zo prettig dat je met WW een dieet kunt samenstellen dat bij je eigen lichaam past, en toch in de gaten kunt houden dat je niet teveel binnenkrijgt. Zo hoop ik nu af te vallen zonder dat mijn suikerspiegel piekt. Of inzakt. Want als die balans verdwenen is, is het heel moeilijk om nog 'verstandig' te zijn. Dan blijkt dat we allemaal maar weer een slaaf van onze hormonen zijn….

Erg veel info over de slechte invloed van suiker vond ik trouwens op de site van nancy appleton, die een boek schreef over suiker. In Nederland is er ook www.suikerwijzer.nl - een leuke site met veel lekkere recepten zonder suiker


Nou, feitelijk 1,7 kilo. Ik ben blij! Ik vind het Propoints systeem erg goed en het online programma heel handig. Had wel even een probleempje met het invullen van voedingsmiddelen die niet in de lijst staan en waarvan je ook geen gegevens hebt (een oubliehoorntje? ik heb er maar twee koekjes van gemaakt. Had trouwens de helft weggegooid.)

Ik heb deze week eens nagedacht over de mogelijke valkuilen op mijn pad. 
Een van de dingen waar ik wel snel tegenaanloop is dat ik zo enthousiast ben over de eenvoud van het afvallen, dat ik denk: Het is zo gemakkelijk, ik kan nu best even uit de band springen, en als ik weer wil afvallen ga ik rustig weer verder/opnieuw beginnen.

Da's dom, ik weet het. Want dat moment (van verdergaan met gezond eten) komt dan gewoon niet meer, en dat even uit de band springen resulteert in zwembandjes die uit je broek springen.

Dus ik heb mij er op ingesteld dat ik de rest van mijn leven punten moet bijhouden. 

Een andere eigenaardigheid is dat ik best een raar zelfbeeld heb. Ik zie in de spiegel nooit een dikke vrouw. Ik voel mij ook nog niet dik. Misschien omdat de laatste 10 kilo er relatief snel aangekomen zijn, maar ik ben tussen mijn oren nog steeds slank, en pak steevast te kleine kleren uit het rek, probeer mij in ruimtes te wurmen waar ik allang niet meer inpas ...heel vreemd is dat. De waarheid zie je pas als er een foto gemaakt wordt en je jezelf eens vanuit andermans ogen ziet.

Maar het probleem wat dan kan opduiken is dat ik - na een paar weekjes dieet, en een heerlijk gevoel van slankzijn - op een dag in de spiegel kijk, een nog slankere versie van mijn toch al slanke zelfbeeld zie, en zeg: wat is hier eigenlijk mis mee? En dan natuurlijk denk dat ik er ook best mee kan stoppen.
Wat geen goed idee is. Want mijn BMI is gewoon vet hoog.


Er zullen nog wel meer zelfsaboterende acties komen. De meeste komen van tussen mijn oren. "Wie zegt dat je slank moet zijn?" "Slanke mensen hebben meer rimpels." "Je moet wel een klein beetje reserve hebben." "Te dun is ook niet gezond." "Slank zijn is maar een mode, in andere werelddelen is dik zijn begeerlijk." 
Ik heb geen idee hoe al deze overtuigingen zich in mijn hoofd gezet hebben. Maar het is duidelijk dat ik beter op gezondheid kan focussen dan op slank zijn. :-)

Support kopen
Gisteren met dochter uit winkelen geweest. Ik zag bij Steps prachtige jurken, en heb er wel gepast maar NIET een gekocht. Onzinnig toch, wanneer ik binnenkort een maat (of twee, of drie) kleiner moet dragen? Ik heb nu afgesproken dat wanneer ik een hele maat kleiner heb, ik een jurk mag kopen als beloning. Toen wilde dochterlief er ook even wat uitslepen natuurlijk: 'Als ik je dieet nou al die tijd niet belachelijk maak, betaal je voor mij dan ook een halve jurk?'
Nou zeg! Maar een idee kwam in mij op. "Als je me ondersteunt en helpt om mij aan mijn punten te houden, dán wil ik daar wel over nadenken ja...."

Zo heb ik dus nu behalve de steun van mijn moeder, de onwrikbare overtuiging van echtgenoot dat dit gaat werken en dat ik dit KAN, nu ook de steun van dochter 'gekocht'. :-)

Gelukkig word ik in mijn WW-avontuur gesteund door mijn echtgenoot die het gevoel heeft dat dit gewoon gaat werken voor mij.

