Gisteren keek ik naar het programma 10x beter. Het was een interessant programma, over echte voeding en nepvoeding. Nepvoeding is vrijwel alles wat in de supermarkt verkocht wordt. Ondanks dat ik vrij veel weet op voedinggebied leerde ik hier een paar dingen waar mijn oren van gingen klapperen. Bijvoorbeeld dat 'gewone' (niet-biologische) kip soms al tien (TIEN!) jaar geleden geslacht is, en toch als 'vers' verkocht wordt. Goddank was ik al van het minder-vlees-maar-wel- biologisch, ik moet er toch niet aan denken! 
Ik hoorde dat Nederlandse supermarkten, op die van Polen na de goedkoopste zijn: Nederlanders willen niet veel betalen voor hun voedsel. In de jaren '80 ging 24% van ons inkomen naar ons eten, nu nog maar 10%. 
(En dan maar klagen dat biologisch eten duur is, maar wanneer we 16% van ons inkomen aan voedsel zouden willen uitgeven konden we allemaal compleet biologisch eten!)

Maar waar ik echt van opkeek was het volgende: In de jaren '30 aten we per persoon in Nederland gemiddeld 3 kilo suiker. Per jaar.
Dat is op dit moment per persoon per jaar 35 kilo.

En dan vragen we ons nog af hoe het komt dat we 'zomaar' dik worden!????
Als we die 35 kilo suiker per jaar nu eens lieten staan, wat zou dat schelen in ons gewicht?
Sinds kort heb ik wat foto's van echtgenoot op www.werkaandemuur.nl geplaatst. Je kunt daar leuke foto's op canvas laten afdrukken. De prijs die je voor een werk aan de muur betaalt is niet het bedrag wat de beeldmaker voor zijn foto ontvangt, maar is inclusief het afdrukken en de kosten en een bijdrage voor de site.

Het idee vond ik leuk genoeg om het te proberen. Neem eens een kijkje. Voor een Ikea-prijsje koop je een originele wanddecoratie!

