Op dit blog hou ik me geregeld bezig met (niet) kopen. En alle redenen waarom ik niet zou kopen (zoals daar zijn: je hebt het niet nodig, je hebt het geld niet, het is niet goed voor het milieu, je kunt beter sparen) zijn hier al wel eens voorbijgekomen. 
Maar soms kan het verhelderend zijn de zaken eens om te draaien. 
Waarom koop ik dit?  Waarom WIL ik dit kopen?
Een interessante vraag die afgelopen week benoemd werd op het blog van Miss Minimalist. Zij ontdekte dat zij, superminimalist, grif geld neertelde voor een babyhangmat die gegarandeerd voor een gelukkig slapende baby zou zorgen. Helaas had haar baby die reclamepraatjes niet gelezen en werkte het niet.
En daardoor realiseerde ze zich wat ze feitelijk had gekocht - een belofte. Met de belofte van een zoet slapende baby had ze zichzelf overtuigd tot de aankoop. 
En daarna viel het kwartje: de meeste bezittingen die we hebben zijn niets anders dan beloften. Bakvormen beloven ons mooie taarten - áls we ooit gaan bakken. Jurken houden ons de belofte van een mooi figuur voor, wanneer we eenmaal afgevallen zijn. Kookboeken herbergen de mogelijkheid tot ontplooiing als kok. En die oude spullen van oma beloven ons dat we haar nooit zullen vergeten.
Daarom is het zo fijn om te kopen (want het biedt zoveel mogelijkheden voor de toekomst) en zo moeilijk om spullen weg te gooien (want daarmee werp je ook een boel beloftes weg).
Maar de meeste beloftes worden nooit ingelost. Want uiteindelijk zitten die ideeën vooral in je hoofd, de spullen op zich doen niets voor jou. En dus blijf je zitten met stapels verbroken beloftes, ook wel 'rommel' genoemd.
Wat kun je doen nu je dit weet?
Wat betreft spullen die je al hebt: 
*Vraag jezelf af welke 'belofte' ze voor jou inhouden, en vooral ook of die belofte werkelijk ingelost wordt. 
Heb je een kamer vol sportattributen die je nooit gebruikt? Heb je zoveel bureau-organizers dat ze een eigen bureau nodig hebben? Wat is het dan wat je werkelijk mist of zoekt? Welke belofte houden die spullen in voor jou? Welke onzekerheid ligt ten grondslag aan het bezit van die spullen? 
Als je veel bezittingen hebt die niet voldoen aan de beloftes die ze in jouw hoofd zijn, dan kun je ze wellicht beter wegdoen.
Spullen waarvan je denkt: 'daar ga ik (binnenkort) nog iets mee doen' zijn behoorlijk verdacht. Hoe lang heb je ze al zonder dat je er iets mee gedaan hebt? Als het klinkt als een belofte en eruitziet als een belofte is het er misschien wel eentje ... en niet meer dan dat.
Wat betreft aankopen die je overweegt te gaan doen: 
*Vraag jezelf af welke 'belofte' er voor jou aan het item zit.
*Vraag jezelf af welke onzekerheid er achter het verlangen naar die belofte zit. Zoals miss Minimalist schrijft: Roepen die mooie hoge hakken jouw naam omdat je je een beetje plomp voelt?
*Overweeg of je een andere (niet-materiële) oplossing voor dat verlangen of die onzekerheid kunt vinden. Als je wat meer zou wandelen en wat minder TV-kijken voel je je wellicht ook slanker en fitter.
Vaak is wat we echt willen niet een nieuw paar schoenen of een andere jurk of een mooie set tuinstoelen, maar een betere uitstraling, een slanker en gezonder lichaam, en tijd om uit te rusten. En die dingen kun je allemaal bereiken zonder meer bezittingen.

Wat zijn mijn belofte-bezittingen? Ik denk aan DVD's. Ergens beloven ze mij een heel lange vakantie met veel vrije tijd. Genoeg om de hele 'Kleine Huis'-serie nog eens te gaan bekijken. En 'Toen was geluk heel gewoon.' Ondertussen staan ze al jaren te verstoffen. En toch word ik soms in de winkel nog aangetrokken door nieuwe DVD's omdat ze de belofte van een gezellige avond op de bank inhouden. Maar ik trap er niet meer in, gelukkig.
Mijn kookboeken en gezondheidsboeken zijn echte gebruiksvoorwerpen en geen 'beloftes'. Mijn verzameling jeugdboeken daarentegen is als ik het zo bekijk een heuse belofterommel. Ze beloven mij dat ik altijd terug kan grijpen naar 'vroeger'. Ze beloven me dat ik ze nog zal 'hebben' en ze 'altijd kan lezen' wanneer ze bijvoorbeeld nooit meer gedrukt zouden worden. In die zin bieden ze dus 'veiligheid' en 'zekerheid' van een wereld en een tijd die allang voorbij is. Maar wegdoen? Hmmm, daar moet ik nog eens even over denken...
Heb jij ook veel 'beloftes' in huis?





"Mam, jij moet echt eens leren relaxen!" zuchtte dochter J. een tijdje terug.