Want van je kinderen moet je het niet hebben. Keihard zijn ze. Zeventien jaar en denken de wereld te kennen. (Dat weet ik, want dat dacht ik ook toen ik zeventien was.)
Mijn dochter lag dus helemaal dubbel toen ze hoorde dat ik WW ben begonnen.
En het beste is natuurlijk - net als van die andere diëten - dat je alles mag eten, vroeg ze.
Uh....ja.
En wanneer je wilt?
Ook dat ja! (Ik kon er wel enthousiasme voor opbrengen, maar ik kreeg zo het gevoel dat dat niet wederzijds was.)
Flinke lachbui.
Dat klinkt net als die trainapparaten van Tell-sell - 'het mooiste is dat ze perfect onder je bed passen.' Waar ze dan dus ook belanden.
Nou, ik neem de uitdaging aan hoor. Pff! Er liggen trouwens geen Tell-sell apparaten onder mijnbed. (Nee zeg, bewijsmateriaal moet je zo snel mogelijk kwijt zien te raken!)
Ik heb een oefenmat en die gebruik ik ook nog echt.

Dus de grappen over punten, bonuspunten en strafpunten vliegen hier over de tafel. Maar dat is niet erg. Ik ben wel wat gewend. Ik heb een dikke huid.

Ha Ha Ha.

Inmiddels ben ik twee dagen aan het WW-en. Het gaat prima. Soms heb ik een beetje last van mijn maag, ik geloof dat veel rauwe groenten me nog niet zo bekomt. Maar me aan de punten houden lukt goed.

Iemand vroeg hoe ik in vredesnaam aan 60 punten kwam op een dag. (VOORdat ik met WW begon, dus!) Dat is nog niet zo moeilijk als het lijkt. (helaas! kan ik wel zeggen)
  1. Ik geloof in groenten en fruit. Maar 5 keer per dag lukte me niet echt.
  2. Ik merkte dat ik van koolhydraten erg opgeblazen wordt. Ik hing dus een manier van eten aan die voorschreef: pas op met koolhydraten, maar wees niet bang voor vet. En dat was ik dan ook niet. LOL.
  3. De helft van de maand dacht ik: Het leven moet wel leuk zijn, en ik geniet gewoon erg van eten en van koken, dus in mijn eten moet ik niet gaan schrappen.
De andere helft van de maand dacht ik: maar als ik dik word heb ik OOK geen lol in mijn leven. Ik switchte dus nog wel eens hoewel de basis gezond bleef. Vond ik.

4) Wat voor mij goed werkte was vier keer eten in plaats van drie. Dan had ik minder behoefte aan tussendoortjes.
5) Calorieën vond ik onzin. Want 100 calorieën uit groente is toch iets heel anders dan 100 calorieën uit een snicker.

Combineer die vijf dingen en je komt op een dieet uit dat ongeveer zo ging:

‘s Morgens een bakje yoghurt of kefir met muesli en fruit, soms nog wat amandelen (gezond!) en rozijnen. Daarover gezonde omega 3-6-9-olie en wat lijnzaad. Plus een paar glazen water. Brandnetelthee erbij - helemaal goed toch?

Sommige dagen maakte ik havermoutpap of boekweitgrutten. Met sojamelk.

Om elf uur lunch : twee biologische boterhammen met roomboter (gezond vet, tenslotte) en biologische jonge kaas of geitenkaas of biologische pindakaas. Eventueel nog een stuk tomaat of komkommer. Maar het kon ook in de oven gebakken vis zijn met groenten. En mayonaise, want bij Leven lang Fit mocht je altijd mayonaise dus dat kan niet ongezond zijn. (Tja, neem me niet kwalijk, maar dat was toch wel een van de betere punten van een Leven lang Fit.)

Om drie uur de volgende maaltijd - officieel een bakje sla of zelfgemaakte soep, maar in de praktijk werd dat ook wel weer eens een boterham met boter en beleg. Lekker laagje (gezond vette, toch?) pindakaas erop, of een gebakken ei. Misschien nog een handje noten erbij. Eventueel een stuk fruit.

Avondeten: gewoon, avondeten. Geen restricties. Nou ja, ik ben erg dol op kip. Vooral op een knapperig korstje. OMG schrok ik eventjes toen ik de punten zag voor kip met vel!
Oja, en hartige taart maakte ik ook graag. Bladerdeeg, eitjes, slagroom en groenten, dus supergezond. Dacht ik.

Maar een lunch was ook wel eens een pizza. Omdat ik ‘altijd’ zo gezond at, kon dat wel voor een keertje. En die tompoes, 1 x per jaar, daar moest ik dan niet moeilijk over doen, anders werd ik zo’n biologische glutenvrije sojavrouw....( En de week daarna was het natuurlijk ‘dat gebakje, 1 keer per jaar.” Of de snicker. Je snapt hem wel, denk ik.)

