Ik heb een paar leuke sjaals en sjaaltjes. Altijd handig tenslotte om een saaie outfit wat op te fleuren of om op een net-te-kille dag iets minder koud te worden. Alleen droeg ik ze nooit zo vaak als ik eigenlijk zou willen. Dat zit zo: Ik weet nooit zo goed hoe ik ze charmant moet vastmaken. En eindelijk had ik dan wel een methode gevonden waarbij ik er een leuke modieuze knoop in maakte die dan ook nog goed bleef zitten, maar eigenlijk vond ik het niks, zo'n knoop op borsthoogte. Nog wat extra volume op een plaats waar al volume genoeg was, zeg maar. En dan waren er ook nog sjaaltjes die van zulke gladde stof zijn dat een knoop er eenvoudig weer uitgleed.

Tot vorige week. Met dochter J. aan het winkelen vond zij een prachtige sjaal bij haar nieuwe jas (€15 bij V&D! De jas, niet de sjaal!) en die sjaal was...geniaal! De uiteinden waren namelijk aan elkaar genaaid. In een flits zag ik dat dit de oplossing was voor mijn probleem. Een ronde sjaal kun je namelijk niet verliezen want hij hangt hoe dan ook altijd om je nek. Je kunt een heel lange sjaal tot drie keer om je nek wikkelen, als het koud is, of nonchalant en luchtig twee keer wanneer het mooi weer is maar je toch een sjaal wilt dragen. Bij lange sjaals blijft ook nog altijd de mogelijkheid bestaan tot een doorhaalknoop (zo maakte ik ze tot nu toe vast).
Kleinere sjaaltjes kun je één keer om je nek wikkelen, of gewoon laten hangen.

Om het uit te proberen heb ik nu van een paar sjaals de uiteinden aan elkaar genaaid. En het werkt! Geen stofophopingen meer onder een jas of trui, geen knoop die irriteert. Ik ga nu al mijn sjaals rond maken, en ze heel veel dragen. Deze metamorfose kost niks behalve een klein beetje handenarbeid.

In de Genoeg die gisteren op de mat lag staat ook een tip voor een simpele ronde sjaal: Knip van een t-shirt dat je niet meer draagt de onderkant af. Voilá...een ronde sjaal! Maar dat kan nog leuker...kijk maar eens hier: http://upcycled-nl.blogspot.com/2010/04/t-shirt-ketting-of-sjaal.html.
Laat het nu de hele zomer maar regenen, ik weet wat ik ga doen!

Heel lang geleden beval een oosterse heer zijn wijzen: Ontwikkel een geniale kernachtige gedachte die in alle tijden en onder alle omstandigheden toepasbaar is. De wijzen stelden hem de volgende zin voor: "Ook dit zal voorbijgaan."
Dat was zeker een geniale gedachte, want het maakt de hoogmoedige nederig, en degene in nare omstandigheden geeft het hoop. Het leert de rijke om niet te vertrouwen op zijn rijkdom. Het leert ons dat alles in het leven voortdurend aan verandering onderhevig is en uiteindelijk voorbij zal gaan.
Ik vond het verhaal (dat vast nog wat uitgebreider was dan deze drie regels), toen ik het voor de eerste keer las heel erg mooi. En nog steeds, wanneer ik iets moeilijks moet doen, of als ik een vervelend moment heb, denk ik: This too shall pass. Ook dit zal voorbijgaan. (in het Engels loopt het veel lekkerder vind ik.)
Dat geldt dus niet alleen voor nare situaties, maar uiteindelijk ook voor leuke dingen. Toch vind ik het goed om daar af en toe eens over na te denken. Het relativeert alles.
Ik ben nu toch wel echt afgedaald tot een twijfelachtig niveau. Nee, nee, ik loop nog niet in dezelfde parka als echtgenoot, maar dat moment kan niet lang meer op zich laten wachten....ik heb mij vanaf vandaag gevoegd bij de massa mensen die een foto van hun huisdier als bureaubladachtergrond hebben. Iets waartoe ik mijzelf tot nu toe niet in staat achtte...

Maar deze mooie foto, gemaakt door dochter A. moest gewoon als bureaubladachtergrond. Mijn boeken en Maxi - wat meer heeft een mens nodig? (Nou ja, behalve een laptop, en een bus, en een fiets en nog wat dingetjes...)