http://www.werkaandemuur.nl/index/77/nl/Geert-Bonnema/profile/395
Je kent het wel: je ziet iemand die jou groet en die je vaag bekend voorkomt, maar je hebt geen idee waarvan ook weer. Na urenlang piekeren schiet je plotseling te binnen dat het dat meisje uit de supermarkt is. Je had haar niet herkend nu ze haar daagse kleding draagt in plaats van haar herkenbare caissière-outfit. En wanneer ze niet achter de kassa zit leg je gewoon de link niet met de supermarkt.
Van dat soort voorvalletjes had ik wel eens last. Echt irritant is dat, wanneer je zo halve dagen doorbrengt met prakkiseren waar of in welke context je iemand eerder gezien hebt. Maar ja, dat heeft iedereen wel eens. Dacht ik zo. En geef mij een steekwoord of naam, en ik weet meteen alle bijbehorende informatie. Dus aan mijn intelligentie ligt het niet. Trouwens, de gemiddelde Nederlander die in China komt raakt ook behoorlijk de kluts kwijt 'omdat die mensen allemaal op elkaar lijken', hield ik mijzelf voor.
Maar sinds ik op een middelbare school werk merk ik dat ik echt verschrikkelijk slecht ben in het onthouden of herkennen van gezichten. De meeste leerlingen en leraren komen toch echt vaker dan een keer langs, dus daar ligt het niet aan. De context is ook altijd hetzelfde. School. Mediatheek. Leerlingen. Leraren. Dat zou duidelijk moeten zijn.
Maar wie is wie? Op de een of andere manier lijken de meeste mensen vreselijk veel op elkaar. Haar, ogen, neus, mond - iedereen heeft ze, niets bijzonders. Iemand moet iets bijzonders hebben wil ik me vlot kunnen herinneren wie het is - een vreemd loopje, een aparte haarkleur, een onmodieuze bril. (Even een zijspoor: ik heb het ook met namen in boeken. Als de hoofdpersonen namen hebben die qua klank op elkaar lijken of bijvoorbeeld met dezelfde letter beginnen, kan ik ze niet uit elkaar houden.)
Toppunt van verwarring zijn voor mij de tienermeisjes. Dankzij de orthodontist hebben ze allemaal een fantastisch recht gebit. Het haar is altijd blond en halflang tot lang. Op de verplichte schoolpas staat een pasfoto, maar die gelijkt nooit; in het uitleenprogramma van de mediatheek staat de pasfoto van vorig jaar, en daar lijken ze sowieso niet meer op. De kleding is ook al behoorlijk uniform (H&M, anyone?) dus niemand springt er echt uit. Kortom: de meeste meisjes lijken niet op zichzelf, maar wel enorm op de anderen. Het is alsof ze jaarlijks groepsgewijs van uiterlijk veranderen. (O ja, dat is ook zo. Dat heet mode.)
Toegegeven, op een school met vijftienhonderd leerlingen kun je natuurlijk niet iedereen herkennen. En er zijn er een paar die ik wel herken: Dat meisje met rood krullend haar, of dat hele magere kleine meisje dat eruitziet alsof ze uit een vogelnestje gevallen is. Dus helemaal hopeloos ben ik misschien niet. En ik heb mijn trucjes. Ik let op details van kleding of schoenen om iemand - in ieder geval dezelfde dag nog - te herkennen. Want het is nogal knullig wanneer een leerling een boek inlevert, tien minuutjes in de mediatheek zoekt en dan een boek komt lenen, en ik hem begroet alsof hij voor het eerst die dag langskomt. Helaas werken die trucjes niet altijd. Laatst had ik onthouden dat de jongen met krullen en een geruit sweatvest die dag een mediatheekverbod had. Prompt joeg ik een paar uur later de verkeerde jongen (maar: met krullen en een identiek ruitjesvest) weg.
Als ik een film zit te kijken lukt het ook niet altijd met een trucje. Filmpersonages wisselen nogal eens van outfit. En als ik bij elke nieuwe scene moet vragen: 'Wacht even, was dit nou the good guy of de slechterik?' omdat ze zo stom zijn geweest als hoofdpersonen allemaal mannen van ongeveer dertig met halflang middelbruin haar te kiezen, dan begin ik mij wel een beetje zorgen te maken. In een film zitten geen vijftienhonderd hoofdpersonen (dus geen excuus), en als ik drie of vier stuks al niet kan hanteren...
Dat kan nog aan de film liggen, natuurlijk. Er zijn ook series en films waar ze het wel goed doen. Neem Downton Abbey. Er lopen daar minstens drie oudere, gezette mannen van (gokje) 59 jaar rond, met stuk voor stuk een strenge, doch rechtvaardige uitstraling. En die kan ik allemaal uit elkaar houden! Heel simpel: De ene man is mank en heeft een stok, de andere draagt meestal een soort jachtgroene kleren en is de baas, en de derde is hoofd huishouding en draagt een uniform. Zo simpel is het! Mensen moeten gewoon consequent zijn in hun uiterlijk (of een lichamelijke afwijking hebben; dank u). Vreemd genoeg ben ik wel heel goed in het lezen van gezichtsuitdrukkingen (zoals in "Lie to me"); het is gewoon de link tussen een gezicht en de bijbehorende persoonlijke informatie die ontbreekt.
Voor de zekerheid ging ik gisteren toch maar even googlen. Want voor hetzelfde geld is het niet kunnen linken van gezichten aan bijbehorende informatie het begin van iets naars met totale aftakeling op de loer.
Google leverde informatie op. Goed nieuws: ik ben niet de enige. Er zijn meer mensen voor wie gezichten doorgaans geen aha-erlebnis opleveren. Slecht nieuws: je kunt ook nog echt gezichtsblind zijn, maar mensen die dat zijn herkennen zelfs hun eigen gezicht in de spiegel niet. Of hun kinderen. 
Wow. Je eigen kinderen niet herkennen. Zo erg heb ik het in ieder geval niet. Ik mag dan niet alle vijftienhonderd leerlingen van school onthouden, ik herken mijn kinderen tenminste wel. Ik ben dus niet gek, en hooguit een beetje gezichtsslechtziend, maar niet gezichtsblind; ik kon opgelucht ademhalen.