Het probleem was dus dat de theorie en de praktijk nogal uit elkaar lagen. In theorie at ik heel gezond, en in de praktijk at ik ook wel veel gezonde dingen, maar wel de meest vette gezonde dingen. Ik begin nu te snappen dat je ook van gezonde vetten niet te veel moet nemen.

Zoals ik het nu bekeken heb moet het goed mogelijk zijn om met WW-online op ‘mijn’ manier (in elk geval volgens ‘mijn’ theorie) te eten (minder koolhydraten, geen angst voor vetten, vier keer daags eten, weinig suiker), alleen zal ik nu de points in de gaten houden, en dus hopelijk afvallen. En vooral, hopelijk, een iets stabielere manier vinden om met voedsel om te gaan. Waarbij theorie en praktijk dicht bij elkaar liggen.

Sinds mijn moeder - toen ik 15 jaar was - "Een leven lang fit" deed, heb ik een voorkeur voor 'natuurlijk eten'. Dus geen pakjes of zakjes, maar biologische groenten en vlees. Zelf koken. De kinderen kregen nootjes en rozijnen in plaats van snoep. Havermoutpap kook ik, en boekweitgrutten. Zo'n bijna-irritant reformwinkeltype ben ik.

Door de jaren heen heb ik niet veel gedieet. Toen ik 18 was woog ik 52 kilo, toen ik trouwde was ik een jaar later (!) tien kilo aangekomen. Daarna was het wel redelijk stabiel. Totdat ik bedacht dat 65 kilo te zwaar was. En ik zes weken Leven lang Fit ging doen, waardoor ik 6 kilo afviel, waarna het fruit mijn neusgaten uitkwam, en ik ermee kapte. Daarna kwam ik weer aan, maar toen was ik ineens 69 kilo. 

Nouja, ineens...tussendoor kreeg ik nog twee kinderen. En aangezien ik uit een zwaarwichtige familie kom, waar alle vrouwen 'ontploffen' als ze eenmaal kinderen hebben gekregen dacht ik dat het erfelijk/hormonaal was. Enfin...na een paar jaar begon dat me weer te vervelen en deed ik een Sonja Bakker-poging. Maar al die verplichte koeken was niks voor mij. Exit Sonja. Na die tijd werd ik natuurlijk nog wat zwaarder. Dus daarom besloot ik niet meer te diëten.

Met inmiddels een kast vol gezonde kookboeken (Gillian McKeith, Annemarie Postma, Meijke van Herwijnen, De Dikke Vegetarier) besloot ik dat ik zelf wel slank kon worden. Of kon afvallen. Of, nou ja, in ieder geval gezond kon eten.

En daarom vond ik het zo vreselijk oneerlijk dat ik steeds dikker werd. Want zeg nou zelf: Ik drink ECHT alleen maar kruidenthee en water. Ik eet gezond, heb zelf een moestuintje. Ik maak mijn macaronisaus zelfs zelf. Chips doe je me geen lol mee (E621!) en snoep ook niet. Ik wandel minimaal 2 x per dag met de hond. Ik heb geen eetbuien. Chocola eet ik alleen voordat ik ongesteld word, en zelfs dan geen hele reep. 

EN TOCH WERD IK STEEDS DIKKER...de laatste drie jaar zelfs sneller. Okee, het kon de leeftijd zijn. Ik was dus eigenlijk onschuldig slachtoffer van verkeerde hormonen. Als er iemand het verdient (met zulke eetgewoonten) om dun te zijn, dan ben ik het toch zeker!

Toevallig...?
Ik besloot vorige week een dagboek bij te houden van mijn eetgewoonten. Stel je voor, misschien hield ik mezelf wel voor de gek en verdrong ik de helft van wat ik at. Zelfs het dagboekje gaf mij geen inzicht. Ik eet niet extreem veel. Ooit grapte mijn zus eens dat een 'eetbui' in mijn geval hooguit betekende dat ik een hele appel opat... 

Eergisteren hoorde ik over iemand die veel was afgevallen met WW-online. Dat interesseerde me, en ik wilde me er wel eens in verdiepen. Ik vond online een puntenlijst en besloot die voor de grap eens naast mijn eetdagboek te leggen. 

En schrok me wezenloos toen ik erachter kwam dat ik weliswaar niet veel, maar wel verkeerd eet. Mijn gemiddelde per dag zat boven de 60 punten. Waar ik er 29 mag hebben. De waarheid bleek hard en mijn 'gezond leven' waanzin.