Maandag 25 juli. De budgetmeter is inmiddels al ruimschoots overschreden. Hadden jullie iets anders verwacht?
Aan de andere kant is er ook extra geld binnengekomen, in de vorm van een flinke teruggave van gas & elektra. Dus kon het uitstapje naar Mary Poppins dat ik al anderhalf jaar geleden beloofd had (maar niet eerder dan wanneer er eersterangskaarten voor 25 euro per stuk zouden zijn) wel uit. Gelukkig had de HEMA deze maand ook weer goedkope dagkaarten, en zo bleven de uitgaven voor het anders zo prijzige uitje nog binnen de perken.
Verder moesten we OV-chipkaarten aanschaffen - het hele idee is een drama - en daar moest dan ook nog saldo op (royaal, want er moet minimaal een aanvangsbedrag afkunnen. Dat bedrag is per vervoerder verschillend.) Het reizen wordt er voor ons duurder door. Ik had een kortingkaart voor de trein van Arriva, waarbij ik de kinderen (12+) liet meereizen op de gratis meereiskaartjes, maar dat kan nu niet meer. Arriva deelt geen jaarlijks meereiskaartjes uit bij de OV-Chip-kortingkaart.
Voor mensen met jongere kinderen wordt het nog duurder...ik hoorde dat mijn zus per maand 25 euro extra kwijt gaat zijn aan buskosten omdat kleine kinderen wel met korting kunnen reizen, maar alleen op een persoonlijke ov-chipkaart en in bezit van eigen id-bewijs. En dat kost dan ook weer geld. OV chipkaart = meer geld kwijt & minder privacy. Jammer!
O, je kunt wel een anonieme OV-chipkaart kopen, maar dan kun je niet controleren of alles wel correct afgeschreven is. En gezien de ervaring die ik tot nu toe heb (één dag in gebruik en ze hebben al een fout gemaakt!) zie ik dat somber in. Dus met de auto reizen wordt steeds aanlokkelijker, zeker nu we diesel rijden.
Verder is de bus nu achterin geheel betimmerd en geïsoleerd, wat aan materiaal ook zo'n honderd euro kostte. Dochter A. en ik zitten nu sinds een maand op sport (dat moest van de fysiotherapeut, gratis wandelen en fietsen doe ik uiteraard ook al) en daar rolt het geld ook je zak uit. Maar eerlijk is eerlijk, de pijnklachten die ik vanaf oktober 2010 had, en die zelfs door de fysiotherapeut niet opgelost konden worden, zijn de laatste twee weken geheel verdwenen. Al dat rekken en strekken helpt wel degelijk!
Het was door al deze uitgaven een aardig dure maand. Maar het geld is wel naar doelen gegaan waar we hopelijk nog lang plezier van zullen beleven.

Ik ben weer thuis. De afgelopen week heb ik fijn bij mijn moeder gelogeerd met kinderen en hond. Ik ben heel braaf geweest en heb zelfs mijn moeder nu aan het Weightwatcheren gekregen (ze wilde natuurlijk zelf ook). 

Gisteren heb ik een fantastische app op mijn iPhone gezet: iWatchr. Die kost 79 ct, en de uitbreiding kost ook 79 ct. en dan kun je echt alles bijhouden: gewicht, beweging ('bonuspoints'), fitformules, points (er zit geen puntenlijst in, je moet zelf weten en invoeren hoeveel punten iets waard is), er zit een calculator in, enzovoorts. Kortom, ideaal voor als je niet (langer) de hele dag achter de computer wilt zitten, of als je van huis bent en wel alles netjes wilt bijhouden om later hier online te zetten.


Als klap op de vuurpijl blijk ik de afgelopen week 800 gram afgevallen te zijn! Dat is inclusief een lekker broodje (en een heerlijke salade) bij de V&D, aardbeien-korstgebak, rolletjes ham met augurk en appeltaart. Daarentegen hebben we ook elke dag flink gewandeld (een half uur wandelen met winkelen in het vooruitzicht is heel goed te doen!).