Wie, ik? Welnee. Ik relax best wel.
Tenminste, dat ben ik echt iedere dag van plan. Om dan 's avonds om 21.00 uur uitgeput op de bank te storten voor een sessie 'Say yes to the dress', en me dan te realiseren dat ik de hele dag niet stilgezeten heb.

Waarschijnlijk ben ik niet uit het juiste relax-hout gesneden. Opstaan? Dat doe ik het liefst zo vroeg mogelijk. In pyjama beneden zitten voelt ongemakkelijk en onfris want zo ongewassen.
En tja, als ik dan eenmaal aangekleed ben en de douche al enigszins schoongemaakt heb - ik was daar tenslotte toch al - en onderweg naar de keuken ben voor een ontbijtje, stop ik meteen even een was in de wasmachine. Snel afgeleid ben ik ook, dus dat ontbijtje kan zomaar pas een uur later plaatsvinden omdat ik door allerlei klussen afdwaal van het pad naar de ontbijttafel.

Even op de bank gaan zitten is er niet echt bij in mijn systeem. Uitrusten is trouwens ook alleen maar mogelijk als de kamer helemaal schoon en netjes is. Want anders zit ik gewoon niet lekker. ALS ik dan op de bank ga zitten wil ik tevreden kunnen rondkijken en een glanzende salontafel, een gedweilde vloer en gestofte vensterbanken zien. Kortom: tussen mij en ontspanning staan klusjes in de weg en bergen bezwaren.

Maar een mens is nooit te oud om te leren. En dus hebben dochter J. en ik sinds kort de beautymiddag ingesteld. Iedere zaterdagmiddag is het voortaan verplicht ontspannen. Met de voeten in een teiltje, een maskertje op het gezicht en 'The Next Great Baker' op de televisie. Of Rudolph van Veen die ons heerlijke taarten voorschotelt. We drinken liters thee. En daarna komt het: we gaan nagels lakken. Jawel. En ik, de nagellak-hater (want altijd te ongeduldig om netjes te lakken of (tien minuten?!) de lak goed droog te laten worden) die nog nooit een geslaagde nagel heb gelakt blijk plotseling een getalenteerd nail-artist. (Relaxen doet zoals je ziet ook wonderen voor je mentale 'lat'. Die komt steeds lager te liggen.)

Naast poezelige voetjes, gemanicuurde handen en een stralend gezicht blijkt het grootste voordeel van dit verplicht relaxen te zijn dat het stiekem heel veel echte rust geeft. Geen reden meer om op zaterdagmiddag 'gezellig' nog even naar de stad te gaan voor nutteloze aankopen of onnodig lekkers. Dat scheelt tijd, stress en geld. En dat bleek precies te zijn wat ik nodig had.


Ik heb zojuist ongelovig mijn blogposts nagezocht. Heb ik nog niet geschreven over 'Koken met Karin?' Tijd om de schade in te halen!

Karin Luiten schreef het kookboek: Koken met Karin (zonder pakjes en zakjes). In eerste instantie liet ik dat boekje een hele tijd links liggen in de boekhandel. Het leek me vooral nuttig voor mensen die niet weten wat koken is, want koken gebeurt in mijn ogen sowieso zonder pakjes en zakjes, dus waarom daar nou weer een apart boek over schrijven? Jamie Oliver kookt toch ook 'zonder pakjes en zakjes'? Vandaar dat ik het boek pas bij de zesde druk kocht. Verlokt door de aanprijzing 'nu met extra (gratis) recepten'.

Koken met Karin bevat geen fantastische, tijdrovende of vernieuwende recepten. Het is geen groots en meeslepend koken, geen 'impress your friends' (hoewel dat uiteraard afhangt van de vrienden. Sommige mensen zijn natuurlijk helemáál niks gewend, etensgewijs).  Nee, Karin leert je hoe je de gerechten die kant-en-klaar in de winkel liggen zelf kunt maken. Het gemaksvoedsel. Maar dan gezond. Nasi met pindasaus. Rijst met kip-kerrie. Wiener schnitzel. Bobotie. Aardappelpuree. Bolognesesaus. Ja, het klinkt te simpel voor woorden, maar op de een of andere manier heeft het boek zich een zeer stevige plaats veroverd in mijn toch overvolle boekenkast, en kook ik er geregeld uit. Karins kookboek is het eerste kookboek met hetzelfde succespercentage als de boeken van Jamie Oliver, en dat wil zeggen: lukt altijd. En dat is best bijzonder, als je bedenkt dat ik gisteren voor de Spinaziepasta uit de oven per ongeluk te veel penne, geen knoflook en de verkeerde kaas gebruikte.