Totdat ik me realiseerde dat mijn kinderen natuurlijk wel rood haar hebben...







Jarenlang heb ik verzucht hoe fijn het zou zijn een Jumbo bij ons in de buurt te hebben. Op de een of andere manier trok deze winkel mij. Kwam het door hun "Zeven Zekerheden"? Dat is tenslotte aanlokkelijk voor iemand die van lijstjes en van zekerheid houdt. Of kwam het door de zonnige uitstraling van hun huiskleur? De combinatie van het aparte assortiment en de lage prijzen? Het gezellige Jumbokrantje (dat ik altijd per post toegestuurd kreeg!) dat - net als de AllerHande 'klopt'? (Dit in tegenstelling tot "Boodschappen", het huisblaadje dat voor mij 'niet klopt' wegens fout papier, foute recepten, foute teksten en foute uitstraling). Hoe dan ook, Jumbo stond op mijn verlanglijstje. Al heel lang.

En mijn wens is eindelijk vervuld. Sinds vorige week Hebben Wij een Jumbo!
Op de Grote Dag wilden wij natuurlijk meteen kijken. Nee, wij gingen niet in de rij staan, zo dringend was het nou ook weer niet. Maar om 09.30 waren wij er toch wel. Ik kreeg meteen een bos bloemen in mijn handen geduwd - die was maar weer binnen.

De verkennende inspectie (met kar vol boodschappen) en het herhalingsbezoek leverde het volgende op:

Dit de eerste supermarkt in onze omgeving met echt lekker brood. Ik hou van Stevig brood. Toegegeven, AH verkoopt ook stevig brood, maar dat willen ze niet snijden, en de rest van mijn gezin lust het niet. Maar Jumbo heeft niet alleen superlekker vloerbrood, maar ook heerlijk Allinson volkorenbrood : stevig met een krokante korst. Smullen! Ook hier weer: AH Allinson volkoren (is dat er nog trouwens?) werd door mijn gezin niet op prijs gesteld, en deze Allinson volkoren valt wel in de smaak.

Meteen heb ik al een paar van de Zeven Zekerheden getest. Gourmet Kattenvoer bleek goedkoper bij Plus - maar niet lang. Ogenblikkelijk nadat ik dat met een kassabon had aangetoond werden de prijskaartjes weggehaald, ik kreeg de kattenvoer gratis mee en inmiddels is de prijs 2 cent goedkoper dan bij de Plus. Wow, dat is service!
Voor de rest zijn al onze vaste boodschappen er echt flink goedkoper dan bij de andere supermarkten in onze woonplaats. Het assortiment biologische produkten is ook heel groot, dat vind ik een pré.

Ik was erg nieuwsgierig naar het assortiment. In mijn woonplaats kon ik tot nu toe geen Wasa Original Crisp crackers vinden (rogge-zuurdesemcrackers). Ik vroeg het aan de eerste de beste vakkenvuller, die alles braaf noteerde - en toen ik gisteren voor de wekelijkse boodschappen weer in de winkel was stonden ze tot mijn vreugde al in het schap! Zo voel je je als klant wel gewaardeerd.

Dan het assortiment. Er zijn echt aparte dingen. Zo is er een schap met Poolse levensmiddelen! Ik ben dol op zulke buitenissige dingen (hoewel ze voor Polen natuurlijk weer heel normaal zijn). Ik vond er bijvoorbeeld zuurdesemmengsel in een potje, om Poolse żurek mee te maken - zure soep, die wij in Polen ook gegeten hebben. Ik heb daarmee een zuurkoolsoep/żurek gemaakt en het was verrukkelijk.

Naast de gratis bloemen hebben we al een gratis appeltaart gekregen, en deze week een gratis boodschappenkrat.

Voordat je nu denkt dat dit een gesponsorde boodschap is, moet ik toch nog een nadeeltje melden. Want wat Jumbo niet verdient op hun andere produkten, verdienen ze (denk ik) terug op de groente en fruit. En dus halen wij die nog steeds bij de LIDL, omdat daar de kwaliteit enorm goed is en de prijzen laag.
Maar voor de rest vind ik Jumbo dus echt Super de beste.