Nu die wake-up call. Ik heb gemerkt dat het voor mij goed is om vier keer per dag te eten. Ik moet er vooral om denken dat ik niet te laat eet, want als mijn bloedsuiker met me aan de haal gaat, is het enige dat nog telt SNEL iets eten, ongeacht wat. Ik heb dus zowel op mijn computer als op mijn telefoon wekkertjes ingesteld om 8 uur, 11 uur, 15 uur en 18 uur met de boodschap 'eten'. Als ik dat dan zie weet ik dat ik alvast aanstalten moet maken om iets klaar te maken, zodat ik niet te lang wacht met eten.

Toen ik logeerde, kwam zaterdag ook mijn broer daar. Die hoorde de wekker gaan, las wat er stond en keek stomverbaasd: "Dus je bedoelt dat je het van je telefoon laat afhangen wanneer je gaat eten? Ik heb daar ook iets heel handigs voor: dat heet 'honger'." 

En hoewel ik mij verdedigde met de uitleg die ik zojuist heb opgeschreven, bloedsuikerspiegel, bladiebla, afleiding, enzovoorts... knaagt er nu toch iets. En nee, dat is niet mijn maag! (uhm...hoewel...)

Want als ik het zover laat komen dat ik sta te shaken van de honger, heb ik dus al vrij lang mijn maag genegeerd. Hoe komt dat? Waarom pak ik een lichte trek niet op als een signaal om iets te eten? Waarom moet ik door een wekker gewaarschuwd worden om op mijn hongergevoel te letten? Waarom vertrouw ik niet gewoon op mijn eigen lichaam? Waarom NEGEER ik die aanwijzingen?

Dat was dus een echte wake-up call voor mij. Ik probeer te bedenken wat ik nu ga doen. Een tijdje zonder wekkertjes 'eten'? Kijken of ik mezelf ook kan redden zonder in hongeraanval terecht te komen? 

Het is (hij had gelijk) eigenlijk te bizar voor woorden dan ik mijzelf er aan moet herinneren om op tijd te eten. Maar aan de andere kant...dat is ook precies waarom WW-online zo goed voor mij werkt: Door de fitformules herinner ik mezelf eraan dat ik nog water moet drinken/fruit moet eten. Door het tellen van de activity points herinner ik mezelf eraan dat ik moet gaan bewegen. Ik ben erg ingesteld op tekst: Als ik iets LEES blijft dat vele malen beter hangen dan wanneer ik iets hoor of zie. 

Kortom, ik ben er nog niet helemaal uit. Maar ik heb in ieder geval wel een leuke week gehad en veel stof tot nadenken opgedaan!

In het Flow vakantieboek dat ik van Echtgenoot kreeg vorige week, zaten mooie kaartjes met spreuken. Ik ben dol op uitspraken waar je wat aan hebt. Je kunt ze makkelijk onthouden en je er stevig aan vastklampen als je het even moeilijk hebt.
Zo heb ik mijzelf op zevenjarige leeftijd door het diplomazwemmen en op bijna twintigjarige leeftijd door mijn bevalling heengepraat: 'Bijna iedereen kan het, dus jij ook wel!' Zo hield ik mijn overspannen zenuwen in bedwang. Met succes, overigens.
De uitspraak van Henry Ford "Whether you think you can, or you can't, either way you're right," (of je nu denkt dat je het kunt, of dat je het niet kunt, je hebt altijd gelijk) is dan ook een uitspraak die mij op het lijf geschreven is. Want als je er al vanuitgaat dat iets niet lukt, hoe groot is dan de kans dat je het gaat volbrengen? De motivatie is dan toch al niet aanwezig? En wij weten allemaal hoe belangrijk motivatie is.
Daar zit hem dus een klein beetje de kneep. Ik geloof dat ik kan afvallen. Geen probleem. Maar op een of andere manier ben ik de afgelopen jaren zo bang gemaakt (door boeken, bladen etc.) voor het jojo-effect dat ik bijna niet kan geloven dat iemand ook een gezond gewicht kan behouden. Het jojo-effect leek een onontkoombaar gegeven. En dat is natuurlijk gevaarlijk, als ik dat geloof.
Er is al wel iets veranderd, anders was ik nooit aan WW begonnen. Waarom aan een dieet beginnen als je bij voorbaat al denkt dat het nutteloos is, tenslotte...
Ten eerste ken ik iemand die altijd (van jongs af aan) behoorlijk gezet is geweest, toen is gaan afvallen en nu al een jaar of zes maatje 36 heeft. Schandalig, ik bleef maar wachten tot ze weer dik zou worden, want dat was onvermijdelijk in mijn ogen, maar het gebeurde gewoon niet!
Dat was de eerste aanzet tot een klein beetje geloof in 'blijvend' slank zijn. Daarna las ik verhalen zoals van Wendy, die nu een jaar op gewicht is. Een andere finalist van de WW- Healthy Life awards is al vijf jaar op gewicht! En dan denk ik (nog een beetje verbijsterd, dat wel): het kan dus echt!