Reden dus om de WW-site maar eens te bezoeken. Vroeger stond WW me nogal tegen, omdat de points vooral op calorieën gebaseerd waren, en ik vind dat niet elke calorie gelijk is. Verder trok die cursus (bezoeken) me ook niet aan. 

Maar nu is het anders. De pro-points komen erg logisch op mij over, omdat er rekening gehouden is met meer dingen dan alleen calorieën en vet. Het feit dat groente en fruit nul punten kosten vind ik heel slim. En de online methode spreekt me aan omdat ik nogal computerliefhebber ben.

Kortom. Vanuit het niets ben ik ineens bij Weight Watchers verzeild geraakt. En ik probeer nog steeds van de schrik te bekomen.
Tjongejonge. Er zit duidelijk meer leven in de tuin dan in mij tegenwoordig. Alles groeit gigantisch (hoewel...daar heb ikzelf óók wel wat problemen mee). Door eerst heel veel droogte en warmte en daarna behoorlijke regenval, ziet alles er doorgeschoten en platgeslagen uit. Dus ben ik maar een beetje aan het wieden geweest. Maar ik zie nog niet veel verbetering.

Eigenlijk is het ook alweer te warm om in de tuin te werken.
Ik denk dat ik maar moet gaan voor de 'natuurlijke' 'wilde' tuin. Onkruid bestaat niet, laat alles maar lekker groeien en bloeien. Is het dit jaar niet in de mode, dan een ander jaar wel weer. Hoop ik.
Gisteren hadden we het voorrecht aanwezig te mogen zijn bij de eind(examen)show van Jamila Faber, de dochter van mijn collega. Jamila 'doet' de popacademie. En ze barst van het talent. Op haar myspace-site kun je haar liedjes beluisteren. --->KLIK en dat zou ik zeker doen, want ze kan indrukwekkend zingen. En pianospelen, gitaarspelen, ukelelespelen en xylofoonspelen. En accordeon (of een van de daarop lijkende instrumenten). De show vond plaats op de zolder van een boerenschuur. Alwaar wij mochten plaatsnemen op strobalen, wat de show een heel bijzonder tintje gaf. Dat de koeien in de naburige stal af en toe 'boe' riepen, kan niets te maken hebben gehad met de show, want die was fantastisch.

En als, nee, wannéér ze dan later beroemd is, dan waren wij er al bij, bij die eerste show. Dus hebben we maar meteen haar handtekening gevraagd, voor de zekerheid. Voor als we dat later niet meer durven. Dat we dan een uur staan te dubben ... zullen we wel of zullen we niet? Ongeveer zoals het gisteren ook ging omdat één van de ruim twintig aanwezigen Ronald Giphart was.

Dochter A. leed onder keuzestress, wist niet of ze het erger vond om Zijn handtekening te vragen of om zonder handtekening te vertrekken. Uiteindelijk nam dochter J. het voortouw en hebben we een praatje gemaakt met de (bijzonder aardige) schrijver. Tot mijn schande moet ik zeggen dat ik - terwijl ik toch minimaal drie boeken in de week lees, ook literatuur -  nog nooit een boek van Ronald Giphart gelezen heb. Dat is dan wel weer een tikkeltje genant op zo'n moment. "O, meneer de beroemde schrijver, ik heb nog nooit een boek van u gelezen, maar doet u mij toch maar even alstublieft een handtekening. Nu u hier toch bent." Gelukkig kon hij er om lachen.

Het was deze week toch al een beroemdheden-week. Vorige week waren de kinderen uitgenodigd voor de conventie van Achlum, waar echt ontzettend veel BN'ers rondliepen. Zo staat dochter J. op de foto met Job Cohen en Pieter van den Hoogenband en verscheen dochter A. verschillende malen in beeld bij de lezing van Femke Halsema.

En nee, natuurlijk heb je daar niks aan. Met een bekende persoon praten of een handtekening krijgen maakt je niet een beter mens. Maar toch is het leuk, de ervaring dat je gepraat hebt met een bijzondere persoon, iemand die (of wiens werk) invloed heeft gehad op veel mensen. Niets menselijks is ons vreemd, en dus zijn ook wij onder de indruk. Bevlogen mensen, mensen die ergens helemaal in op kunnen gaan, trekken mij sowieso aan. Of ze nu bekend zijn of niet, talent herken je als je het ziet.

En zo'n indruk maakte ook (ongetwijfeld binnenkort-beroemdheid) Jamila Faber, die ons met haar muzikale en grappige show op het puntje van onze stoel strobaal hield. Ik kan niet wachten op de volgende show!