Voor wie wil bezuinigen kan geduld behalve een schone ook een heel zuinige zaak zijn, dat heb ik deze week tot mijn blijdschap ondervonden. Hoe?
Vorig jaar wilde ik dolgraag een obi-riem: zo'n mooie (nep)leren ceintuur die van breed naar smal loopt en die je aan de voorkant strikt. Ik probeerde er verscheidene, maar de prijs (dertig euro en duurder) kon mij niet bekoren en dus bleef het bij dromen. Als ik iets erg leuk vind maar het niet kan of wil betalen spreek ik mezelf meestal bemoedigend toe: volgend jaar ligt het in de kringloopwinkel... Dat weerhoudt mij van het doen van onnodig dure aankopen.
En jawel! Vorige week vond ik in de kringloopwinkel een zwarte obi-riem voor twee euro. En gisteren vond ik ook nog een gele voor die prijs.
En nu ben ik er nog veel blijer mee dan ik toen was geweest, want behalve dat ik mijn gewenste riem heb, ben ik ook nog enorm tevreden met het koopje dat ik gedaan heb! Zo wordt 'de broekriem aanhalen' een stuk leuker. :-)

Ik ben dol op koken en bakken, en toch heb ik gisteren pas voor het eerst zelf een schnitzel gemaakt. 'Gemaakt' als in: vlees platgeslagen, door ei gehaald, gepaneerd en zo. Ik kwam het recept tegen in Koken met Karin (zonder pakjes en zakjes) en besloot het een kans te geven. Want hier in huis houden ze wel van gepaneerde schnitzels, maar mij vergaat de lust wanneer ik de lijst met ingrediënten op zo'n pak lees. Brrr. Wie wil er nu kleurstof in zijn vlees? Laat staan verdikkingsmiddel.

Het leuke van deze schnitzel was dat hij niet alleen vreselijk lekker was (té lekker) maar dat ik nu eindelijk ook eens kon putten uit de bus met zelf-opgespaard-paneermeel, gemaakt van oud brood. Inmiddels óud oud brood, zo lang stond die bus daar al. Toen voelde ik me heel erg de economische huisvrouw, de persoon die ik eigenlijk wil zijn maar heel vaak niet ben. Alleen was de schnitzel zó lekker en krokant dat we er allemaal twee hebben gegeten. Tot zover de zuinigheid en de idealen.

Op de site van Koken met Karin (<--klik!) vind je het recept van de schnitzel. Boycot de kleffe vleeslap, maak voortaan je gepaneerde schnitzel zelf!





Vrijdag ruimde ik mijn bureau op. Na een vakantie lang hard werken had ik daar eindelijk tijd voor!

Deze keer ben ik gaan opruimen met in mijn achterhoofd de vragen:
Is dit echt of is dit een belofte?
En is dit iets wat ik hier, bij mijn bureau echt nodig heb, of heeft dit alleen maar een plaats nodig?

Dat resulteerde in een heel, heel grote berg rommel. De beloftes die ik heb opgeruimd bestonden uit onder andere knutselspulletjes die ik misschien (n)ooit nodig zou hebben. Ik heb ze aan mijn dochter gegeven, die nog wel dagelijks knutselt.

Maar opvallend vond ik niet de hoeveelheid beloftes die ik vond, maar de hoeveelheid 'historische overblijfselen'.
Omdat ik nu met een andere insteek opruimde - eerder vroeg ik mijzelf 'wat hoort in een bureaula?' maar deze keer 'wat gebruik ik hier nu echt?' bleef ik met heel veel spullen zitten die oorspronkelijk absoluut veel gebruikt werden (en ook beslist in een bureaula hoorden), maar de laatste jaren gewoon uit de gratie zijn geraakt.

Vulpennen en inktvullingen. Mijn hele schooltijd schreef ik met een vulpen. Dat was toen een soort statement, want de meeste kinderen schreven met een balpen. Maar nu schrijf ik nooit meer met een vulpen. Eigenlijk schrijf ik sowieso niet veel meer met de hand. Sinds de computer zijn intrede heeft gedaan is het enige wat ik af en toe nog met de hand schrijf een beterschapskaart, of een absentiebriefje voor mijn dochter. Alle schriften die ik heb volgepend met mijn vulpen zijn trouwens onleesbaar geworden, want de inkt is totaal verbleekt. Jammer!

Vulpotloden. Ook zoiets. Bij vlagen heel handig en ik herinner mij dat ik toen ik een jaar of veertien was een enorm zwak had voor vulpotloden, maar wanneer gebruik ik ze nog? De vullingen breken op de meest ongelegen momenten!

Mooi briefpapier. Tja. Brieven sturen is bij mij een beetje vervangen door bloggen. Vroeger had ik een stuk of wat penvriendinnen (en ik heb ALLE brieven bewaard!) maar nu pen ik mijn verhalen hier op Meibloempje.blogspot neer. Mooi briefpapier ligt dus al jaren ongebruikt. *Noot: de stickers en plaatjes die natuurlijk in het rijtje 'vulpennen en briefpapier' horen had ik een paar jaar geleden al opgeruimd...

Tipp-ex. Ook zo'n dinosaurus. Dat was handig toen ik nog een typemachine had (ik begin me nu toch wel echt oud te voelen...), en ik wel eens mistypte. Nou ja, handig is niet het goede woord want meestal was het eenvoudig doorstrepen van de fout achteraf een nettere oplossing geweest. Dat gepriegel met dat stinkende witte goedje was niet helemaal mijn ding. Tipp-exit dus.

Paperclips. Ik kan me niet heugen dat ik die gebruikt heb.

Deze opruimsessie maakte me duidelijk dat mijn hele leven wel enorm gedigitaliseerd is de laatste paar jaar. Boodschappenlijstjes maak ik op mijn telefoon, want die raak ik minder snel kwijt dan een stukje papier. Brieven schrijven is vervangen door e-mail of bloggen, en mijn vulpen van toen is een Wacom Bamboo Fun Pen & Touch geworden. Ik heb een la vol overblijfselen uit een historisch tijdperk kunnen opruimen.

Maar tussen het opruimen door vond ik dertig rolletjes plakband en acht scharen. Yay! Altijd handig, plakband. Voor ... eh ...