Het 'enige' wat je ervoor moet doen is de rest van je leven je voedselinname monitoren. Sommige mensen in de WW community zeggen: 'We hebben levenslang', maar dat zal - hoewel het natuurlijk 100% waar is! - niet mijn quote worden, want dat doet me een tikje te veel aan een gevangenis denken.

Een uitspraak van Dolly Parton zou het weer wél kunnen worden: 'If you want the rainbow, you gotta put up with the rain.' (Als je de regenboog wilt, moet je de regen wel accepteren).
Ja, ik wil die regenboog. En het liefst ook die pot goud aan het einde! Ik wil een gezond BMI, ik wil me lekker voelen, ik wil maat 40. En de regen die ik daarbij krijg? Dat is het levenslang blijven opletten. Nooit meer gedachtenloos dingen wegkauwen. Bladerdeeg op rantsoen. Zorgen dat ik elke dag iets meer beweeg dan alleen mijn vingers op mijn ultraslanke toetsenbordje. Elke dag 8 glazen water drinken.

Eigenlijk zou het het beste zijn weer te leren genieten van regen, dan heb je altijd plezier. Dat deed ik als kind ook. Dus het is mogelijk.
Nothing is Impossible. The word itself says 'I'm Possible...' deze komt van Audrey Hepburn. En die was slank. :-)
Ah. Ik weet ineens nog een geweldige quote. Van mijn grote liefde Mary Poppins: Anything Can Happen If You Let it. (Alles kan als jij het laat gebeuren).

Aanmoedigend! Hoewel, dit is er wel eentje met een dubbele bodem. Ga maar na: Je kunt afvallen als jij het laat gebeuren. Je kunt op gewicht blijven als jij het laat gebeuren. En je kunt...weer aankomen...ehhh....


als jij het laat gebeuren.

Heb vandaag eigenlijk de hele dag op de bank gehangen, en (dan weet ik hoe beroerd ik me echt voel, als ik dat ga doen) Tell Sell gekeken.

Als ik Tell Sell kijk dan weten ze hier thuis dat ik serieus niks anders meer kan en het liefst op mijn wenken bediend dien te worden.

Op een vreemde manier knap ik altijd erg op van het kijken naar Tell Sell. Ten eerste omdat het natuurlijk hilarisch is, en overdreven en onrealistisch. Ten tweede omdat het - ondanks dat ik er om moet lachen - toch stiekem een raar soort hoop geeft.

Je Kunt Je Leven Veranderen! Doe Het NU! Die gedachte neem ik mee, het kopen laat ik tot nog toe achterwege.

Wat kwam er vandaag voorbij? De Ahh-bra (o, die naam al!) die er op TV best redelijk uitziet, maar volgens mij gaat het vreselijk veel moeite kosten om je in zo'n ding te wurmen, en biedt het niet genoeg stevigheid. En ik zie mijn echtgenoot ook nog geen "Ahh" roepen bij dat onsexy stuk ondergoed.

De Bodyshaper, voor de mensen voor wie de Ahh-bra dus kennelijk niet voldoet. Kost nog veel meer moeite om je in te wurmen, en dan zit je dus klem in zo'n synthetisch corset. Brrr! De proefpersonen die de Body Shaper droegen kwamen alleen nog hijgend uit hun woorden, hun longen werden kennelijk ook flink platgedrukt.

Dan de Total Body Gym. Die zag er - ik geef het toe! - best interessant uit, maar ondanks het feit dat hij (net als alle andere Tell Sell apparaten) fantastisch onder mijn bed zou passen, heb je in uitgeklapte toestand minimaal een villa met eigen gymzaal nodig om het ding ergens kwijt te kunnen. Een afgetrainde vrouw deed voor hoe je in 1 minuut tien verschillende oefeningen kon doen op dat ding. Vraag me af hoeveel mensen zich laten verleiden door het idee in 1 minuut klaar te zijn met hun oefeningen...