Karin Luiten heeft ook een leuke website met geregeld nieuwe recepten: kokenmetkarin.nl
Ze heeft meerdere kookboeken geschreven (die vind je allemaal op haar website) en er is er nog een op komst (september 2012!) : Handboek Oven. Ik kan je vertellen dat ik naar dat boek reikhalzend uitkijk. Ik heb het dan ook al besteld. Voor wie dat leuk vindt: je kunt het boek ook winnen door de ovenenquete in te vullen op de site. Ik weet het, ik verpest nu mijn eigen kansen vreselijk, maar ik gun het jullie allemaal ook heel erg. :-)

Koken met Karin (zonder pakjes en zakjes)
€16,95 
ISBN 9789046812624 
Uitg. Nw A'dam



Ken je drogisterij.net? Het is een grote online drogist, die soms leuke acties heeft. Ik kwam er ooit terecht toen alle twee de plaatselijke drogisten geen Tijgerbalsem meer bleken te verkopen maar een of andere namaakversie die Star Balm heet.
Heel af en toe doe ik er dus een bestelling. Meestal van aanbiedingen of dingen die in onze woonplaats niet te koop zijn want anders betaal je natuurlijk onnodig verzendkosten.
Na een tijdje ontdekte ik dat je ook punten spaart. Leuk, maar ach ... wat kan ik ermee? Ik hoef geen nutteloze cadeaus van bijelkaar gesprokkelde punten. Totdat ik er achterkwam dat je kunt kiezen voor een boekenbon. En dat de website soms een actie heeft waarbij je cadeaus voor de helft van de punten krijgt. En toen werd het interessant. Ik wachtte met bestellen totdat de cadeaus weer voor de helft van de punten werden geleverd. En zo kreeg ik vandaag mijn bestelling binnen, met een 'gratis' boekenbon van 7,50. Dank u, drogistje!
Het moge duidelijk zijn: dit blog is een ietsiepietsie verwaarloosd. Maar dit jaar was zo druk en bijzonder dat het moeilijk was tijd te vinden (of de goede woorden) om alles te vertellen. En dat kleine beetje tijd dat ik nog wel had ging eerlijk gezegd op aan een nieuwe domme gewoonte, namelijk het kijken naar Say Yes to the Dress. Voor onwetenden: dat is een programma over het kiezen van trouwjurken. Iedere avond op TLC. Ik heb geen plannen voor het aanschaffen van een trouwjurk, integendeel, mijn (eh... ons) twintigjarig jubileum is aanstaande. Maar het programma is verslavend leuk om naar te kijken.

Anyway. De afgelopen tijd in vogelvlucht. Dochter A. moest dit jaar eindexamen doen. Spannend. Voordat ze zelfs maar wist of ze geslaagd was kreeg ze te horen dat ze een prijs had gewonnen met haar profielwerkstuk getiteld "Free will and Neuroscience". De prijsuitreiking was in Amsterdam, en de prijs is een flinke bijdrage voor haar eerste studiejaar. Daarna kregen we te horen dat ze geslaagd was. Een keurige cijferlijst met een 9 voor filosofie! Voordat we alle stress konden laten varen werd haar nog gevraagd of ze een lezing wilde geven voor de afsluiting van het academisch jaar in Leeuwarden. Ze zei ja. En dat terwijl ze gedurende haar schoolperiode een bijna-fobie had voor voordrachten en presentaties, met alle drama van dien. Dus met een lezing in het vooruitzicht zat ik weer weken in de stress. Maar die lezing deed ze fantastisch, en dat ten overstaan van professoren, hoogleraren, en andere Zeer Belangrijke Mensen. 
Ondertussen begint dochter A. een beroemdheid te worden, want het winnen van de prijs en ook het houden van de lezing werd allemaal breed uitgemeten in de pers, zowel in de kranten als online. Ik heb heel wat krantenknipsels verzameld. En het is nog niet afgelopen, want volgende week komt hier een fotograaf om haar te fotograferen voor een artikel in een tijdschrift. We hebben even zijn portfolio bekeken, en wauw... deze man heeft alle BN'ers gefotografeerd! Daphne Deckers, Karin Bloemen en vele anderen stonden al voor zijn lens. En die man komt dus volgende week hier in huis. 
Toen was het vakantie, maar moest er gewerkt worden aan haar kamer in de stad waar ze gaat studeren. Dat kostte ook weer tijd en moeite en veel heen- en weer reizen, ook voor ons. Dus echt vakantie hebben we nog niet gehad. Maar het einde is in zicht. De introductieweek heeft ze inmiddels achter de rug (en die was geweldig). Nog twee weken werken (zij), nog één keer rijden (wij) en dan is de vakantie echt voorbij en gaat het studentenleven beginnen.
Ondertussen, niet minder belangrijk, heeft dochter J. zo hard gewerkt dat ze op haar derde rapport geen onvoldoendes had. Een knap staaltje, aangezien ze in het voorjaar door allerlei omstandigheden op maar liefst vijf vakken een onvoldoende stond!
En naast al deze dingen (zijn jullie al moe?) had een bejaarde vriendin haar pols gebroken, en ben ik de hele vakantie door twee of drie keer per week daar geweest voor kleine klusjes zoals strijken, stoffen, stofzuigen of dweilen. 
Er is hier dus de afgelopen tijd heel veel werk verzet maar weinig geblogd. Ik ga een poging doen om daarin veranderingen aan te brengen. Weinig werk verzetten en veel bloggen. Dat lijkt me nu eens leuk voor de variatie.