Tussendoor kwam nog iemand een paar muurtjes schilderen met een handige verfspons, die ze ook best als Complete Workout Voor Het Hele Gezin hadden kunnen aanprijzen (dan werd 'ie vast nog veel beter verkocht) en daarna kregen we weer de afvalhulpmiddelen waarvoor je Niets Hoefde Te Doen en sowieso Niet Je Favoriete Eten hoefde Op Te Geven.

Geweldig, al die levendige fantasie.

Pfff... ik at toen maar een chocoprins omdat iemand die naast mij neergezet had en ik te beroerd was om eerst naar de computer te gaan om te zien hoeveel punten die kostte, en later at ik er nog een, en ik kwam er zojuist achter dat die vieze dingen dus drie punten per stuk zijn. Dat was dus ook al geen prins op het witte paard.

Daarentegen kwam ik er net ook achter dat een Snickers ijsreep maar 5 punten is. Dat kan ik niet echt geloven, maar het staat er toch. En aangezien het vandaag best een klein verwendagje is en ik nog 28 vrije punten en 23 active punten over heb ga ik er denk ik maar eentje opeten, heel langzaam. Geluk zit in kleine dingen, en een keer per maand is dat zoiets als een Snickers ijsreep.
In het Flow vakantieboek dat ik van Echtgenoot kreeg vorige week, zaten mooie kaartjes met spreuken. Ik ben dol op uitspraken waar je wat aan hebt. Je kunt ze makkelijk onthouden en je er stevig aan vastklampen als je het even moeilijk hebt.
Zo heb ik mijzelf op zevenjarige leeftijd door het diplomazwemmen en op bijna twintigjarige leeftijd door mijn bevalling heengepraat: 'Bijna iedereen kan het, dus jij ook wel!' Zo hield ik mijn overspannen zenuwen in bedwang. Met succes, overigens.
De uitspraak van Henry Ford "Whether you think you can, or you can't, either way you're right," (of je nu denkt dat je het kunt, of dat je het niet kunt, je hebt altijd gelijk) is dan ook een uitspraak die mij op het lijf geschreven is. Want als je er al vanuitgaat dat iets niet lukt, hoe groot is dan de kans dat je het gaat volbrengen? De motivatie is dan toch al niet aanwezig? En wij weten allemaal hoe belangrijk motivatie is.
Daar zit hem dus een klein beetje de kneep. Ik geloof dat ik kan afvallen. Geen probleem. Maar op een of andere manier ben ik de afgelopen jaren zo bang gemaakt (door boeken, bladen etc.) voor het jojo-effect dat ik bijna niet kan geloven dat iemand ook een gezond gewicht kan behouden. Het jojo-effect leek een onontkoombaar gegeven. En dat is natuurlijk gevaarlijk, als ik dat geloof.
Er is al wel iets veranderd, anders was ik nooit aan WW begonnen. Waarom aan een dieet beginnen als je bij voorbaat al denkt dat het nutteloos is, tenslotte...
Ten eerste ken ik iemand die altijd (van jongs af aan) behoorlijk gezet is geweest, toen is gaan afvallen en nu al een jaar of zes maatje 36 heeft. Schandalig, ik bleef maar wachten tot ze weer dik zou worden, want dat was onvermijdelijk in mijn ogen, maar het gebeurde gewoon niet!
Dat was de eerste aanzet tot een klein beetje geloof in 'blijvend' slank zijn. Daarna las ik verhalen zoals van Wendy, die nu een jaar op gewicht is. Een andere finalist van de WW- Healthy Life awards is al vijf jaar op gewicht! En dan denk ik (nog een beetje verbijsterd, dat wel): het kan dus echt!
Het 'enige' wat je ervoor moet doen is de rest van je leven je voedselinname monitoren. Sommige mensen in de WW community zeggen: 'We hebben levenslang', maar dat zal - hoewel het natuurlijk 100% waar is! - niet mijn quote worden, want dat doet me een tikje te veel aan een gevangenis denken.
Een uitspraak van Dolly Parton zou het weer wél kunnen worden: 'If you want the rainbow, you gotta put up with the rain.' (Als je de regenboog wilt, moet je de regen wel accepteren).
Ja, ik wil die regenboog. En het liefst ook die pot goud aan het einde! Ik wil een gezond BMI, ik wil me lekker voelen, ik wil maat 40. En de regen die ik daarbij krijg? Dat is het levenslang blijven opletten. Nooit meer gedachtenloos dingen wegkauwen. Bladerdeeg op rantsoen. Zorgen dat ik elke dag iets meer beweeg dan alleen mijn vingers op mijn ultraslanke toetsenbordje. Elke dag 8 glazen water drinken.
Eigenlijk zou het het beste zijn weer te leren genieten van regen, dan heb je altijd plezier. Dat deed ik als kind ook. Dus het is mogelijk.
Nothing is Impossible. The word itself says 'I'm Possible...' deze komt van Audrey Hepburn. En die was slank. :-)
Ah. Ik weet ineens nog een geweldige quote. Van mijn grote liefde Mary Poppins: Anything Can Happen If You Let it. (Alles kan als jij het laat gebeuren).
Aanmoedigend! Hoewel, dit is er wel eentje met een dubbele bodem. Ga maar na: Je kunt afvallen als jij het laat gebeuren. Je kunt op gewicht blijven als jij het laat gebeuren. En je kunt...weer aankomen...ehhh....
als jij het laat gebeuren.
Confronterend hoor, zo'n budgetmeter. Het is vandaag 3 juli en er is al 355 uit de 'pot'. Weliswaar mede voor een nieuwe printer (de oude was weer eens stuk, wij verslijten printers bij de vleet, en we hebben voor de zaak toch echt een goede nodig) maar toch...
Sinds oktober vorig jaar had ik mijn 'budget' in excel gelaten voor wat het was, in het kader van relaxter leven. Een paar weken geleden vroeg ik me ineens af of mijn pijnklachten niet toevallig waren ontstaan in dezelfde tijd als ik gestopt was met mijn budget-controle. Ja, dat was wel het geval. En omdat je nooit kunt weten wat de oorzaak is van pijn (misschien ben ik wel vreselijk verkrampt omdat ik onbewust denk de controle kwijt te zijn)  heb ik een paar weken terug mijn budgetplan weer opgesteld. Maar wat een werk...en uiteindelijk komt het toch neer op achteraf invullen wat ik uitgegeven heb, want alles vooraf in potjes/envelopjes opsplitsen is werkelijk geen doen. Daarvoor zijn er veel te veel verschillende potjes.

Maar op het blog van Teunie (Eenvoudig leven) las ik een geweldig idee. Een budgetmeter. Je rekent uit wat je per maand kunt uitgeven naast de vaste lasten, en je maakt een staatje waarop je je uitgegeven bedragen inkleurt. Daardoor heb je meteen overzicht hoe je ervoor staat in de maand, zonder enorm veel dingen te hoeven bijhouden. Hoe simpel kan het zijn.

Ik moest mijn budget er eerst iets voor aanpassen (ik had alles per onderwerp bij elkaar, maar ja, de auto kent vaste kosten en variabele - die zijn nu dus verdeeld over vast en variabel en staan niet meer bij elkaar).  Uiteindelijk kon ik vaststellen hoeveel er per maand binnenkomt en hoeveel er aan vaste kosten weer uitgaat. En dan bleef vanzelf een bedrag over dat we maandelijks aan variabele kosten kunnen uitgeven. Dat heb ik (iets naar beneden) afgerond op 1000 euro. Daarna heb ik een tabel geprint van 50 rijen en vier kolommen. Elk vakje staat nu voor 5 euro. Alle uitgaven per dag kleur ik in.

En zo zag ik in een oogopslag dat ik op 1 juli al 115 euro had uitgegeven - omdat het bedrag niet langer versnipperd wordt over posten als kleding, boodschappen, boeken...enzovoorts. Oeps! Al 1/10e van het variabele maandbudget opgemaakt op dag één!

Uiteraard werkt het visuele aspect hier goed mee, het is nu voor ieder gezinslid duidelijk hoe we ervoor staan deze maand. En ook leidt het tot een gezonde uitdaging om de tabel niet helemaal vol te kleuren. Het bespaarde geld kunnen we dan misschien in een potje voor een vakantie doen.

Dankzij Teunie heb ik dus weer een sprong vooruit gemaakt in mijn geldmanagement. Waar blogs lezen toch niet goed voor is!